บทที่ 1127 การเปลี่ยนแปลงที่ไม่รู้ตัว

บทที่ 1127 การเปลี่ยนแปลงที่ไม่รู้ตัว

“เป่หมิงซีหยาง ถ้านายพูดอีคำฉันจะตบปากนาย！” เฉิงเฉิงเริ่มโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้ว ลูกชายทำไมถึงพูดนินทาลับหลังแม่ได้นะ ตัวเขาอยู่ข้างแม่มาตลอด

หยางหยางส่งสายตาดูถูกให้เฉิงเฉิง นัยน์ตาแนบความดูแคลนและดูถูก： “นายทำได้ก็ลองดูสิ อย่าคิดว่าเกิดก่อนฉันไม่กี่นาที ก็สามารถเบ่งได้นะ ฉันไม่กลัวนายหรอก”

เขาพูดพลางกำหมัดเล็กๆ นั้นไว้แน่น

สำหรับเรื่องการชกต่อย ในบ้านหลังนี้ เขาไม่เคยกลัวใคร แน่นอนว่า นอกจากคุณพ่อและคุณแม่

แต่ว่า พอมาถึงตอนนี้ เฉิงเฉิงก็คงเอาเขาไม่อยู่

เฉิงเฉิงเห็นท่าทางของหยางหยาง ก็รู้ว่าเด็กคนนี้เริ่มจะวุ่นวายแล้ว ด้วยความเป็นพี่ชาย ก็พอจะรู้ว่าถ้าทำให้เขาโกรธจริงๆ ก็คงหนีไม่พ้นต้องสู้กัน และผลลัพธ์ที่ได้นั้น เขาก็พอจะรู้

“ทำไม? แม้แต่ฉันนายก็อยากจะต่อยเหรอ? ฉันรู้ว่านายชกต่อยเก่ง แต่ว่าฉันไม่กลัวนายหรอก” เฉิงเฉิงจ้องตาเขม็ง สบตาหยางหยางอย่างไม่ละสายตา มือเล็กๆ กำหมัดแน่น

ทันใดนั้น ก็เริ่มมีบรรยากาศเหมือนไฟกำลังจะปะทุ

เมื่อเห็นพี่ชายทั้งสองเริ่มท่าไม่ดี อีกอย่างดูเหมือนกำลังจะตีกัน มันทำให้จิ่วจิ่วนั้นตกใจ

เธอรู้ว่าแรงตัวเองน้อย ไม่มีทางที่จะห้ามพวกพี่ชายได้เลย สิ่งที่เธอไม่อยากจะเห็นที่สุดก็คือสิ่งนี้ ครอบครัวรักกันดีๆ ทำไมต้องทะเลาะกัน

แต่ว่าก็ออกความกล้าออกมาใช้ ยื่นมือออกไปดึงมือของเฉิงเฉิงและหยางหยางที่กำหมัดแน่น： “หม่ามี๊บอกว่า เด็กที่ใช้กำลังเป็นเด็กไม่ดี หม่ามี๊ไม่ชอบ พวกพี่อย่าตีกันได้มั้ย”

เฉิงเฉิงกับหยางหยางโมโหจนอารมณ์จะระเบิด แต่พอพวกเขาเห็นน้องสาวพร้อมกับน้ำตาคลอตาดวงโตนั้น ทันใดนั้นความโกรธที่มีก็จางหายไป

หยางหยางหัวเราะให้กับจิ่วจิ่ว： “ฮี่ๆ เธอไม่ต้องกลัว พวกเราแค่ทะเลาะกันเล่นๆ เอง”

“กำหมัดแน่นขนาดนั้น ยังจะมาบอกว่าทะเลาะกันเล่นๆ อีกเหรอ?”

ทันใดนั้นก็มีเสียงทุ้มต่ำที่ดูน่ากลัวดังขึ้น ทำเอาทั้งสามถึงกับตกใจ

พวกเขาไม่มีใครได้ยินเสียงคนที่เดินผ่านมา

อีกอย่างพวกเขาก็ฟังออกแล้ว ว่านี่คือเสียงของคนเป็นพ่อ

คนเป็นพ่อนับวันยิ่งน่ากลัว จู่ๆ ก็โผล่มา ไม่ให้สุ้มให้เสียง......

ทันใดนั้นเฉิงเฉิงกับหยางหยางก็ปล่อยหมัดที่กำแน่น ทำเป็นราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พ่อ พวกเราเล่นกันจริงๆ นะฮะ ผมชวนให้เขามีเล่นชกต่อยกัน พ่อก็รู้ เขาชกต่อยไม่เป็น ยังไงก็ต้องเสียเปรียบ” หยางหยางยังคงแก้ตัวอย่างกระวนกระวาย

สำหรับเฉิงเฉิง ก็ไม่ได้เอะปาก เขาคิดว่ามันไม่จำเป็นที่จะต้องอธิบายอะไรให้กับคนเป็นพ่อฟัง

ถึงจะตีกัน นั่นก็เป็นแค่การสั่งสอนน้องชายเท่านั้น มันเป็นเรื่องที่คนเป็นพี่ชายควรทำ

แน่นอนว่าเป่หมิงโม่ไม่ฟังที่หยางหยางพูด เขาหันไปหาเฉิงเฉิง： “เป็นแบบนั้นเหรอ?”

เป่หมิงโม่ก้มหน้ามองเฉิงเฉิง สายตาทำให้คนบางคนรู้สึกได้ถึงความน่ากลัว

สำหรับความเข้มงวดของคุณพ่อ เฉิงเฉิงมีความรู้สึกไม่ต่อต้านใดๆ ทั้งสิ้น

“อย่าพูดเรื่อยเปื่อยตอนนี้นะ” หยางหยางมองความคิดของเฉิงเฉิงออก บอกว่ากลัว นั่นจะเป็นไปได้ยังไง

แต่ว่าเขาก็รู้ คนเป็นพ่อเชื่อพี่ชายมากกว่าตัวเขา

บวกกับว่าตัวเองต้องเสียเปรียบแน่ๆ

แน่นอนว่าเฉิงเฉิงได้ยินที่หยางหยาง ‘พูดเตือน’ มาแล้ว ในขณะเดียวกันก็มองไปที่เขา จากนั้นก็เงยหน้าดวงตาคู่นั้นมองไปที่คนเป็นพ่อ： “หยางหยางสอนผมอยู่จริงๆ ครับ พวกเราไม่ได้ทะเลาะกัน ใช่มั้ยน้องสาว”

เฉิงเฉิงพูด พลางส่งสายตาเป็นนัยๆ ให้จิ่วจิ่ว

จิ่วจิ่วมองไปที่พี่ชายคนโต เธอไม่เข้าใจสถานการณ์เล็กน้อย เมื่อกี้พี่ชายทั้งสองยังทะเลาะกันอยู่เลย แต่จู่ๆ ก็กลายเป็นอีกเรื่องซะงั้น

นี่สรุปว่ามันเป็นอะไรกันแน่ มันสับสนจริงๆ

“จิ่วจิ่ว?”

มองไปที่ลูกสาวด้วยสายตาว่าเปล่า จู่ๆ เป่หมิงโม่ก็รู้สึกสนุกขึ้นมา เด็กน้อยกันจริงๆ แต่ว่าไม่ว่าลูกสาวจะตอบอะไรมา ตัวเขาเองก็มีคำตอบอยู่ในใจ

“พี่หยางหยางกับพี่เฉิงเฉิงกำลังทะเลาะกัน.......”

สุดท้าย จิ่วจิ่วน้อยก็เลือกที่จะพูดความจริง

เมื่อพูดจบ หยางหยางก็คงสีหน้ายิ้มไว้ เขาไม่คิดว่าน้องสาวจะเปิดโปง

“พ่อ พ่อจะเชื่อแต่น้องไม่ได้นะฮะ น้องยังเด็ก ยกไม่ออกว่าอันไหนจริง อันไหนเล่น......”

“เอาล่ะ ไม่ต้องอธิบายแล้ว หลายครั้งเวลาที่ถามยิ่งถามก็ยิ่งรู้ความจริงไม่ใช่เหรอ” สีหน้าของเป่หมิงโม่บึ้งตึงเล็กน้อย

ที่จริงแล้วเขาเป็นที่คิดมาก

อย่างแรกก็คือรู้สึกว่าตัวเองเป็นพ่อที่ไม่ประสบความสำเร็จ

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ เพราะเมื่อเห็นปฏิกิริยาของลูกทั้งสามก็พอจะเดาออก

หยางหยางต่อหน้าตน ไม่ได้ปล่อยความเป็นตัวเองออกมาทั้งหมด ถึงแม้ดูเผินๆ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจะดูสนิทสนมกันก็ตาม

อย่างน้อยก็ดีกว่าแต่ก่อน

สำหรับเฉิงเฉิง ตามหลักแล้วเป็นลูกที่เลี้ยงมาด้วยตนเอง เคยดีกับตนมาก และเชื่อฟังทุกอย่าง อีกทั้งยังไม่มีความลับกับตน

แต่ว่า เขาก็เปลี่ยนไปแล้ว

แบบนี้มันคือการเปลี่ยนแปลงชนิดนึง เป็นการเปลี่ยนแปลงชนิดที่ไม่รู้ตัว

เมื่อมีเรื่องเกิดขึ้น รู้สึกว่ารับไม่ค่อยได้จริงๆ