บทที่ 1128 เลือกเสื้อผ้า

บทที่ 1128 เลือกเสื้อผ้า

หยางหยางก็ไม่ได้รู้สึกแสบร้อนที่ก้นของตัวเอง

เพียงแค่ตบเบาๆ “เพี๊ยะ” เพียงสั้นๆ

เป่หมิงโม่ก็ไม่อยากตีลูกจริงๆ ในวัยของพวกเขา สามารถทำเรื่องอะไรออกมาก็เป็นไปได้ และแน่นอนถือว่ามีความสมเหตุสมผล

ผู้ใหญ่มักกำหนดคุณค่าของตัวเองต่อเด็กๆ ทำให้พวกเขาสูญเสียความเป็นตัวเอง และกลายเป็นเด็ก ‘หุ่นยนต์’

หลังจากตีเบาๆ ไปแล้ว เขายังคงมองหยางหยางที่ทำท่าทางตอนถูกตี มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้: “ทำไม ถูกตียังไม่สะใจเหรอ? หรือจะให้ฉันตีให้สะใจกว่านี้?”

พูดแล้ว ก็ง้างมือขึ้นเพื่อจะตีอีกครั้ง

“ไม่ใช่ ผมรู้ว่าวันนี้พ่อมีใจเป็นพระโพธิสัตว์ ตีผมไม่ลง” หยางหยางเห็นว่าควรพอแล้ว จึงรีบลุกขึ้น แล้วก็แว็บไปหลบอยู่หลังของเฉิงเฉิง

เป่หมิงโม่เลิกคิ้ว: “ทำไม ฟังที่นายพูดแบบนี้แล้ว วันนี้ฉันมีใจเป็นพระโพธิสัตว์ แล้วเมื่อก่อนไม่ใช่รึไง?”

ได้....

สิ่งที่หยางหยางกลัวมากที่สุดก็คือการคิดบัญชีทีหลัง

แน่นอน เมื่อเขาพูดหลายอย่างเข้าจริงๆ เป็นการโพล่งออกมาโดยไม่คิด และเป็นช่องโหว่งในคำพูดของเขาที่เฉิงเฉิงและคนอื่นๆ จับได้ ทำให้ไปไม่ถูก

แต่ เมื่อเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้น วิธีการปกติของหยางหยางไม่มีอะไรมากไปกว่า ความโหดร้ายและความรุนแรง

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับพ่อ จะทำเหมือนปกติได้ยังไง

สิ่งเดียวที่ดูเหมือนจะทำได้ในตอนนี้ก็คือการทำให้สมองสั้นลง

“พ่อ อันที่จริงเป่หมิงซีหยางไม่ได้หมายความแบบนี้ ปกติคุณก็ดีกับพวกเรา” เวลานี้ เฉิงเฉิงต้องออกมาคลายความกังวล

“ทำได้ดีมาก คำพูดนี้ของนาย ต่อไปฉันจะไม่ทำให้นายเดือดร้อนแล้ว” หยางหยางโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเฉิงเฉิง

เฉิงเฉิงจะใส่ใจคำพูดของเขาได้อย่างไร แม้ว่าเขาจะหาเรื่อง ตัวเองก็ไม่กลัวเขาอยู่แล้ว

ขณะนี้ ได้ยินเสียงสตาร์ทรถดังมาจากนอกหน้าต่าง

“แม่กลับมาแล้ว!” สิ่งที่จิ่วจิ่วหวังที่สุดในเวลานี้คือการได้เห็นกู้ฮอน

ไม่ใช่เพราะอย่างอื่น แต่อยู่ระหว่างผู้ชายทั้งสามคนเธอไม่รู้ควรทำอย่างไรดี

ยังไงผู้หญิงและเด็กผู้หญิงก็มีความคล้ายคลึงกันหลายอย่าง โดยเฉพาะเมื่อต้องเผชิญกับปัญหาแบบนี้ มักเลือกที่จะหลีกเลี่ยงจะดีกว่า

พูดจบ เธอก็วิ่งลงไปชั้นล่าง

“น้องสาว วิ่งช้าหน่อย...” เฉิงเฉิงพูด แล้ววิ่งตามไป ไม่ว่าจะเป็นน้องชายหรือน้องสาว เขาก็เป็นพี่ชายที่มีจิตสำนึกที่ชัดเจน และเป็นห่วงมาก

“นี่นี่ พวกนายสองคนอย่าวิ่งเร็วขนาดนี้ รอฉันด้วย...” เมื่อเห็นว่าพี่ชายและน้องสาววิ่งหนีไปแล้ว หยางหยางจะรออยู่ทำไม เผชิญหน้าหล่อที่ไม่แน่นอนของพ่อคนเดียว

เขากลัวว่าพ่อของเขาจะแสดงสีหน้า ‘พ่อที่เป็นมิตร’ ต่อหน้าพวกเขา หลังจากพวกเขาไปแล้ว ก็เผยธาตุแท้ออกมา

ยังไงก็เป็นการคว้าตัวเองมาจัดการตัวเองให้เรียบร้อย

เขาไม่โง่ขนาดนั้น รีบตาม ‘คนส่วนใหญ่’ ถือเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด

เด็กทั้งสามคนวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เป่หมิงโม่อยู่ที่นี่คนเดียว ก็มองไปทางที่พวกเขาวิ่งหนีไปอย่างอดยิ้มไม่ได้ แล้วส่ายหน้า

เด็กทั้งสามคน แสดงนิสัยที่แตกต่างของตัวเองและกู้ฮอน

คนนั้นน่าทึ่งจริงๆ คนรุ่นหลังจะสืบทอดนิสัยของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้นยังสืบทอดรุ่นต่อรุ่นไป

เขาอดคิดไม่ได้ นิสัยของตัวเองเช่นนี้ก็สืบเนื่องมาจากพ่อและแม่ของเขาไม่ใช่เหรอ

*

กู้ฮอนเพิ่งลงจากรถ ปิดประตูรถหันมาก็เจอเด็กทั้งสามคนวิ่งมาทางตัวเอง

“แม่...”

จิ่วจิ่ววิ่งอยู่หน้าสุด

“ทารกน้อยของฉัน...” กู้ฮอนอมยิ้มแล้วเดินไปไม่กี่ก้าวเพื่อทักทาย นั่งลงแล้วอุ้มเธอขึ้นมา

จากนั้นเฉิงเฉิงและหยางหยางก็มาถึงข้างกายของเธอ

“แม่คุณไม่อยู่บ้านพักผ่อนดีๆ ไปไหนแล้ว?” จิ่วจิ่วพูดบ่นเล็กน้อย

กู้ฮอนทำหน้ารู้สึกผิด: “ขอโทษจริงๆ วันนี้ฉันไปที่คุณป้าเฉียวเฉียว ไม่ได้เจอพวกเธอและทารกน้อยของพวกเขานานแล้ว”

“คุณป้าเฉียวเฉียวพวกเธอสบายดีใช่ไหม?” เฉิงเฉิงถาม

“แล้วลุงหัวฟูล่ะ?” หยางหยางก็ถามขึ้นมา

“อืม พวกเขาสบายดี อีกสองวันฉันค่อยพาพวกเธอไปพบพวกเขา” กู้ฮอนพูด อุ้มตัวน้อย แล้วพาอีกสองคนที่โตกว่า กลับเข้าไปในวิลล่า

“ฮอนกลับมาแล้ว”