บทที่ 564 ความสนใจของผู้คน

บทที่ 564 ความสนใจของผู้คน

โดยที่เป่หมิงโม่ยังไม่ทันลงจากรถ ก็มีรถเก๋งสีดำคันหนึ่งขับตามมาจอดไว้ แล้วมีชายร่างสูงห้าคนสวมชุดสูทสีดำและใส่แว่นดำลงมาจากรถ จากนั้นรีบเคลียร์เส้นทางจากประตูรถยนต์ไปที่ประตูการแสดงนั้น

ถึงแม้บอดี้การ์ดจะเปิดทางไว้แล้ว แต่ก็ยังคงมีเหล่านักข่าวไล่ตามมาจากหน้าประตูโรงเรียนถึงที่นี่

หลังจากทุกอย่างพร้อมแล้ว ฉิงฮัวถึงลงจากรถแล้วเปิดประตูให้เป่หมิงโม่

เมื่อเหล่านักข่าวและสื่อต่าง ๆ เห็นประตูเปิดออก ทุกคนก็ยิ่งวุ่ยวานกับการหยิบกล้องออกมาถ่ายไว้

เป่หมิงโม่ลงจากรถอย่างมีสง่า ด้วยรูปร่างที่สูงยาวแข็งแรง สวมชุดสูทที่สั่งตัดพิเศษจากประเทศอิตาลีพร้อมกับแว่นกันแดดสีดำที่สวมใส่บนใบหน้าอันหล่อเหลานั้น ทำให้เขาดูดีอย่างไม่มีใครเทียบได้

คนที่ลงรถตามเขามาก็คือกู้ฮอน เธอสวมชุดกระโปรงยาวสวยงาม ด้วยรูปร่างตัวเอสของเธอ และใบหน้าที่น่ารักสวยงามเป็นที่ดึงดูดของผู้คน

เป่หมิงโม่หันกลับไปยื่นมือให้กู้ฮอนจับไว้ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ เขาทั้งสองจุงมือกันค่อย ๆ เดินเข้าไปในงาน

ซึ่งภาพนี้ของเขาทั้งสองยิ่งทำให้เหล่านักข่าวรายล้อมเข้ามา

เพราะทุกคนยังจำคดีที่เป็นข่าวดังที่สุดในเมือง A ได้

บ้าไปแล้ว นี่มันเรื่องอะไรของตระกูลเป่หมิงเนี่ย คนสองคนที่ไม่ถูกกันที่สุดกลับนั่งรถมาด้วยกัน แถมยังจุงมือด้วย......

ในโลกนี้มันช่างไม่มีอะไรที่แน่นอนเลยจริง ๆ ไม่มีเพื่อนชั่วนิรันดร์ แต่ก็ไม่มีศัตรูชั่วนิรันดร์เหมือนกัน

ข่าวฮอตขนาดนี้จะปล่อยให้มันผ่านไปง่าย ๆ ได้ไงกัน ดังนั้นนักข่าวทุกคนจึงต้องแย่งกันทำข่าวนี้เพื่อจะได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งของทุก ๆ สื่อ ทุกคนพยายามยกไมโครโฟนและกล้องถ่ายรูปให้เข้าใกล้เขามากที่สุด และพยายามเบียดเข้าใกล้เพื่อยิงคำถามพวกเขา

“คุณชายเป่หมิงคะ สาวคนนี้ใช่คนที่เป็นคดีกับคุณในปีนั้นใช่ไหมคะ วันนี้ที่พวกคุณมาด้วยกัน ใช่หรือเปล่าว่าปัญหาเก่าของพวกคุณได้เคลียร์กันแล้วคะ”

“คุณชายเป่หมิงครับ จำได้ว่างานหมั้นครั้งก่อนของคุณกับเฟยเอ๋อถูกยกเลิกกระทันหันกลางงานเลย แล้วช่วงนี้ที่มีข่าวว่าคุณจะจัดงานแต่งขึ้น ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงที่มากับคุณวันนี้เป็นผู้หญิงที่คุณจะแต่งงานด้วยไหมครับ”

“คุณชายเป่หมิงคะ ได้ข่าวว่าคุณหนูของคุณทั้งสองคนเข้าเรียนที่โรงเรียนนี้ใช่ไหมคะ แล้วคุณหนูยังได้รับรางวัลชนะเลิศ ‘Billodis’ การประกวดจิตรกรรมนานาชาติใช่ไหมคะ แล้ววันนี้ที่คุณชายให้เกียรติมาร่วมงานนี้ แสดงว่าคุณหนูจะร่วมการแสดงด้วยใช่ไหมคะ”

“คุณชายเป่หมิงครับ คุณตื่นเต้นมากแค่ไหนที่คุณหนูน้อยได้ขึ้นเวทีการแสดงครั้งแรกในชีวิตของเขาครับ”

คำถามมากมายที่ดังขึ้นในหูของเขา แต่เขาไม่ได้ตอบกลับอย่างไร ได้แต่จุงมือกู้ฮอนแล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปในฮอลล์การจัดงานแสดง

โลกแห่งความจริงที่คนบางคนไม่อยากดังเป็นข่าวหน้าหนึ่ง แต่ก็ห้ามมันไม่ได้ ส่วนคนอีกแบบที่เขาตะเกียกตะกายอยากดังในข่าวหน้าหนึ่ง แต่ก็ทำไม่ได้

***

เมื่อเขาทั้งสองเดินเข้าไปในฮอลล์การแสดงนั้น บอดี้การ์ดทั้งหมดก็ได้เฝ้าอยู่หน้าประตู เพื่อไม่ให้เหล่านักข่าวตามเข้าไปรบกวนแม้แต่คนเดียว

ส่วนฉิงฮัวได้ฉวยโอกาสพาเฉิงเฉิงกับหยางหยางเข้าไปหลังเวทีในตอนที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจกับเจ้านายเขาอยู่

ถึงแม้จะเป็นฮอลล์เล็ก ๆ แต่ก็สามารถบรรจุคนได้มากกว่าหกพันคน

บรรยากาศในฮอลล์นั้นเปิดเพลงเบา ๆ ไว้ ทำให้ทุกคนที่เข้ามารู้สึกสบายหูไปด้วย

สองนาทีก่อนจะเริ่มการแสดง ณ เวลานี้แทบจะไม่มีที่นั่งว่างอยู่แล้ว ผู้ชมในฮอลล์นั้นเต็มไปด้วยนักเรียนของโรงเรียนและผู้ปกครองของเหล่านักเรียน

เมื่อเป่หมิงโม่จุงมือกู้ฮอนเดินเข้าในฮอลล์ ทุกคนข้างในนั้นก็เงียบลงอย่างกระทันหัน

ไม่มีใครที่ไม่รู้จักชื่อของเป่หมิงโม่คนนี้แล้ว แต่โอกาสน้อยมากที่คนทั่วไปจะได้เห็นตัวจริงของเขา ซึ่งโอกาสที่หายากเช่นนี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้เห็นตัวจริง

กู้ฮอนรีบดึงมือออกจากเขา เพราะเธอไม่ชอบแสดงความสนิทสนมกับเป่หมิงโม่ต่อหน้าผู้คน อีกอย่าง หลังจากคืนนี้เขาทั้งสองก็ต่างคนต่างไปแล้ว

“ฮ่า ๆ ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของคุณเป่หมิงโม่มาเยอะแล้ว ตัวจริงดูดีสมคําร่ำลือเลยจริง ๆ คุณดูสิ แทบจะไม่มีที่นั่งให้คุณแล้ว ถ้าไม่รังเกียจ เชิญนั่งที่นั่งของผมเลยครับ”

กู้ฮอนเหลือบมองคนนั้น จะดีเหรอ ชายอ้วนเตี้ยคนหนึ่งเดินออกจากที่นั่งตัวเองเพื่อตั้งใจเดินมาหาเป่หมิงโม่ เขาแต่งตัวเวอร์วังและมีรอยยิ้มฟันสีทอง แล้วกำลังยืนพูดกับพวกเขาจากด้านหลัง

กู้ฮอนมองแล้วรู้สึกประหลาดใจ และได้แต่แสดงสีหน้าปฏิเสธเขา

แน่นอนว่าเป่หมิงโม่ไม่ได้สนใจใครหน้าไหนอยู่แล้ว เขาได้แต่เดินไปข้างหน้าอย่างมีสง่า

ในเวลานี้ ครูใหญ่และครูหลี่ที่พยายามเดินตามเป่หมิงโม่ก็ตามทันจนได้ เขาทั้งสองหายใจอย่างรวดเร็ว แล้วพูดด้วยความรู้สึกผิด “ท่านประธานเป่หมิงครับ ผมไม่ทราบเลยว่าท่านจะสระเวลามาเยือนโรงเรียนของเราแบบนี้ ต้องขออภัยด้วยนะครับที่ไม่ได้จัดเตรียมที่นั่งพิเศษให้กับท่าน แต่ยังไงก็ขอรบกวนท่านเชิญนั่งแถวแรกเลยนะครับ เชิญทางนี้ครับ”

ความจริงแล้วที่นั่งแถวแรกนั้นตั้งใจจัดเตรียมไว้สำหรับแขกวีไอพีและคณะผู้บริหารโรงเรียนเท่านั้น

เมื่อครูใหญ่พาเป่หมิงโม่เดินไปถึงที่นั่งแถวแรกนั้น ก็ได้เห็นผู้หลักผู้ใหญ่จากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องและคณบดีนั่งอยู่

แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นเป่หมิงโม่เดินเข้ามา ทุกคนต่างก็ลุกขึ้นเพื่อสละที่นั่งให้พวกเขาด้วยความเกรงใจ

สุดท้ายแล้วเป่หมิงโม่ก็เลือกที่นั่งของครูใหญ่ในโรงเรียนแล้วนั่งลงอย่างไม่เกรงใจใคร ส่วนกู้ฮอนก็ถือว่าได้โอกาสที่ดี เธอเลือกที่นั่งมุมสุดในแถวแรกนั้นแล้วนั่งลงไป

ครูใหญ่ที่เอาใจใส่เขาก็ได้นั่งลงที่นั่งด้านขวาของเป่หมิงโม่

ณ ขณะนั้น ฉิงฮัวที่เพิ่งเดินออกจากหลังเวทีก็มองเห็นเจ้านายแล้ว

เขาจึงรีบเดินเข้ามากระซิบกับเป่หมิงโม่ “นายท่านครับ คุณหนูทั้งสองผมได้พาไปเตรียมตัวด้านหลังเวทีอย่างปลอดภัยแล้วนะครับ นายท่านสบายใจได้เลยนะครับ”

เป่หมิงโม่พยักหน้าเล็กน้อย “นายไปหาที่นั่งก่อน”

เมื่อผู้หลักผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างเป่หมิงโม่ได้ยิน เขาก็รีบลุกขึ้นสละที่นั่งให้ฉิงฮัวนั่ง

แต่ฉิงฮัวกลับปฏิเสธพวกเขา สงสัญญาณให้พวกเขานั่งลงที่เดิม จากนั้นก็คุยกับเป่หมิงโม่ต่อ “นายท่านครับ ผมไปด้านหลังเวทีดีกว่า เผื่อมีอะไรเกิดขึ้นผมจะช่วยได้ทันครับ”

“อืม ทำตามนั้นเลย” เป่หมิงโม่เห็นด้วยเขากับ