บทที่ 868 มีทั้งความสุขและความเศร้า

บทที่ 868 มีทั้งความสุขและความเศร้า

“พอแล้ว!” เป่หมิงโม่รู้สึกโกรธมากที่ลูกชายยังคงปกป้องกู้ฮอนอยู่ในตอนนี้ หลังจากที่ดุเฉิงเฉิงไปก็ได้วางสายโทรศัพท์ลง

“พ่อ พ่อ…….” เฉิงเฉิงก็ไม่ได้ยินเสียงของเป่หมิงโม่อีก

ในใจของเฉิงเฉิงก็รู้สึกอึดอัดมากขึ้นมาทันที

เขานั่งลงบนโซฟาพลางขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียด และเอามือทั้งสองมาปิดหน้า

“พี่เฉิงเฉิง เป็นอะไรไปเหรอ” เมื่อจิ่วจิ่วเห็นว่าอารมณ์ของเขาเริ่มไม่ปกติ จึงเดินไปข้างๆเขาและยื่นมือไปเขย่าที่แขนของเฉิงเฉิง

“ไม่ได้เป็นอะไร ไม่ได้เป็นอะไร ดึกมากแล้ว เดี๋ยวฉันจะให้หยางหยางพาเธอขึ้นไปนอนข้างบนนะ” เฉิงเฉิงพูดจบ พลางหันหน้าไปพูดกับหยางหยาง “ตอนนี้ที่บ้านก็ยุ่งมากพอแล้ว นายยังจะดูทีวีอะไรอีก คนอื่นๆจะต้องมาช่วยนายจัดการเรื่องยุ่งๆที่เกิดขึ้น รีบพาน้องขึ้นไปนอน”

จริงๆแล้วคำพูดระหว่างเฉิงเฉิงและพ่อ หยางหยางก็ได้ยินมันอย่างชัดเจน

เขายังรู้สึกได้อย่างคลุมเครือว่า พ่อที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์จะต้องโกรธจัดแล้ว

ตอนนี้เมื่อได้เห็นแรงปะทุของเฉิงเฉิงแบบนั้น ตนเองก็ไม่อยากที่จะทำมากเกินไปในเวลานี้

“โอเค ฉันจะปิดทีวีแล้ว”

หลังจากที่เป่หมิงโม่วางสายโทรศัพท์ และได้ปิดทีวีลง เขาไม่ต้องการเห็นหน้าหยางหยางบนจอที่ทำให้เขารู้สึกปวดหัว และยิ่งไม่ต้องการเห็นจิ่วจิ่วที่ทำให้เขารู้สึกโกรธ

แม้ว่าเธอดูน่าสนใจมาก แต่เธอก็ดูเหมือนหน้าตากู้ฮอนตอนยังเป็นเด็ก

ตอนนี้เป่หมิงโม่ ก็ได้ถูกครอบงำด้วยความโกรธแล้ว

ในปีนั้น กู้ฮอนเคยโกหกว่าตัวเองซ่อนลูกชายเอาไว้คนหนึ่ง แต่สิ่งที่ไม่เคยคาดคิดคือ หลังจากเหตุการณ์นี้ เธอก็ได้ซ่อนลูกสาวเอาไว้อีกหนึ่งคน!

เขาอยากจะรีบออกจากสถานีตำรวจ เพื่อตามหาเธอ และถามเธอว่าตกลงยังมีอีกกี่เรื่องที่ตัวเองเอาไว้ข้างหลัง

คืนนี้ ก็ไม่มีใครหยุดได้จริงๆ

พวกของกู้ฮอน ฉิงฮัว และแอนนิต่างเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องคลอดอย่างใจจดใจจ่อ

เป็นเวลากว่าสิบนาทีแล้วที่ลั่วเฉียวได้ถูกส่งเข้าไป

นอกจากกู้ฮอนที่ต้องสงบสติอารมณ์แล้ว อีกสองคนก็ได้แสดงความวิตกกังวลไม่ต่างกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉิงฮัว เขาขมวดคิ้วและเดินกลับไปกลับมาอย่างไม่หยุดอยู่หน้าห้องคลอด

“ฉิงฮัว คุณไม่ต้องกังวลมากขนาดนี้ นั่งลงก่อน” แม้ว่าแอนนิก็เริ่มกังวลเล็กน้อย แต่ในตอนนี้ก็ต้องปลอบโยนเขา”

เมื่อกู้ฮอนเห็นท่าทีแบบนี้ของฉิงฮัว ยิ้มเล็กน้อยและพูดกับแอนนิว่า “ตอนนี้คำพูดของใครเขาก็ไม่ฟังหรอก จิตใจกังวลอยู่กับเฉียวเฉียวและลูกของเขาในท้องที่ไม่เคยได้เจอหน้ากันมาก่อน”

เมื่อพูดถึงฉิวฮัวแบบนี้ ก็ได้หยุดฝีเท้าลง ใบหน้าของเขาก็แดงขึ้น และยังเอามือขึ้นมาเกาหัวอย่างเก้อเขิน

จู่ๆแอนนิก็ถอนหายใจ “ฉันรู้สึกได้ว่าเฉียวเฉียวมีความสุขมากจริงๆ ที่หาผู้ชายที่ดีอย่างฉิงฮัวมาได้”

เมื่อกู้ฮอนได้ยินเธอพูดแบบนี้ เข้าใจขึ้นมาได้ทันที “แอนนิ เธออย่าเพิ่งหมดกำลังใจ อีกทั้งเธอเองก็ไม่ได้แย่ ถ้าเอาข้อมูลของเธอเสนอออกไป จะต้องมีผู้ชายจำนวนมากแย่งกันขอเธอแต่งงานแน่นอนเชียวล่ะ”

ทันทีที่พูดถึงตรงนี้ เธอก็นึกถึงเรื่องไร้เหตุผลที่หยางหยางได้ทำขึ้นทันที รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปในทันที

แอนนิได้ใช้ประโยชน์จากคำพูดที่ได้พูดไป และรีบพูดสิ่งๆดีขึ้นมาแทนหยางหยาง “กู้ฮอน เธอดีกับฉัน เห็นฉันใช้ชีวิตผ่านไปแต่ละวันมันก็ยาก อีกทั้งให้ฉันไปประกาศหาคู่ แล้วทำไมเธอถึงไม่อยากให้หยางหยางทำแบบนั้นบ้างล่ะ ถึงแม้ว่าปกติแล้วเขาจะดูซุกซนมากจนเกินไป แต่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ฉันก็เห็นด้วยว่าสิ่งที่เขาทำมันอาจจะดูไร้เหตุผลไปหน่อยจริงๆ แล้วยังทำให้เธอรับมือไม่ทันอีกด้วย แต่ความตั้งใจเดิมของเขาจริงๆแล้วก็ทำไปเพื่อเธอ”

กู้ฮอนเลิกคิ้วขึ้น แอนนิพูดไม่ผิด อีกทั้งหยางหยางก็ถูกตัวเองเลี้ยงดูมากับมือ ดังนั้นจะมีใครรู้จักลูกได้ดีกว่าแม่ล่ะ

“แอนนิ ฉันก็เห็นด้วยกับวิธีของเธอ แต่เธอมองเห็นเรื่องนี้แค่เพียงด้านเดียว ถ้าหากจิ่วจิ่วไม่อยู่ด้วย แล้วพาฉันไปออกทีวีด้วย ฉันก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย แต่ความผิดของเขาอยู่ตรงที่พาจิ่วจิ่วไปด้วย แอนนิเธอน่าจะรู้ดีที่สุด ว่าทำไมฉันถึงให้จิ่วจิ่วไปอยู่กับเธอที่เมืองซาบาห์ แทนที่จะพาเขามาอยู่กับฉัน”

แอนนิพยักหน้า “กู้ฮอน ฉันเข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร ฉันต้องขอโทษเธอด้วยสำหรับเรื่องนี้ ฉันแค่คิดว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นผลดีกับชีวิตเธอ แต่เรื่องมันก็เลยเถิดออกมาแล้ว ตอนนี้ชีวิตของเธอบางทีก็อาจจะได้รับผลกระทบ อีกทั้งดูเหมือนว่า ผลกระทบนี้มันออกมาแล้ว”

กู้ฮอนพูดทุกอย่างที่อยู่ในใจออกมา ความอัดอั้นในอกก็คลายลงเช่นกัน “แอนนิเธออย่าโทษตัวเองไปเลย เหมือนอย่างที่เธอบอก ในเมื่อเรื่องมันได้เกิดขึ้นแล้ว อย่างนั้นก็หาวิธีเผชิญหน้าดีกว่า”

ขณะนี้ ประตูห้องคลอดก็เปิดออก หมอคนหนึ่งเดินออกมา เธอมองไปยังทั้งสามคนที่อยู่หน้าประตู “พวกคุณใครเป็นคนในครอบครัวของคุณลั่วเฉียว”

“ผมเอง ผมเป็นสามีของเธอ คุณหมอ ลั่วเฉียวเธอเป็นอย่างไรบ้าง” ฉิงฮัวรีบถามออกไปด้วยความกังวล

“คุณวางใจเถอะ สภาพการณ์ของผู้คลอดดีมาก เธอคลอดแล้ว ทั้งแม่ทั้งลูกปลอดภัยดี คุณตามฉันมา”

“ฉิงฮัว นายจะมัวยืนอยู่ตรงนี้ทำไม ยังไม่รีบเข้าไปดูอีก ตอนนี้นายก็ได้เป็นพ่อคนแล้ว”

ลั่วเฉียวคลอดลูกอย่างปลอดภัย ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก สิ่งนี้เลยทำให้ทุกคนคลายความตึงเครียดลง