บทที่ 867 จะคลอดแล้ว

บทที่ 867 จะคลอดแล้ว

“ดูไม่ออกจริงๆ ว่ามีเงินแล้วยังเอาแต่ใจ ถ้าคนอื่นไม่รู้ แล้วใครจะรู้ว่าเจ้านายถูกกักขังอยู่ ก็คงคิดว่าหยุดพักผ่อนไปต่างประเทศซะแล้ว เขาได้สั่งอะไรไว้กับคุณเหรอ”

เมื่อลั่วเฉียวเห็นท่าทางของฉิงฮัว ก็รู้ว่าเป่หมิงโม่ดูเหมือนจะมอบหมายงานอะไรสักอย่างที่ยาก

ฉิงฮัวมองไปที่กู้ฮอนด้วยความลำบากใจ จากนั้นมองไปที่นายน้อยทั้งสอง แล้วค่อยๆพูดว่า “คุณหนู ถูกรู้แล้ว”

“คุณพูดอะไร” ในขณะนั้นกู้ฮอนไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆกลับมา

ฉิงฮัวมองรายการ《วาสนารัก》ซึ่งยังคงออกอากาศทางทีวีอยู่

“เจ้านายโทรมาหาผมเมื่อกี้นี้ และขอให้ผมหาทางสั่งหยุดออกอากาศรายการนี้ทางสถานีโทรทัศน์”

“ซึ้ด……”

หลังจากกู้ฮอนและแอนนิได้ยินก็แทบจะหยุดหายใจ กลัวสิ่งใดสิ่งนั้นก็เกิดขึ้นจริงๆ สั่งหยุดรายการนี้ ก็แสดงว่าเขาได้เห็นหยางหยางแล้ว แม้ว่าเขาจะเริ่มให้ความสนใจกับจิ่วจิ่วแล้ว

ตอนนี้เป็นเพียงแค่ก้าวแรกที่สั่งปิดรายการ แล้วก้าวต่อไปเขาจะทำอะไรต่อล่ะ หรือจะสั่งฉิงฮัวให้กักขังตัวเองไว้ในบ้านแล้วพาเด็กๆไป

เมื่อกู้ฮอนคิดถึงจุดนี้ ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าร่างกายของตัวเองสั่นเล็กน้อย

เธอมองไปที่ฉิงฮัวและค่อยๆพูดว่า “นอกจากนี้แล้ว เขาบอกรึเปล่าว่าควรจะจัดการยังไงกับพวกเราแม่ลูก”

ฉิงฮัวส่ายหน้าเบาๆ “เกี่ยวกับเรื่องนี้ เจ้านายยังไม่ได้พูดถึง ผมว่าคุณหนู ควรพานายน้อยออกไปซ่อนก่อนเถอะ บางทีตอนนี้เจ้านายอาจจะกำลังโกรธ รอให้ผ่านไปสักระยะ ให้เขาหายโกรธพวกคุณสองคนค่อยลองคุยกันดีๆอีกครั้ง จริงๆแล้วใจในของเจ้านายก็ยังมีคุณกับพวกเด็กๆอยู่ คนครอบครัวเดียวกันยังจะมาทะเลาะอะไรกันอีก”

แอนนิพยักหน้า “ฉันคิดว่าวิธีการของฉิงฮัวใช้ได้ เธอควรจะพาจิ่วจิ่วออกไปก่อนสักสองสามวัน”

กู้ฮอนไม่ต้องการที่จะรีบพาเด็กๆออกไป แต่ว่าตอนนี้ไม่สามารถออกไปได้

พรุ่งนี้ศาลก็จะพิจารณาคดีแล้ว ตนเองจะออกไปได้อย่างไร ถึงแม้ตอนนี้มันคงจะยากที่จะลงจากหลังเสือแล้ว

“โอ๊ย……โอ๊ย…..” ตอนนี้จู่ๆลั่วเฉียวก็เอามือกุมท้องแล้วส่งเสียงร้องออกมา

ฉิงฮัวรีบยื่นมือออกไปเพื่อพยุงตัวเธอ มองดูสีหน้าท่าทางที่ดูเจ็บปวดของเธอ ในใจก็รู้สึกอึดอัด “คุณเป็นอะไรเหรอ”

เหงื่อจำนวนมากไหลออกมาจากหน้าผากของลั่วเฉียว เวลานี้เธอพูดอะไรไม่ได้เลยนอกจากตะโกนออกไปด้วยความเจ็บปวด

***

เมื่อเห็นว่าเป็นแบบนี้ กู้ฮอนและฉิงฮัวจะเอาใจที่ไหนไปคิดเรื่องที่จะพาจิ่วจิ่วไปซ่อน

“คาดว่าเฉียวเฉียวคงกำลังจะคลอดแล้ว รีบพาเธอไปส่งโรงพยาบาลเธอ” แอนนิพูดออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นเธอก็หันกลับวิ่งขึ้นไปข้างบน

ในไม่ช้า เธอก็เอาเบาะบางๆมารองร่างของลั่วเฉียว พร้อมไปกับฉิงฮัวและกู้ฮอนพาเธอไปส่งที่รถของฉิงฮัวที่นอกประตู

“ฉิงฮัว คุณขับรถดีๆ เฉียวเฉียวมีฉันและแอนนิคอยดูแล”

กู้ฮอนและแอนนินั่งย่อตัวนั่งลงไปในช่องวางระหว่างแถวหน้าและแถวหลัง โดยมีลั่วเฉียวนั่งเอนตัวอยู่ที่เบาะหลัง

“หม่ามี๊ หม่ามี๊ ……” ในตอนนี้ได้วิ่งตามออกมาจากห้อง ด้านหลังเขายังมีหยางหยางตามออกมาด้วย

กู้ฮอนหันกลับไปที่ลูกน้อย และยิ้มให้เบาๆ “ลูก เดี๋ยวหม่ามี๊ไปส่งน้าเฉียวเฉียวที่โรงพยาบาลเพื่อคลอดน้อง ลูกนอนอยู่บ้านดีๆนะ”

พูดจบ เธอก็ยืนมองหยางหยางที่ยืนอยู่ข้างหลังจิ่วจิ่ว ก็รู้สึกโกรธขึ้นมา

เรื่องวุ่นวายในวันนี้ก็เกิดมาจากเจ้าเด็กเกเรคนนี้

ใบหน้าของเธอตึงเครียดขึ้นในทันที “หยางหยาง เรื่องของนายเดี๋ยวรอให้พวกเรากลับมาก่อนค่อยคุยกัน ตอนนี้พาน้องกลับไปก่อน บอกเฉิงเฉิงด้วยว่าคืนนี้พวกเราอาจจะต้องอยู่โรงพยาบาลทั้งคืนไม่ได้กลับมา ให้เขาช่วยจัดการกับเรื่องของพวกนายในคืนนี้”

หยางหยางกลัวมากที่สุดคือเมื่อเห็นท่าทีที่โกรธของกู้ฮอน เขาก็ได้หดคอลง “โอ้ รู้แล้ว” พูดจบ ก็ยื่นมือไปดึงมือของจิ่วจิ่ว และพาเธอหันกลับไปยังวิลล่า

ระหว่างทาง เสียงความเจ็บปวดของชั่วเฉียวดังขึ้นเป็นระยะ ทำให้คนอื่นที่อยู่ในรถทั้งสามคนรู้สึกเป็นกังวล

กู้ฮอนใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อที่ไหลออกมาไม่หยุดจากหน้าผากของเธอ “เฉียวเฉียว อดทนอีกนิด พวกเราใกล้ถึงโรงพยาบาลแล้ว”

“ฉัน ฉันรู้สึกว่าทนไม่ไหวแล้ว ปวดมาก” ลั่วเฉียวพูดอย่างหายใจไม่ออก

“เฉียวเฉียว จริงๆแล้วเธอดีกว่าฉันตั้งเยอะ ตอนนั้นที่ฉันคลอดเฉิงเฉิงกับหยางหยาง ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนกับจะต้องตาย แต่มันก็ผ่านไปได้ ไม่ต้องกังวล เธอจะต้องคลอดลูกที่แข็งแรงออกมาแน่”

หยางหยางจับมือเล็กๆของจิ่วจิ่วกลับไปยังวิลล่า ทันทีที่เข้าประตู ก็ได้ยินรถที่ฉิงฮัวขับขับออกไปอย่างรวดเร็ว

จิ่วจิ่วเงยหน้าขึ้นมองหยางหยาง “พี่หยางหยาง พวกเราออกทีวีทำให้หม่ามี๊ไม่มีความสุขเหรอ”

หยางหยางยักไหล่ “ไม่รู้สิ ก็ที่พวกเราทำไปก็เพื่อแม่ไม่ใช่เหรอ วางใจเถอะ มีคุณน้าแอนนิและน้าเฉียวเฉียวอยู่ด้วย แม่ไม่ทำอะไรพวกเราหรอก โธ่ ตอนนี้รายการ《วาสนารัก》ยังไม่จบ ฉันจะลองดูอีกทีว่าสุดท้ายจะไปถ่ายอีกรึเปล่า”

หยางหยางพูดจบ หลังจากที่ปิดประตูก็รีบวิ่งไปที่ทีวี และดูด้วยความสนใจ

ตอนนี้แม่ก็ไม่ได้อยู่ เขาไม่มีอะไรจะต้องมากังวลใจ ก็เลยเปิดทีวีเสียงดัง

“น้องสาว แล้วพวกแม่ล่ะ” ไม่รู้ว่าเฉิงเฉิงลงมาจากข้างบนตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาเห็นในห้องมีเพียงหยางหยางและจิ่วจิ่วเท่านั้น คนอื่นๆไม่รู้หายไปไหนกันหมด

เขาแค่ได้ยินเสียงรถที่ดังมาจากชั้นล่างเท่านั้น จึงตัดสินใจลองลงมาดู

สีหน้าของจิ่วจิ่วดูไม่ค่อยจะดี “พี่เฉิงเฉิง พวกเราทำให้หม่ามี๊โกรธ น้าเฉียวเฉียวกำลังจะคลอดลูก พวกเขาไปส่งป้าที่โรงพยาบาล คืนนี้อาจจะไม่ได้กลับมา”

หลังจากได้ยินคำพูดของจิ่วจิ่ว เฉิงเฉิงก็หันไปดูทีวี ที่หยางหยางยังคงดูด้วยความเพลิดเพลิน