บทที่ 875 สำเร็จอย่างลุล่วง

บทที่ 875 สำเร็จอย่างลุล่วง

ขณะนี้เจียงฮุ่ยซินก็ได้เผยธาตุแท้ออกมาหมด： “เหอะๆ ยังไงความลับก็เปิดเผยแล้ว งั้นฉันก็บอกเธออย่างไม่ปิดบังเลยแล้วกัน หรูเจี๋ย ความแค้นที่ฉันมีต่อเธอไม่ใช่เริ่มตั้งแต่ที่กลับมาหรอก แต่มันเริ่มหลังจากที่ได้รู้จักกับเธอ ฉันจะบอกเธอให้นะ ไม่ใช่แค่กับเธอ แม้แต่ลู่ลู่ฉันก็เกลียด ในตอนนั้นเธอทั้งสองคน ดีกว่าฉันทุกอย่าง ถึงแม้ตอนนั้นพวกเราสามคนจะมีชื่อเสียงไม่แพ้กัน แต่ในความเป็นจริงแล้วฉันก็เป็นแค่บันไดให้พวกเธอมาโดยตลอด ทั้งเรื่องงาน หรือแม้แต่เรื่องส่วนตัว พวกเธอสองคนต่างก็มีคนที่รักพวกเธอมาก โดยเฉพาะเธอหรูเจี๋ย ปีนั้นนายท่านชอบเธอถึงจะเป็นเพราะเธอหน้าตาเหมือนภรรยาที่ตายไปแล้วของเขา แต่เขาก็ขอเธอแต่งงาน แต่เธอไม่รู้ความจริงเลยว่า ฉันเป็นคนที่แอบชอบเขามาโดยตลอด！แต่ว่าฟ้าก็มีตา ในที่สุดฉันก็มีโอกาส ให้ฉันพลิกโอกาส สุดท้ายแล้วฉันก็กลายเป็นนายหญิงของตระกูลเป่หมิง”

“ตั้งแต่หลังจากที่ฉันกลับมา เธอก็รู้สึกว่าฉันจะคุกคามเธออีกครั้ง จะแย่งตำแหน่งของเธอไป เพราะงั้นจึงคิดวิธีนี้ขึ้นมา ให้ฉันหายไปตลอดกาล? เธอทำแบบนี้ไม่เคยคิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมาเหรอ?” หวีหรูเจี๋ยค่อยๆ ปรับอารมณ์ของเธอให้คงที่จากความเศร้าเมื่อกี้ เธอมีข้อสงสัยต้องการให้เจียงฮุ่ยซินตอบให้กระจ่าง

“ผลลัพธ์? ฉันไม่เคยคิดถึงผลลัพธ์ คนที่จะทำงานใหญ่ ไม่สามารถกังวลกับผลที่จะตามมา นี่ก็เป็นสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากนายท่านจากการที่อยู่ด้วยกันมาหลายปี ไม่ใช่แค่ฉัน โม่ก็เรียนรู้ไปได้อย่างละเอียดเหมือนกัน นอกจากไม่สนผลลัพธ์ และยังจะต้องเหี้ยมด้วย เพื่อที่จะมีอำนาจในบริษัทเป่หมิง สามารถโหดเหี้ยมได้ถึงขนาดไม่เลือกวิธีการ เพื่อที่จะให้บริษัทเป่หมิงทั้งหมดตกอยู่ในมือเขา หรูเจี๋ย เมื่อเทียบกับเขาแล้ว สิ่งที่ฉันทำลงไปมันไปเทียบอะไรกับเขาได้?”

สำหรับเรื่องที่เจียงฮุ่ยซินพูด หวีหรูเจี๋ยไม่เคยรู้เกี่ยวกับมันเลย แน่นอนว่าการต่อสู้ภายในตระกูลเป่หมิงจะแพร่กระจายไปสู่โลกภายนอกได้อย่างไร?

“แค่กๆ ......” ผู้พิพากษากระแอมขึ้นมาสองที： “เอ่อ ท่านนายเป่หมิง เรื่องในตระกูลของพวกคุณ คงไม่จำเป็นจะต้องพูดที่นี่หรอกนะ ตอนนี้ผมแค่อยากจะถามคุณสักคำ คุณยอมรับว่า ได้วางยาพิษลงในชามหรือไม่?”

ทุกคนต่างมองไปทางเจียงฮุ่ยซิน

เจียงฮุ่ยซินขณะนี้ ก็ค่อยๆ หลับตาลง จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ

“เอาล่ะๆ ตอนนี้ความจริงก็ออกมาแล้ว ฆาตกรที่ฆ่าคุณยายของผมก็คือเธอ ไม่น่าล่ะตอนที่ผมอยู่กับคุณพ่อก็มักจะเห็นว่าเธอไม่สบายตลอดเลย คุณลุงผู้พิพากษา ยังไม่จับเธออีกเหรอ จากนั้นก็ปล่อยพ่อผม?” หยางหยางพูดขึ้นอีกครั้ง

“หยางหยาง นายพูดน้อยๆ หน่อยได้มั้ย” เฉิงเฉิงว่าหยางหยางไปประโยคนึง

อย่างไรก็ตามเจียงฮุ่ยซินยอมรับด้วยตัวเองแล้ว แต่ว่าเฉิงเฉิงก็ยังคงไม่อยากจะเชื่อความจริงเรื่องนี้ ยังไงก็ตามช่วงเวลาที่เขาใช้ชีวิตกับเจียงฮุ่ยซิน ตัวเขาเองก็ยังได้รับความรักจากเธอมาไม่น้อย เมื่อเทียบกับหวีหรูเจี๋ย เจียงฮุ่ยซินเหมือนคุณย่าแท้ๆ ของเขามากกว่า

“เนื่องจากท่านนายเป่หมิงได้ยอมรับสารภาพแล้ว หลังจากนี้พวกเราจะออกหมายจับคุณตามกฎหมาย ในเวลาเดียวกัน ผมก็ขอประกาศว่าเป่หมิงโม่เป็นผู้บริสุทธิ์และจะทำการปล่อยตัว” ผู้พิพากษาพูดจบ ค้อนพิพากษาก็ถูกเคาะลงจนเกิดเสียง

***

หลังจากที่ค้อนพิพากษาถูกเคาะ คดีฆาตกรรมลู่ลู่ก็จบลงด้วยการพ้นผิดของเป่หมิงโม่และการจับกุมเจียงฮุ่ยซิน

เจียงฮุ่ยซินก็ถูกตำรวจที่พาเป่หมิงโม่เข้ามาเมื่อครู่คุมตัวออกไปทันที

ผู้พิพากษาให้ผู้ช่วยคนอื่นออกไปก่อน และเขาก็เปลี่ยนสีหน้าที่ซีเรียสเมื่อครู่ เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าและมาหาเป่หมิงโม่ด้วยใบหน้าที่ประจบประแจง

“เหอๆ ยินดีกับคุณเป่หมิงด้วยนะครับ ที่จริงแล้วตอนที่ผมรับคดีนี้มา ผมก็แน่ใจแล้วว่าคุณจะไม่ทำเรื่องอะไรแบบนี้ แต่ว่า ฐานะของผมก็มีขีดจำกัด จึงไม่สามารถเข้าข้างคุณได้ คุณเป่หมิงโปรดเข้าใจด้วย”

เป่หมิงโม่พยักหน้า： “ฉันเข้าใจ” เขาพูดพลาง หันไปจ้องหยางหยางที่อยู่ไม่ไกล

หยางหยางเห็นเจียงฮุ่ยซินถูกจับ และคุณพ่อก็ถูกปล่อยตัว จึงเริ่มภูมิใจขึ้นมา ตอนนั้นเขายืนอยู่ข้างๆ หวีหรูเจี๋ยพอดี แล้วพูดอย่างกระดี๊กระด๊า： “คุณย่า ย่าว่าที่ผมทำวันนี้เป็นยังไงบ้าง? พอเอาหลักฐานออกมา คุณย่ารองก็โผล่หางจิ้งจอกออกมาทันที......”

ผู้พิพากษาคนนั้นก็เช่นกัน เขามองสายตาของเป่หมิงโม่ ก็ทำเป็นฉลาดแล้วรีบพูดขึ้นมา： “แน่นอน ท่านถูกปล่อยตัวไปได้ ก็ต้องขอบคุณลูกชายท่านด้วย ที่เขาพูดว่าอะไรนะ พ่อเป็นฮีโร่ลูกชายจะกล้าหาญ ข้อบกพร่องที่แม้แต่ตำรวจก็ไม่พบ ก็ถูกเขาหาเจอ เขาต้องมีอนาคตที่ดีมากๆ แน่ๆ ”

เป่หมิงโม่ฟังคำพูดประจบของผู้พิพากษา ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเย็นชาใส่： “ขอบคุณสำหรับคำชม แต่เขาก็เป็นแค่แมวตาบอดที่เจอหนูที่ตายแล้ว”

พูดจบ เขาก็ค่อยๆ จัดระเบียบสูทของตัวเอง หลายวันที่ผ่านมาเขาใส่แต่เสื้อตัวนี้ไม่ได้เปลี่ยนเลย สำหรับเขาแล้วนี่เป็นครั้งแรก

เทียบกับที่ผ่านมา เสื้อผ้าชุดนึงไม่สามารถอยู่บนร่างเขาได้เกินยี่สิบสี่ชั่วโมง

ผู้พิพากษารู้ตัว： “คุณเป่หมิง หลังจากคดีนี้ผมยังมีต้องที่ต้องจัดการอยู่ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” พูดจบเขาก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาแล้วก็เดินออกไป

เป่หมิงโม่เห็นผู้พิพากษาขี้ประจบไปแล้ว เขาก็ไม่ได้เดินเข้าไปทักทายหวีหรูเจี๋ย เขาแค่เดินออกจากศาลไปเฉยๆ

หลังจากออกมา เขาเดินออกมาได้ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงคนเรียกตัวเองดังมาจากด้านหลัง： “ประธานเป่หมิง ยินดีกับท่านด้วยที่เป็นอิสระอีกครั้ง คุณนี่โชคดีจริงๆ นะ ที่มีลูกชายมาช่วยยุติคดีนี้”

เป่หมิงโม่ขมวดคิ้ว และฝีเท้าเขาก็ช้าลง แต่ก็ไม่ได้หันกลับไปมองต้นเสียง

เพราะว่าเสียงนี้สำหรับเขาแล้วมันคุ้นเคยมากๆ คุ้นจนเขากัดฟันแน่น จากนั้นเขาก็ก้าวเท้ายาวเดินออกไปข้างนอกอีกครั้ง