บทที่ 874 การต่อสู้ครั้งสุดท้าย

บทที่ 874 การต่อสู้ครั้งสุดท้าย

แต่เจียงฮุ่ยซินไม่ให้โอกาสหวีหรูเจี๋ยอธิบาย： “หรูเจี๋ย เธอตั้งใจจะยืมมือฉันช่วยลูกชายของเธอออกมาใช่มั้ย แล้วก็ถือโอกาสนี้เอาตำแหน่งนายหญิงของตระกูลเป่หมิงไปใช่มั้ย? ฉันยอมรับ ตอนนั้นฉันเป็นห่วงเรื่องสุขภาพร่างกายเธอ แถมเป็นแม่แท้ๆ ของโม่ เพราะงั้นฉันจึงสั่งให้คนไปเอาน้ำซุปบำรุงร่างกายไปให้เธอดูแลร่างกาย แต่ฉันก็คิดไม่ถึงเลย เธอยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ขณะที่ฆ่าลู่ลู่ ก็จะทำชื่อเสียงของฉันป่นปี้ ถ้าหากเธออยากจะนั่งตำแหน่งนี้จริงๆละก็ เธอแค่บอกฉันตรงๆ ก็ได้ ฉันจะให้ตำแหน่งนี้กับเธอแน่ๆ ฉันไม่แข่งกับเธอหรอก”

สิ่งที่เจียงฮุ่ยซินพูดไม่ได้เว้นโอกาสให้หวีหรูเจี๋ยพูดแก้ตัวเลย บนใบหน้าเธอเต็มไปด้วยความผิดหวังในตัวหวีหรูเจี๋ย และทำให้ตัวเองดูอ่อนแอ

“เจียงฮุ่ยซิน！เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดว่านี่เป็นฝีมือของหรูเจี๋ย” ในตอนนี้ โม้จิ่งเฉิงที่นั่งอยู่ที่นั่งผู้เข้าฟังก็นั่งไม่ติดเก้าอี้ เขาทนฟังเธอกล่าวหาหรูเจี๋ยต่อไปไม่ไหวแล้ว

“คุณผู้ชายท่านนี้เชิญนั่งลงก่อน ที่นี่คือศาล กรุณาอยู่ในความสงบด้วย ถ้าหากคุณทำเช่นนี้อีก พวกเราคงต้องเชิญคุณออกไปก่อน” ผู้พิพากษาห้ามโม้จิ่งเฉิงไว้

เจียงฮุ่ยซินที่โดนโม้จิ่งเฉิงว่าเมื่อกี้ ก็ตกใจอยู่ครู่ แต่ว่าในตอนนี้เธอทำได้แค่หันกลับไปยิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า： “คุณโม้ ใจเย็นก่อน ฉันรู้ ว่าหรูเจี๋ยโดนว่าแล้วคุณไม่พอใจ แต่ว่านี่ไม่ใช่ความจริงหรอกเหรอ? อย่าคิดว่าฉันไม่รู้อะไรเลย พวกเด็กๆ กับพวกคุณก็ติดต่อกันอยู่ไม่น้อย ยากที่จะยืนยันว่าพวกคุณไม่ได้บอกให้เด็กๆ ทำเรื่องอะไรพวกนี้ แต่ว่าคุณโม้ฉันก็ไม่กล้าจะยืนยัน เรื่องที่ทำไมต้องทำร้ายลู่ลู่ นั่นก็เพราะในปีนั้นเป็นหรูเจี๋ยที่ทำลูกของลู่ลู่หายไป ตอนที่ลู่ลู่พักฟื้นถึงแม้พวกเธออาจจะดูเหมือนคืนดีกันแล้ว แต่เธอก็คงกลัวว่าหลังจากที่ลู่ลู่หายดีแล้ว จะมาแก้แค้นเธอมั้ย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสามีของลู่ลู่ พ่อแท้ๆ ของเด็กคนนั้นโผล่มา ในที่สุดเธอก็หาโอกาสได้ ใช้ประโยชน์จากความใจดีของฉันส่งยาบำรุงไปให้เธอ หลังจากเล่นตุกติกกับของแล้วก็ให้โม่เอาสิ่งนั้นไปมอบให้ลู่ลู่”

แม่งเอ๊ยอยู่ๆ เกมก็พลิก ทำเอาผู้พิพากษากลับไปสงสัยในตัวของหวีหรูเจี๋ย โม้จิ่งเฉิงทำได้แค่จ้องเจียงฮุ่ยซินตาเขม็ง จนใบหน้าเริ่มแดง

แม้แต่ผู้เข้าฟังอย่างหลี่เชินก็ถูกเจียงฮุ่ยซินพูดหว่านล้อม เขากำหมัดแน่น

“คุณพูดเองเออเอง！” เสียงของเด็กดังขึ้นมาในศาล มันไม่ใช่เสียงของหยางหยาง แต่เป็นเฉิงเฉิง

แต่เดิมเขายังคงมีความเห็นอกเห็นใจเจียงฮุ่ยซินอยู่บ้าง ถึงไม่ขึ้นมาพูดด้วยตัวเขาเอง ก็เพราะคิดว่าหลายปีที่ผ่านมาตัวเขาเองเติบโตมา เป็นเธอที่เป็นห่วงเขาที่สุด เป็นคุณย่าที่ใจดีที่สุด แต่หลังจากที่ได้ยินเธอพูดเมื่อครู่ ก็ได้ทำลายความประทับใจที่เขามีต่อเจียงฮุ่ยซินไปหมด

***

“เฉิงเฉิง......” เจียงฮุ่ยซินหันมา แล้วทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ แล้วมองไปที่เด็กที่เธอเลี้ยงจนโตมากับมือ

ผ่านไปสักพักเธอก็ยิ้มอย่างเสียใจ： “คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะเป็นเธอ ฉันเลี้ยงดูเธอจนโตมาอย่างยากลำบาก ราวกับเป็นหลานแท้ๆ ของตัวเอง แต่เธอก็ทำให้ฉันผิดหวังมากๆ ถึงกระทั่งทำหลายเรื่องลับหลังฉัน ฉันคิดแล้ว อย่างหยางหยาง ยังไงก็คงคิดเองไม่ได้ว่าต้องติดกล้องวงจรปิด เห็นทีเรื่องเธอก็มีส่วนเอี่ยวด้วยแล้วแหละ”

เฉิงเฉิงรีบปัดมือ บนหน้าก็เห็นได้ชัดว่ากำลังเสียใจ： “คุณย่า ไม่ใช่อย่างที่ย่าคิดทั้งหมดนะ......”

“เหอะๆ ไม่ใช่ทั้งหมด? งั้นแสดงว่าใช่สินะ งั้นก็ดี ถ้าเธอคิดว่าฉันพูดโกหก งั้นก็เอาหลักฐานออกมาสิ อย่าคิดว่าแค่วิดีโออันเดียวจะสามารถกล่าวหาว่าฉันเป็นฆาตกรได้” ท่าทางโมโหของเจียงฮุ่ยซินดูก้าวร้าวมาก เธอไม่อยากให้ของแค่นี้ มาทำให้เธอก้มหัวยอมรับหรอกนะ

“คุณไม่ต้องร้อนตัวจะได้มั้ย ถ้าหากคุณไม่โผล่หางออกมา พวกเราก็ไม่อยากจะสนใจคุณหรอก ต้องการหลักฐานใช่มั้ย งั้นก็ง่ายๆ ”

หยางหยางกับเฉิงเฉิงเป็นพี่น้องแท้ๆ ถึงแม้ปกติจะทะเลาะกันบ้าง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายถูกรังแก พวกเขาก็จะสามัคคี เป็นหนึ่งเดียวกัน

เขาเห็นเฉิงเฉิงโดนเจียงฮุ่ยซินว่าแบบนี้ แถมเฉิงเฉิงก็ทำอย่างกับเป็นคนร้าย จึงทำให้หยางหยางรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก ถึงแม้จะเป็นเฉิงเฉิงที่โดนด่า แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับตัวเองโดนด่า อาจเป็นเพราะว่านี่คือสิ่งที่ฝาแฝดควรรู้สึกมั้ง

：