บทที่ 878 ไร้จุดมุ่งหมาย

บทที่ 878 ไร้จุดมุ่งหมาย

“ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ที่ศาล พวกเด็กๆ ไปทานอาหารด้วยกันกับคุณย่าของเขา คาดว่าเดี๋ยวก็คงกลับ”

เมื่อฉิงฮัวได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย: “คุณผู้หญิง วันนี้คุณไม่ได้ไปที่ศาลเหรอ?”

“ฉันไปแล้ว แต่บริษัทเป่หมิงเกิดปัณหาขึ้นนิดหน่อย ฉันกำลังจัดการ อาจต้องใช้เวลาสักพัก”

“เช่นนั้น คุณผู้หญิงอย่าทำงานจนดึกเกินไป กลับบ้านเช้า”

“ตกลง เฉียวเฉียวและเด็กๆ สบายดีใช่ไหม?” แม้ว่าทางนี้จะทำให้กู้ฮอนหัวแทบระเบิด แต่ก็ยังมิวายเป็นห่วงสองแม่ลูกคู่นั้น

“พวกเธอสบายดี แต่เจ้าตัวเล็กน้อยไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อม ร้องไห้อยู่นาน แต่ตอนนี้หลับไปแล้ว”

กู้ฮอนพยักหน้า: “งั้นพวกนายก็หาเวลาพักผ่อนเถอะ เด็กแรกเกิดค่อนข้างทำให้เหนื่อย พวกนายต้องเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ เอาล่ะ ฉันทำงานก่อน ฉันจะรีบจัดการงานให้เสร็จแล้วจะกลับไป” พูดจบเธอก็วางสาย

ท้ายที่สุดเธอก็ไม่ได้บอกเรื่องที่เกิดขึ้นกับบริษัทเป่หมิงให้ฉิงฮัว เธอฟังออกถึงน้ำเสียงของฉิงฮัวที่เผยความเหนื่อยล้าออกมา

และน้ำเสียงแบบนี้ไม่เคยปรากฏออกมา ในตอนที่ทำงานยุ่งๆ ให้กับเป่หมิงโม่

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ กู้ฮอนก็ไม่อยากสร้างความเดือดร้อน ให้กับคนอื่นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้

หลังจากเก็บมือถือแล้ว เธอนั่งประจำที่ของตัวเองเพียงลำพัง มองดูห้องทำงานที่ว่างเปล่า โดยเฉพาะตรงกลางโต๊ะทำงานของเป่หมิงโม่ เธอถอนหายใจเบาๆ

จากนั้นก็รู้สึกปวดหัวกับปัญหาตรงหน้าที่ควรหาวิธีจัดการสิ่งที่อยู่ในมือ

แต่ หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงทุกอย่างได้พลิกผัน ตอนแรกได้รับสายจากแผนกรับผิดชอบนัดหยุดงาน เนื้อหาทั่วไปคือพวกเขาจะกลับไปทำงานตามลำดับ

ซึ่งทำให้กู้ฮอนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ท่าทางเย่อหยิ่งที่มีปัญหาก่อนหน้า ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนไปเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จากนั้น เธอก็ได้รับสายจากฉิงฮัวอีกครั้ง: “คุณผู้หญิง เรื่องของทางด้านของบริษัทเป่หมิงผมช่วยคุณจัดการให้เรียบร้อยแล้ว”

***

กู้ฮอนรู้สึกผิดเล็กน้อย: “ฉิงฮัว ต้องขอโทษจริงๆ ตอนที่นายยุ่งมากที่สุดก็ต้องมารบกวนนาย”

“คุณผู้หญิง ไม่ต้องเกรงใจ ผมเป็นคนของเจ้านาย เรื่องของบริษัทเป่หมิงก็เป็นเรื่องของผม ผมรู้ว่าคุณไม่อยากจะมารบกวนผมในเวลานี้ แบบนี้ไม่ใช่เกรงใจกันเหรอ ต่อไปหากมีเรื่องอะไร ก็บอกกับผมตรงดีกว่า”

*

เป่หมิงโม่และชูหยุนเฟิงและป่ายมู่ซีดื่มเบียร์กันในห้องส่วนตัวขวดแล้วขวดเล่า แน่นอนว่าพูดคุยกันไปเยอะมากเช่นกัน

แน่นอน หลักๆ คือชูเอ้อและป่ายมู่ซีปากจะพูดไม่หยุด เป็นคนนำ ส่วนเป่หมิงโม่ยังคงรักษาท่าทางเงียบสงบ ปล่อยให้พวกเขาสองคนจัดการตัวเองทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ

หากเป็นเมื่อก่อน บางทีเขาอาจจะจัดการพวกเขาทั้งสองไปตั้งนานแล้ว แต่วันนี้ไม่คาดคิดไม่มีการตอบสนองใดๆ เลย

เป่หมิงโม่ตกอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเอง

เวลาต่อมา เวลาไม่เช้าแล้ว เบียร์ก็ดื่มได้พอสมควรแล้ว

เป่หมิงโม่ลุกขึ้นจากโซฟาด้วยอาการเมาเล็กน้อย หมุนตัวแล้วออกไปจากห้องส่วนตัว

ด้านหลังเหลือแต่ขวดเปล่าหลายสิบขวดที่วางนอนอยู่บนโต๊ะน้ำชา และมีป่ายมู่ซีและชูหยุนเฟิงที่นอนอยู่บนโซฟา

สองคนนี้ดื่มจนเมามาก สำหรับเป่หมิงโม่ลุกขึ้นเดินออกไป ทั้งคู่ไม่มีการตอบสนองใดๆ

หลังจากเป่หมิงโม่เดินออกมาจากบาร์ โบกมือเรียกแท็กซี่หนึ่งคัน

“คุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าต้องการไปที่ไหน?”

หลังจากเป่หมิงโม่ขึ้นรถแล้ว คนขับก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ บนตัวเขา คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย

อันที่จริงเขาไม่อยากรับลูกค้าแถวบาร์ เพราะเขาได้เห็นและได้ยินเรื่องราวที่ไม่ดีเกี่ยวกับคนขี้เหล้ากับรถแท็กซี่หรือกับคนขับมานักต่อนัก

สาเหตุที่เขาให้เป่หมิงโม่ขึ้นรถมา เพราะตอนนั้นเขาเห็นว่าชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นท่าทางไม่เหมือนคนเมา

แต่หลังจากขึ้นรถมาดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างที่ตัวเองได้เห็นเมื่อครู่ แต่คนๆนี้ได้ขึ้นรถมาแล้ว คงไม่ไล่เขาลงจากรถหรอกนะ

ยิ่งไปกว่านั้น เขาเห็นเป่หมิงโม่ที่นั่งอยู่เบาะหลังนั้นร่างกายกำยำ เมื่อพิจารณาจากหน้าตาแล้ว แม้ว่าจะหล่อเหลาแต่ความออร่านั้น แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ใช่คนที่จะสามารถทำให้โกรธได้

ช่างเถอะ ถือว่าตัวเองทำไปเปล่าประโยชน์ เมื่อคิดถึงตรงนี้ คนขับกระซิบถามไปว่า

เป่หมิงโม่ที่เพิ่งออกมาจากบาร์ ลมเย็นพัดเบาๆ ตอนแรกตัวเองควบคุมการดื่มแอลกอฮอล์ได้ แต่ก็ค่อยๆ ควบคุมไม่อยู่

หลังจากเข้ามาในรถแล้ว เขาเริ่มรู้สึกเวียนหัว

ถึงกระนั้น เขาก็ค่อนข้างชัดเจน

แท็กซี่ต่างกัน คนขับก็ต่างกัน ถามคำถามเดียวกันกับตัวเอง ขณะเดียวกันก็ทำให้เขาต้องลำบากใจในการเลือกอีกครั้ง

กลับบ้านเก่าตระกูลเป่หมิง หรือกลับโรงแรมแมนดาริน หรือว่าเย่หยิงอีพิน...

และในเวลานี้ ก็มีภาพของกู้ฮอนปรากฏขึ้นมาในหัวสมองของเขา เป็นภาพ ที่ทำให้เขาตัดสินใจในทันที: “คุณช่วยพาผมไปที่นี่...”

แท็กซี่แล่นผ่านบนถนนที่มีแสงสีเสียงในยามค่ำคืนของเมืองAอย่างรวดเร็ว คนเดินสองข้างทางและรถผ่านไปข้างหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว