บทที่ 879 ความคิดกลับไปกลับมา

บทที่ 879 ความติดกลับไปกลับมา

พวกเขามองดูเด็กทารกที่หลับ ดูมีความสุข

นี่เป็นลูกคนแรกของพวกเขา บางทีอาจมีลูกคนต่อไปในอนาคต แต่ความรู้สึกการเป็นพ่อแม่มือใหม่ไม่มีใครสามารถแทนได้

“เฉียวเฉียวขอบคุณที่คุณให้กำเนิดลูกที่น่ารักให้กับผม” ฉิงฮัวในวันนี้ตกอยู่ในความสุขและความซาบซึ้ง

แน่นอนเขาไม่เคยคิด ว่าตัวเองที่เป็นแบบนี้ จะมีลูกด้วยกันกับผู้หญิงที่สวยเช่นนี้

บางที สำหรับผู้ชายคนอื่นแล้ว เหมือนกำลังฝัน

ลั่วเฉียวนอนอยู่บนเตียง แอนนี่มัดเชือกสีแดงไว้บนหัวของเธอ เธอหันหน้าไปมองลูกชายที่อยู่ในเตียง รอยยิ้มบนใบหน้าแสดงให้เห็นว่าเธอมีเสน่ห์มากกว่าปกติ

เมื่อได้ยินคำพูดของฉิงฮัว เธอหันศีรษะมองมาทางผู้ชายที่อยู่เป็นเพื่อนข้างกาย ดึงมือออกมาจากผ้าห่มใช้แรงหยิกหน้ารูปไข่ของเขาให้หันมา

“นายเป็นคนทำเรื่องดีๆ ไว้ ทำให้ฉันที่ยังไม่พร้อมก็ได้กลายมาเป็นแม่คน นายดูฉันในตอนนี้ขยับไปไหนไม่ได้ และเนื้อตรงท้องเมื่อไหร่จะสลายออกไปได้ หน้าที่การงานของฉันจะก้าวหน้าอย่างไร” ลั่วเฉียวบ่นกับฉิงฮัวอย่างเอาแต่ใจ

แม้ว่าจะถูกหยิก แต่ฉิงฮัวก็ยังคงยิ้มแห้งๆ : “เฉียวเฉียว คุณวางใจเถอะ ผมจะเป็นคนเลี้ยงพวกคุณสองแม่ลูกเอง รับรองไม่ให้พวกคุณต้องเสียเปล่า”

“ถุ้ย ใครให้นายเลี้ยง ฉันไม่ได้ไม่มีมือไม่มีเท้า พูดอีก แสดงละครเป็นความฝันของฉัน ฉันจะไม่ทิ้งความฝันเพราะเด็กหรอก ดังนั้น นายจะต้องสวมบทบาทเป็นพ่อลูกอ่อนในอนาคต”

ฉิงฮัวพยักหน้า: “เฉียวเฉียวคุณวางใจได้ ผมและลูกจะคอยสนับสนุนคุณ”

***

หลังจากลั่วเฉียวได้ยิน จึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เธอเลิกคิ้วแล้วหันหน้าไปทางเด็กอีกครั้ง ข้างเตียงเด็กก็คือหน้าต่าง สายตาของเธอขยับขึ้นลงเล็กน้อย และใบหน้าก็แสดงความประหลาดใจอีกครั้ง

“เอ๋...ย้ายมาอยู่ที่นี่ตั้งนาน ไม่เคยเห็นวิลล่าหลังนั้นเปิดไฟ ตอนแรกคิดว่าไม่มีคนอาศัย อยากเห็นจริงๆ ว่าคนที่อาศัยอยู่ที่วิลล่าหลังนั้นจะเป็นคนอะไรกัน ซ่อมแซมบ้านได้สูงใหญ่โตขนาดนี้”

ฉิงฮัวยังไม่ได้สติกลับมา ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ลั่วเฉียว มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างลอยๆ สายตาตรงหน้าเป็นแค่ดวงไฟท่ามกลางท้องฟ้ามืดมิดที่อยู่ไกลออกไป: “คุณกำลังมองวิลล่าหลังไหน?”

“หลังนั้น หลังที่อยู่บนปานซาน” ลั่วเฉียวพูด แล้วยกมือขึ้นชี้ให้ฉิงฮัวดู

ฉิงฮัวมองตามไป ใบหน้าแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย สิ่งที่เขาประหลาดใจไม่ใช่ที่ในที่สุดแสงไฟก็สว่าง แต่เขารู้สึกประหลาดใจ

คนที่สามารถเข้าไปในวิลล่าหลังนั้นได้ นอกจากคุณผู้หญิงแล้วก็มีเจ้านาย คุณผู้หญิงไม่มีทางไปที่นั่น ตอนแรกที่เจ้านายให้วิลล่าหลังนี้กับเธอ ถูกเธอปฏิเสธไปตรงๆ

ตอนนี้มีเพียงเจ้านายที่จะอยู่ข้างในได้

ฉิงฮัวรู้ว่าวันนี้เป็นวันขึ้นศาลของเจ้านาย เขาเชื่อมาตลอดว่าเจ้านายถูกกล่าวหา ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น แล้วเวลานี้เจ้านายมาอยู่ที่นี่ แต่ไม่ได้กลับบ้านเก่าตระกูลเป่หมิง?

อย่างไรเขาก็คิดไม่ออก บางทีหลังจากขึ้นไปข้างบนพบกับเจ้านายแล้ว เรื่องอะไรก็คงชัดเจนกระจ่างขึ้น

“เฉียวเฉียว คุณกับลูกพักผ่อนก่อน ผมมีธุระต้องไปจัดการนิดหน่อย” พูดแล้ว เขาลุกขึ้นยืนเตรียมตัวออกไปข้างนอก

ลั่วเฉียวรู้สึกไม่ค่อยพอใจ เธอทำหน้ามุ่ยมองไปทางสามีตัวเอง: “แล้วพูดว่าจะดูแลเราสองแม่ลูก ยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็ต้องรีบไปทำธุระของตัวเองแล้ว”

“ตอนนี้คุณผู้หญิงยังไม่กลับ ดึกขนาดนี้แล้ว ผมกังวลว่าเธอยังจัดการเรื่องของบริษัทเป่หมิงยังไม่เสร็จ บางทีเธออาจต้องการความช่วยเหลือจากผมอยู่” ฉิงฮัวพูดไม่ผิด กู้ฮอนกำลังปวดหัวเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นกะทันหันของบริษัทเป่หมิง

แต่นั่นเป็นเรื่องของก่อนหน้า ตอนเย็นฉิงฮัวก็ได้โทรหากู้ฮอนแล้ว จากน้ำเสียงของเธอสามารถฟังออกได้ว่าเธอมีเรื่องเก็บไว้ในใจ

หลังจากเขาวางสายแล้ว ก็ได้โทรหาคนของตัวเองที่อยู่บริษัทเป่หมิงเพื่อทราบเกี่ยวกับสถานการณ์ แล้วแก้ปัญหา ถึงจะทำให้กู้ฮอนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ฉิงฮัวเดินออกมาจากห้อง เวลานี้กู้ฮอนยังไม่กลับ ชั้นล่างแอนนี่กำลังต้มปลาให้ลั่วเฉียวอยู่ในครัว จิ่วจิ่วนั่งอยู่บนม้านั่งไม่ไกลจากเธอ

เธอกำลังตั้งหน้าตั้งตามองเปลวไฟที่เคลื่อนไหวไปมา กลิ่นหอมที่โชยมาจากบนหม้อทำให้เธอลูบท้องน้อยอย่างอดไม่ได้

อันที่จริงตอนเย็นเธอกินอิ่มมากแล้ว แต่ก็ไม่สามารถทนต่ออาหารที่อร่อยได้

หลังจากฉิงฮัวทักทายแอนนี่แล้วก็เดินออกมาจากวิลล่า ขับรถตามทางหลวงมุ่งหน้าสู่วิลล่าปานซาน

*

ตอนนี้เป่หมิงโม่นั่งอยู่ที่ห้องโถงคนเดียว เบื้องหน้าของเขาคือภาพจิตรกรรมฝาผนังที่ถูกเขาทำลาย

เมื่อมองไป ฉากในอดีตปรากฏตรงหน้าของตัวเองอีกครั้ง ในตอนนั้น เธอและกู้ฮอนดูกลมกลืนกันมาก อย่างน้อยเขาก็คิดแบบนี้

จากนั้นเขาก็นึกถึงวันนั้นหลังจากที่พาเด็กๆ ไปชมการแสดงศิลปะแล้ว ฉากที่ครอบครัวของเขากลับมาที่นี่ ปรากฏต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง