บทที่ 880 จิ่วจิ่ว หมายถึงนานแสนนาน

บทที่ 880 จิ่วจิ่ว หมายถึงนานแสนนาน

แต่ดูเหมือนเขาจะกังวลมากไปหน่อย บางทีหากเป็นเมื่อก่อน เวลาที่เป่หมิงโม่ได้ยินชื่อนี้ ก็จะคว่ำโต๊ะน้ำชาที่ทำจากไม้หนักประมาณหลายร้อยกรัม จากนั้นก็จะเดินออกไปจากวิลล่าราวกับพายุ นั่งเข้าไปในรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว เป้าหมายเดียวของเขาก็คือ กวาดล้างถังเทียนจื๋อ

แต่เขาในตอนนี้เกินความคาดหมายของฉิงฮัวไปเยอะ ค่อนข้างสงบ ไม่อ่อนไหวใดๆ

แต่มันคือสิ่งที่ทำให้ฉิงฮัวรู้สึกกลัวมากยิ่งขึ้น เพราะเขาไม่รู้ว่าเจ้านายคิดอะไรอยู่ และด้วยเหตุนี้ เขาก็ไม่รู้ควรทำอย่างไร

“เจ้านาย จะให้ผมบอกคุณผู้หญิงไหม ใช้ในนามประธานเลิกว่าจ้างเขา?” ฉิงฮัวลองถามเขาดู

เป่หมิงโม่ในตอนนี้ ไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องที่ถังเทียนจื๋อรุกเข้าไปในบริษัทเป่หมิงอย่างกะทันหัน แต่ในหัวสมองยังคงวนเวียนเกี่ยวกับเรื่องของจิ่วจิ่วอยู่ตลอด

“นายรู้การมีตัวตนของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่? คิดว่าตอนนี้เธอน่าจะอาศัยอยู่ที่วิลล่าของนายใช่ไหม”

คำถามของเป่หมิงโม่ทำให้ฉิงฮัวรู้สึกมึนงง: “เจ้านาย คุณหมายถึงใคร? ใครพักอยู่ที่วิลล่าของผม?”

“ยังจะมีใครได้ เด็กสาวที่ถูกฮอนซ่อนเอาไว้ไง”

***

ฉิงฮัวใจกระตุกเมื่อถูกถาม ความคิดของเขารีบเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว หรือเจ้านายต้องการพาจิ่วจิ่วไปเหรอ? แต่ในเวลานี้คุณผู้หญิงก็ยังไม่กลับมา

หากจิ่วจิ่วถูกพรากไปแบบนี้ แล้วคุณผู้หญิงจะทนได้อย่างไร ไม่เพียงแค่นั้น แม้แต่ลั่วเฉียวก็ไม่มีทางให้อภัยตัวเอง

แต่เมื่อเจ้านายถามแล้ว ตัวเองจะไม่ตอบก็คงไม่ได้ เขาจึงทำได้เพียงพยักหน้าเบาๆ

ไม่รู้ว่าเป่หมิงโม่ตั้งใจรึเปล่า เขาใช้มือข้างหนึ่งหยิบรีโมทกดเปลี่ยนช่อง จากนั้นก็พูดว่า: “ตอนนั้นในทีวีมองเด็กนั่นได้ไม่ชัดเจน แต่รู้สึกว่าเธอน่าสนใจมาก อย่างน้อยก็ดีกว่าหยาง”

หน้าผากของฉิงฮัวมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย: “ใช่ ใช่นิ่งกว่าคุณชายหยางเล็กน้อย ผมและเฉียวเฉียวชื่นชอบเธอมาก แต่คนที่ชอบเธอมากที่สุดก็คือคุณผู้หญิง ความสัมพันธ์ของพวกเธอสองแม่ลูกดีมาก ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าเด็กน้อยติดคุณผู้หญิงมาก หากไม่ได้เจอหน้ากันวันหนึ่ง เธอก็เหมือนวิญญาณหลุดลอยไป”

เหตุผลที่เขาพูดเช่นนี้ เพื่อต้องการแสดงให้เห็นว่าจิ่วจิ่วไม่เหมือนหยางหยาง เธอยังเล็กมากห่างจากคุณแม่ไม่ได้

หลังจากเป่หมิงโม่ได้ฟังแล้วก็พยักหน้าเบาๆ : “เธอชื่ออะไร? นายมีรูปของเธอไหม?”

“จิ่วจิ่ว ที่แปลว่านานแสนนาน รูปถ่ายผมมีอยู่ใบหนึ่ง” ฉิงฮัวพูดแล้วก็รีบเปิดมือถือ เปิดรูปถ่ายออกมาจากอัลบั้ม

ในภาพถ่ายอัลบั้มของเขาแทบจะว่างเปล่า มีเพียงไม่กี่ภาพที่กระจัดกระจายกัน

ใบหนึ่งเป็นรูปถ่ายแต่งงานของเขาและลั่วเฉียว ใบหนึ่งเป็นรูปเดี่ยวของลั่วเฉียว ที่เหลือก็จะเป็นรูปของกู้ฮอนและลั่วเฉียว แอนนี่และเด็กๆ ทั้งสามคนที่ถ่ายด้วยกัน”

เขายื่นมือถือให้เป่หมิงโม่

“จิ่วจิ่ว...จิ่วจิ่ว...” เป่หมิงโม่รับมือถือมา เอนหลังพิงโซฟา

สายตาจับจ้องไปที่ภาพถ่าย เด็กผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของกู้ฮอน ปากก็พึมพำชื่อของเด็กสาวอย่างเงียบๆ

เป็นลูกคนที่สามของกู้ฮอนกับตัวเอง

เขาเคยคิดว่า หากสามารถมีลูกอีกคนกับกู้ฮอน เขาอยากได้ลูกสาว

ในอีกแง่ ก็ได้ดังสมปรารถนาแล้ว เพียงแต่กู้ฮอนเลือกที่ซ่อนเด็กคนนี้เอาไว้

*

“ไอหยา...คืนนี้กินอิ่มมาก” หยางหยางใช้มือจับท้องน้อยของตัวเองอย่างพอใจ ตามสำนวนที่กล่าวไว้ว่า: เด็กน้อยๆ กินได้เยอะจนครอบครัวเลี้ยงไม่ได้

เฉิงเฉิงและหยางหยางเจ้าสองคนนี้ถือว่ากินได้ไม่น้อย ส่วนหวีหรูเจี๋ยและโม้จิ่งเฉิงทานได้น้อยมาก แง่หนึ่งพวกเขาแก่ตัวลง การโภชนาการของพวกเขาไม่แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ในอีกด้านหนึ่งวันนี้คดีของลู่ลู่ก็ถูกเปิดเผยแล้ว

ไม่มีใครคิดได้ว่าพี่น้องที่เคยดีกันมากจะกลายมาเป็นฆาตกร

คำพูดของหยางหยางขัดจังหวะความคิดของหวีหรูเจี๋ย เธอหันไปมองเขาด้วยรอยยิ้ม: “กินอิ่มแล้วก็ดี เฉิงเฉิงหนูกินอิ่มหรือยัง?”

เฉิงเฉิงพยักหน้า: “ขอบคุณคุณปู่โม้และคุณย่าที่เลี้ยง”

“ฮ่าๆ ต้องเกรงใจอะไรขนาดนั้นเลยเหรอ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน”

“คุณย่า กับข้างในวันนี้อร่อยมาก ผมอยากห่อกลับบ้านสองชุด” ทันใดนั้นหยางหยางก็พูดคำนี้ออกมา

เฉิงเฉิงใช้ศอกของตัวเองสะกิดหยางหยาง พูดในใจทำไมถึงไม่มีมารยาท กินเสร็จยังจะห่อกลับบ้าน

หยางหยางไม่เข้าใจความหมายของเขา กลอกตาบนให้เฉิงเฉิงแล้วพูดว่า: “พูดไม่ได้เหรอ? ฉันเห็นว่ากับข้างวันนี้อร่อย แม่และน้องสาวคงยังไม่ได้กินข้าว เราห่อกลับบ้านไปให้พวกเธอกิน”

***

หลังจากรับประทานอาหารไปหนึ่งมื้อก็ดึกแล้ว

แม้ว่าเฉิงเฉิงและหยางหยางจะพูดซ้ำๆ ว่าต่อรถกลับบ้านเองได้ แต่สุดท้ายโม้จิ่งเฉิงและหวีหรูเจี๋ยก็ตัดสินใจส่งพวกเขากลับบ้าน เนื่องจากอายุของพวกเขายังน้อย

*

รถจอดสนิทอยู่หน้าประตูทางเข้าวิลล่าของลั่วเฉียวและฉิงฮัว

เมื่อประตูรถเปิดออก เฉิงเฉิงและหยางหยางก็วิ่งกระโดดลงจากรถอย่างแทบอดใจรอไม่ไหว

“จิ่วจิ่ว คุณป้าแอนนี่ คุณน้าเฉียวเฉียว ทารกน้อย นักสืบหยางหยางกลับมาแล้ว ดูสิเราเอาอะไรกลับมาด้วย...” ในมือของหยางหยางถืออาหารอยู่สองถุงวิ่งไปที่ประตูทางเข้าของวิลล่า

เพียงแต่ หลังจากเขาวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดลง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองไปในระยะไกล

เฉิงเฉิงเห็นว่าพฤติกรรมของหยางหยางค่อนข้างแปลก เขารีบวิ่งไปข้างหน้า: “เฮ้ นายมองอะไร?”