ตอนที่ 900
บทที่ 900 เดินอยู่บนถนนเล็กๆ
October 28, 2026
บทที่ 900 เดินอยู่บนถนนเล็กๆ
เป่หมิงโม่ส่ายหน้าแบบจนปัญญา เอากาแฟวางไว้บนโต๊ะ น้ำเสียงของเมื่อสักครู่เปลี่ยนไปทันที เย็นชาเหมือนอย่างปกติ:" ผมพูดแค่ครั้งเดียว ถ้าหากไม่ได้ยิน ก็ถือว่าไม่ได้พูด" พูดจบ เขาหันหลังกำลังจะเดินไปที่ข้างนอกห้องรับประทานอาหาร
"คุณรอแป๊บนึง ใครบอกว่าฉันได้ยินอย่างไม่ชัดเจน ที่ต้องถามแบบนี้ ก็เพราะว่าต้องการยืนยันอีกสักหน่อย คุณเคยพูดว่าถ้าไม่ยืนยันให้ดีๆแล้วก็ ถึงเวลานั้นใครจะไปรู้ว่าคุณจะกลับคำรึเปล่า"
***
เป่หมิงโม่หยุดชะงัก หันหน้ากลับมา:" คำพูดที่ผมพูดออกไปไม่เคยกลับคำ ถึงแม้คุณจะเป็นทนายความ แต่ก็พูดมั่วๆไม่ได้นะ ไม่อย่างนั้นผมจะฟ้องคุณในข้อหาหมิ่นประมาท"
" คุณแน่จริงก็ไปฟ้องเลยสิ ทำเหมือนกับว่ากลัวคุณอยู่ได้ ที่สำคัญคุณมีหลักฐานรึเปล่า" หัวใจที่ตื่นตระหนกของกู้ฮอนได้ปลอดโปร่งขึ้นมาทันทีทันใดแล้ว เธอได้รู้แล้วว่าเป่หมิงโม่เตรียมตัวมอบลูกๆทั้งสามคนให้กับตัวเองดูแลเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว
ถึงแม้ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้และหมายความว่ายังไงกันแน่ แต่ว่ายังคงดีใจอย่างยิ่ง
เป่หมิงโม่มองนัยน์ตาของกู้ฮอนมีแสงผ่านเข้ามาในทันทีทันใด:"ถ้ามีความจำเป็นผมจะทำแบบนี้" ฟังขึ้นไปเหมือนไม่ได้โกรธ
การสนทนาระหว่างพวกเขาเหมือนสามีภรรยาที่กำลังหยอกล้อกันซะมากกว่า
"เฮ้ยเฮ้ย คุณอย่าเพิ่งออกไป ฉันยังมีคำถามอยากจะถามคุณ" กู้ฮอนเรียกเป่หมิงโม่ที่เตรียมตัวจะออกไป
"สมกับเป็นทนายความ ปัญหาเยอะจริงๆ เมื่อสักครู่ผมได้จัดการธุระให้เรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือ ควรพูดว่าสมใจคุณแล้ว หรือว่ายังมีธุระอย่างอื่นอีก คุณอย่าทำตัวได้คืบจะเอาศอกนะ"
" ฉัน ฉันแค่อยากจะถามคุณสักหน่อยว่าทำไมคุณให้ลูกทั้งสามคนอยู่กับฉัน......... เฮ้ย คุณอย่าใช้สายตาที่ดูถูกดูแคลนมามองฉันได้ไหม ฉันไม่ใช่ไส้พุงในท้องของคุณ จะไปรู้ความคิดของคุณได้ยังไง ที่สำคัญ ความคิดของคุณคนธรรมดาล้วนแต่คิดไม่ถึงกันทั้งนั้นแหละ"
กู้ฮอนตั้งใจขมวดคิ้วและทำปากจู๋ให้กับเป่หมิงโม่
เธอกำลังออดอ้อนตัวเองอยู่ใช่มั้ย? มองดูหน้าตาของเธอ เป่หมิงโม่แอบถามตัวเอง แต่ว่า ไม่ว่ายังไงซะ วิธีแบบนี้รู้สึกว่าสบายใจมาก และมีผลมากเลยทีเดียว
" พูดว่าคุณซื่อบื้อ คุณก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งทันที คดีจบสิ้นแล้ว ความจริงในทุกสิ่งทุกอย่างก็ได้กระจ่างใสแล้ว คนร้ายตัวจริงถูกลงโทษไปเรียบร้อยแล้ว ถ้าคุณละเอียดอ่อนพอ มีรายละเอียดเยอะมากที่สามารถตอบแทนผมในข้อสงสัยของคุณเมื่อสักครู่ เอาหล่ะ ผมไม่มีเวลามาเหลวไหลกับคุณแล้ว ผมยังมีธุระต้องจัดการ ถ้าหากคุณหาคำตอบไม่เจอ ถ้าอย่างนั้นก็ขอความช่วยเหลือจากลูกชายสุดที่รักทั้งสองคนที่เป็นนักสืบด้วยเถ๊อะ"
หลังจากเป่หมิงโม่พูดคำนี้จบ เดินออกไปจากห้องรับประทานอาหารแบบไม่หันหน้ากลับไปอีกเลย
" พ่อครับ" ขณะที่เฉิงเฉิงและหยางหยางกำลังนั่งเดาว่าพ่อกับแม่พูดอะไรกันอยู่นั้น เห็นเป่หมิงโม่ออกมา เฉิงเฉิงจึงเรียกออกมาคำนึง
ต่อมา หยางหยางก็เรียกไปคำนึงว่า:"พ่อครับ"
หลังเป่หมิงโม่ตอบรับไปคำนึง หยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าของพวกเขา
เขาก้มหน้ามองดูลูกๆทั้งสองคน ยื่นมือไปจับหัวของพวกเขาเบาๆ:" ช่วงนี้พวกนายอยู่กับน้องสาวและคุณแม่อยู่ที่นี่สบายดีกันรึเปล่า?"
"สบายดีครับ สบายดีแน่นอนอยู่แล้วครับ พ่อครับ พูดอะไรคำนึงที่พ่อไม่ชอบฟังได้ไหม?" หยางหยางถามไปคำนึงอย่างเสียงเบา เพราะว่าเขารู้สึกว่า ร่างกายของคุณพ่อไม่มีกลิ่นไอความเข้มงวดเหมือนอย่างปกติแล้ว ดูเหมือนสงบนิ่งมาก
" พูดเถอะ เห็นแก่ที่นายให้'เบลล่า'เลียพ่อจนตื่นขึ้นมา"
" คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ายังเป็นคุณพ่อที่หน้าบึ้งอยู่ทั้งวันคนนั้นรึเปล่า เริ่มพูดจาล้อเล่นตั้งแต่เมื่อไหร่
เฉิงเฉิงและหยางหยางมองหน้าซึ่งกันและกัน และแลกสายตาให้กันและกันอีกด้วย
"พ่อครับ พูดจริงๆนะครับ เราอยู่ร่วมกันกับคุณแม่ มีความสุขกว่าตอนที่อยู่บ้านคุณปู่เยอะเลยครับ ถึงแม้อยู่บ้านคุณปู่ มีของอร่อยให้กินตั้งมากมาย แต่ว่ารู้สึกว่าเหมือนติดอยู่ในคุกไม่มีความเป็นอิสระเลยอ่ะ ต้องรักษามารยาททุกอย่าง ทรมานจริงๆนะครับ........."
หลังจากเป่หมิงโม่ฟังจบขมวดคิ้วเล็กน้อย
" พ่อครับ ความหมายจริงๆของหยางหยางคือ......." เห็นสีหน้าของคุณพ่อ เฉิงเฉิงกลัวคำพูดของหยางหยางทำให้พ่อเกิดโมโหขึ้นมา จึงรีบแก้ตัวแทนเขา
***
เป่หมิงโม่แค่ขมวดคิ้ว ตามคำพูดของหยางหยาง เขาคิดถึงตอนเด็กๆของตัวเอง ตัวเองในตอนนั้นก็เหมือนเฉิงและหยางในตอนนี้ เห็นบ้านหลังนั้นเป็นกรงนกที่ตัวเองไม่สามารถบินออกไปไหนได้เลย
เพียงแต่ว่าเทียบกับพวกเขาแล้ว ตัวเองในตอนนั้นน่าจะอยากออกไปจากที่นั่นมากกว่าอีกนะ ที่สำคัญ ตอนนั้นเขาไม่ได้มีความสุขเหมือนกับพวกเขาในตอนนี้
พวกเขายังมีแม่ที่คอยรักคอยแอนดูพวกเขาอยู่ ยังมีน้องสาวอยู่กับพวกเขาอีกด้วย ยังมีลั่วเฉียวและแอนนิ........
ส่วนตัวเองในตอนนั้นกลับไม่ใช่แบบนี้ คุณแม่ได้เสียแล้ว พ่อของตัวเองก็ดุมากเหลือเกิน ถึงแม้มีพี่น้องเช่นเดียวกัน โดยเฉพาะระหว่างกับเป่หมิงเฟยหยวน ความสนิทสนมในความเป็นพี่น้องมีน้อยมาก สิ่งที่มีมากขึ้นกลับเป็นความเกลียดชัง
ถึงแม้ดูจากผิวเผินแล้วแม่เลี้ยงเจียงฮุ่ยซินจะดีกับตัวเอง แต่ว่าก็แค่ทำให้พ่อดูเท่านั้น ตอนนี้ธาตุแท้ของเธอก็ได้เผยออกมาแล้ว ที่สำคัญยังเกือบทำให้แม่ของตัวเองตาย.......
"พ่อครับ ท่านเป็นอะไรไปครับ?" เฉิงเฉิงเงยหน้าไว้ มองดูคุณพ่อที่กำลังมองหน้าพวกเขาสองคนพี่น้องอย่างใจลอย
เป่หมิงโม่ยิ้มแย้มให้กับพวกเขา:"ไม่มีอะไร เมื่อสักครู่พ่อคิดถึงอะไรบางเรื่อง เฉิง หยาง ช่วงนี้พ่องานยุ่ง เพราะฉะนั้นดูแลพวกนายไม่ได้แล้ว พวกนายและน้องสาวก็อยู่กับแม่ที่นี่เถอะ จำไว้ อย่าคิดว่าอยู่ที่นี่พวกนายก็จะไม่กลัวฟ้าดิน ถ้าหากให้พ่อรู้ว่าพวกนายทำอะไรผิดแล้วก็ พ่อก็จะกลับมาจัดการพวกนายเอง"
" เฮเฮ พ่อวางใจเถอะครับ พวกเราจะเชื่อฟังแน่นอนครับ"หยางหยางรีบพูดขึ้นมา
" อืม เป่หมิงโม่พยักหน้า"
พูดจบ เป่หมิงโม่เดินออกไปที่บ้านเดี่ยวข้างนอกแบบไม่หันหน้ากลับมาอีกเลย
มองดูข้างหลังของคุณพ่อที่จากไป เฉิงเฉิงและหยางหยางดูหน้าซึ่งกันและกันอีกครั้ง:" คุณพ่อหมายความว่าไง? ให้พวกเราและน้องสาวอยู่ข้างกายคุณแม่ใช่รึเปล่า"
เฉิงเฉิงพยักหน้า:"ดูท่าเป็นแบบนี้"
"ถ้าอย่างนั้น ผมก็ไม่ต้องกลับไปที่บ้านคุณปู่ที่นั่นอีกแล้วและไม่ได้อยู่กับคุณพ่ออีกแล้วด้วย? เว้า งั้นก็เยี่ยมมากเลยทีเดียว" หยางหยางดีใจจนเกือบจะกระโดดขึ้นมา
*
เดินทางช้าๆระหว่างลงเขา เป่หมิงโม่เดินไปตามทางภูเขาที่เขียวขจี