บทที่ 901 ได้คืบเอาศอก

แต่ว่ารถยนต์คันนี้ไม่ได้ขับออกไปไกลๆในทันทีทันใด แต่กลับขับอย่างช้าๆอยู่ข้างๆของเขาและกำลังสอดคล้องกับการเดินทางของเขาที่เคลื่อนไหวอย่างช้าๆ

***

เป่หมิงโม่ยังคงแสดงท่าทางที่แบบสบายๆ เหมือนกับไก่ตัวผู้ที่หยิ่งยโส ตั้งตัวตรงและยืดอก เดินไปข้างหน้าโดยตรงและไม่หันไปมองข้างๆด้วยซ้ำ

ขณะนี้รถยนต์ที่ตามมาข้างๆเขา กระจกรถฝั่งข้างคนขับค่อยๆเลื่อนลงมา เสียงผู้หญิงลอยออกมาจากข้างใน:" อยู่ที่นี่ตั้งใจแสดงท่าทางแบบนี้ให้ใครดูกันล่ะคุณ คุณเพิ่งหายป่วยนะ อย่าเอาแต่หน้าและทรมานตัวเองเลย รีบขึ้นรถมาเร็ว ฉันไปส่งคุณเอง"

ไม่ต้องดูก็ฟังออก นี่เป็นเสียงของกู้ฮอนเอง

ต่อมาเสียงของเฉิงเฉิงและหยางหยางก็ดังขึ้นมาด้วย:" พ่อครับ พ่อรีบขึ้นรถเถอะครับ"

อยู่ต่อหน้าของพวกเขา ไม่มีอะไรต้องฝืนทน คำพูดโบราณว่าไว้:" ลูกผู้ชายไม่มาเสียเปรียบเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้หรอก เป่หมิงโม่คิดถึงตรงนี้ หยุดชะงักทันที หันหลังและเดินไปข้างรถยนต์ เปิดประตูฝั่งข้างคนขับ จากนั้นก้มหน้าและเอียงข้างนั่งเข้าไป

เป่หมิงโม่นั่งอยู่ที่ฝั่งข้างคนขับ วางเบาะเก้าอี้ลงไปที่ข้างหลังเล็กน้อย รถยนต์คันนี้สำหรับเขาถือว่าเล็กไปหน่อย นั่งรถยนต์โรลส์-รอยซ์ของเขารู้สึกสบายกว่าเยอะ

รถยนต์เคลื่อนไหวอีกครั้ง

แต่ว่าถนนที่ลงเขาเส้นนี้ กู้ฮอนได้ฉวยโอกาสหัวเราะเยาะไอ้คนที่หน้าตาเข้มงวดคนนี้สักหน่อย

"เมื่อสักครู่ฉันอยู่ในรถยนต์และเห็นว่าคุณกำลังเดินอยู่ข้างหน้า เอาจริงๆนะ มีท่าทางที่สง่าผ่าเผยอย่างกับนักรบที่ขึ้นไปในสนามรบเช่นนั้นเลย"

เป่หมิงโม่มองบนให้กับเธอ:" คิดไม่ถึงจริงๆ คุณช่างใจดำจริงๆ"

คำว่าใจดำและใช้ศัพท์คำนี้มาเปรียบเปรยกับตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกที่กู้ฮอนได้ยิน ที่สำคัญคนที่พูดศัพท์คำนี้ออกมาถึงกับเป็นผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆตัวเองและใจดำกว่าตัวเองเสียอีก

"นี่ถือว่า:" คบคนพาล คนพาลพาไปหาผิด คบบัณฑิต บัณฑิตพาไปหาผล อีกอย่าง ฉันก็แค่ไม่เจียมตัวต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญเท่านั้นเอง" กู้ฮอนขับรถอยู่ ใบหน้ามีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา

อาจจะเป็นเพราะว่าคนเค้าเจอเรื่องดีๆอารมณ์จึงกระปรี้กระเปร่า ลูกทั้งสามคนกลับมาเป็นของตัวเองแล้ว โดยเฉพาะจิ่วจิ่วไม่ต้องหลบๆซ่อนๆอีกต่อไปแล้ว สามารถพาพวกเขาเข้าๆออกๆในทุกสถานที่อย่างเปิดเผยแล้ว

" เฮ้ย คุณให้ลูกๆกลับมาอยู่กับฉัน ถ้าอย่างนั้นฉันไม่ต้องไปทำงานที่บริษัทเป่หมิงอีกแล้วใช่มั้ย ส่วนตำแหน่งประธานก็คืนคุณไปได้แล้วใช่รึเปล่า?" ส่วนเวลานี้ กู้ฮอนก็ยังไม่ลืมเรื่องนี้ เธอไม่อยากทำเรื่องนี้แล้ว

"อย่าได้คืบจะเอาศอกสิ" เรื่องดีๆไม่ใช่ว่าให้คุณได้เปรียบไปสักทุกเรื่อง เรื่องลาออกไม่อนุญาต" เป่หมิงโม่พูดอย่างยืนยันหนักแน่น

"นี่ อะไรคือได้คืบจะเอาศอก เรื่องดีๆ? คุณคิดว่าดูแลลูกๆเป็นเรื่องง่ายๆใช่ไหม อีกอย่าง แล้วอีกอย่าง ตำแหน่งประธานห่วยๆแบบนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะครองเอาไว้อยู่ เพียงแค่อาศัยฉันกับฉิงฮัวอย่างเดียวจะประคองไว้อยู่ได้อย่างไรกัน ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ตอนแรกคุณก็คิดหาทุกวิถีทางเพื่อให้ตำแหน่งนี้มาไม่ใช่หรอ"

" ทำเช่นนี้มีเหตุผลของผมแน่นอนอยู่แล้ว ที่สำคัญคุณก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องตั้งคำถามว่าทำไม เพียงแค่ทำตามก็พอแล้ว หรือว่าผมให้ทางเลือกที่สองแก่คุณ"

" ทางเลือกที่สอง? งั้นคุณลองพูดออกมาดูสิ"กู้ฮอนมีความหวังระเบิดออกมาในใจอย่างกระทันหัน

นัยน์ตาของเป่หมิงโม่มีแสงเจ้าเล่ห์ปรากฏออกมา:" ผมสามารถอนุญาตให้คุณไม่ต้องรับตำแหน่งประธานนี้ แต่ว่า ลูกสามคนนี้ก็ไม่สามารถอยู่ข้างกายของคุณเช่นกัน ต่างต้องอยู่กับผม"

กู้ฮอนได้ยินปุ๊บร้อนใจขึ้นมาทันที:"เฮ้ย คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ"

อารมณ์ของเธอตื่นตระหนกปุ๊บ รถยนต์ก็เสไปเสมาอยู่บนถนน

ขณะนี้เป่หมิงโม่รีบหันข้างช่วยเธอจับพวงมาลัยไว้อย่างแน่นๆ เฉิงเฉิงและหยางหยางที่นั่งอยู่ข้างหลังรถยนต์ต่างก็ตกใจจนสีหน้าขาวซีด

***

รถยนต์อยู่ใต้การช่วยเหลือของเป่หมิงโม่ ในที่สุดถือว่านิ่งลงมาแล้ว ค่อยๆไปจอดอยู่ที่ริมถนน

กู้ฮอนก็ตกใจเช่นกัน สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างขาวซีด ขณะที่จอดรถยนต์เรียบร้อยแล้วเธอก็หายใจเข้าอย่างแรงๆ ถึงแม้ที่นี่เป็นถนนลงเขา แต่ว่าข้างนึงคือหน้าผา อีกข้างคือเหว ไม่ว่ารถยนต์จะพุ่งไปทางไหนก็ตาม ผลที่ตามมาต่างคาดไม่ถึง

อยู่ในรถยนต์ คนที่นิ่งเงียบที่สุดเห็นจะเป็นเป่หมิงโม่ หลังจากเขาเอาเกียร์ถอยมาที่P ถอนหายใจยาวๆ เขาจ้องหน้ากู้ฮอนอย่างดุดัน:" เวลาที่คุณขับรถยนต์ตั้งใจหน่อยจะได้ไหม บนรถนอกจากคุณและผม ยังมีลูกๆด้วยนะ"

หลังจากหัวใจที่ตื่นเต้นของกู้ฮอนได้นิ่งสงบลงไปได้สักพัก ก็พูดขึ้นมาแบบไม่ยอมแพ้ว่า:" คุณก่อเหตุขึ้นมาเองนะ"

"ผมก่อเหตุอะไรขึ้นมาอ่ะ?" เป่หมิงโม่รู้สึกไร้เหตุผลสิ้นดีและจนคำพูดสุดๆ

" แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าคุณไม่พูดว่าจะพาลูกๆไป ฉันจะมีปฏิกิริยาที่รุนแรงเช่นนี้ได้อย่างไร"

"ความหมายของผมก็คือ ได้อย่าง ก็ต้องเสียอย่างแน่นอนอยู่แล้ว เรื่องนี้ให้คุณมาตัดสินใจเองดีกว่า คุณอยากได้อย่างไหนมากกว่ากัน"

กู้ฮอนค่อยๆนิ่งสงบลง คำพูดของเป่หมิงโม่ทุกคำล้วนจู่โจมเข้ามาในใจของเธอ

ทีนี้ทำให้เธอต้องคิดทบทวนดีๆสักหน่อยแล้ว

เป่หมิงโม่มองหน้าเธอ ต่อมาตัวเองผลักประตูข้างนึงของตัวเองและลงมาจากรถยนต์ จากนั้นอ้อมมาทางหน้ารถยนต์มาถึงที่ฝั่งคนขับ เปิดประตูออกมา

ส่งสายตาให้กับกู้ฮอน:" คุณไปนั่งทางโน้นไป ผมมาขับเอง"

กู้ฮอนจึงได้แต่ขยับไปที่นั่งฝั่งคนขับอย่างเชื่อฟัง

รถยนต์ได้เคลื่อนไหวอีกครั้งแล้ว เป่หมิงโม่ขับรถนิ่งมาก

ในรถเปลี่ยนไปจนเงียบกริบ โดยเฉพาะหลังจากได้ผ่านอันตรายเมื่อสักครู่มา เปลี่ยนไปจนเงียบสงบอย่างมาก

หลังจากครึ่งชั่วโมงกว่าๆ เป่หมิงโม่ขับรถแบบนิ่งๆมาจอดไว้ที่หน้าบ้านของฉิงฮัวและลั่วเฉียวเรียบร้อยแล้ว

ความคิดเห็น