บทที่ 902 เลือกยากทั้งสองข้อ

บทที่ 902 เลือกยากทั้งสองข้อ

เป่หมิงยันจับตะเกียบ​ขึ้น​มา​ คีบกับข้าวนิดหน่อย​วางไว้ในจานข้าวของตัวเอง เขาส่งสายตาให้กับคนรับใช้หลายคนที่กำลังปรนนิบัติ​ในห้องรับประทาน​อาหาร​ คนพวกนั้นต่างเข้าใจความหมายของเขา และต่างถอยออกไปกันหมดเเล้ว​

เห็นว่าที่ห้องรับประทาน​อาหาร​ไม่มีคนอื่น​แล้ว เขาถึงเอ่ยปากพูดขึ้น​มา​ว่า​: เปหมิงเอ้อ พี่ถูกปล่อยตัว​โดยไร้ความผิดผมดีใจมากด้วย แต่ว่า​ผมมีข้อสงสัย​อยากจะถาม นั่นก็คือเพราะอะไรแม่ของผมถึงถูกจับกุม​ ผมรู้ เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้อง​กับ​พี่ถูกต้อง​รึเปล่า​"

เป่หมิงโม่ก็ถือตะเกียบ​ขึ้น​มา​ เขาคีบถั่วลิสง​เม็ดนึงเข้าไปในปาก หลังจากขบเคี้ยว​อย่างละเอียด​ วางตะเกียบ​ลง:" นายพูดถูกต้อง​ เรื่องของป้าซินเกี่ยวข้อง​กับพี่ แต่ว่านี่เป็นผลกรรม​ที่เธอสมควรได้รับ"

เป่หมิงยันไม่ค่อยเข้าใจ เพียงแต่ว่าเวลาที่เป่หมิงโม่ให้คำตัดสิน​กับแม่ของตัวเองแบบนี้ ไม่ว่าจะมากหรือ​น้อยต้องไม่สบายใจ​อยู่​แล้ว​ ยังไงซะเขาก็ต้องเข้า​ข้างคุณ​แม่ของตัวเองอยู่ดี

" เป่หมิงเอ้อ หลายปีมานี้แม่ผมทำต่อคุณ​ ทำต่อบ้านเป่หมิงถือได้ว่าเสียแรง​ไปไม่น้อยเลยทีเดียว​ ต่อให้​ไม่มีความชอบ ถ้างั้นก็ต้องมีความดีอยู่บ้างไม่ใช่หรือ?"

"ถูกต้อง​ นายพูดถูก ความเสียสละ​ที่ป้าซินมีต่อบ้านเป่หมิงทุกคนต่างเห็นกับตา ไม่มีใครสงสัย​สิ่งเหล่านี้ เป่หมิงยัน พี่เข้าใจความหมายที่นายพูดนะ แต่ว่าพี่จะบอกว่า​ต่อให้เธอเป็นเช่นนี้ก็ตาม ก็ไม่สามารถ​ลบล้างความผิดของเธอได้เลยรู้รึเปล่า​"

" ทำความผิด? แม่ผมทำความผิดอะไร ปกติ​เธอใจดีและเป็นมิตร​กับทุกคน ไม่มีใครพูดว่า​เธอไม่ดีเลย" เป่หมิงยันเริ่มพยายาม​แก้ตัวแทนแม่อย่างสุดกำลัง แต่ว่าการแก้ตัวเช่นนี้อยู่​ในสายตาของเป่หมิงโม่แล้วกลับดูเหมือน​ไม่มีเรี่ยวแรง​

" ความผิดที่ป้าซินก่อไม่สามารถ​ให้อภัยได้​ นายรู้มั้ย เธออยากฆ่าแม่ของพี่" นี่เป็นครั้งแรกที่เป่หมิงโม่นอกจากอยู่ต่อหน้ากู้ฮอนแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่​เอ่ยถึงแม่ของตัวเองต่อหน้าคนอื่น​

เรื่องนี้ทำให้เป่หมิงยันรู้สึก​คาดไม่ถึง :"เดี๋ยว​ก่อน แม่ของพี่ได้เสียไปตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงเกี่ยวข้อง​กับแม่ของผมได้หล่ะ? "

เป่หมิงยันรู้เรื่อง​ที่เกี่ยวข้อง​กับแม่ของเป่หมิงโม่ ก็แค่จำกัดตอนที่​เขายังเด็กๆแม่ของเขาก็ได้ตายไปแล้ว ตอนนี้เป่หมิงโม่กลับโผล่​คำนี้ขึ้น​มา​อย่างกระทันหัน​ต้องรู้สึก​แปลกใจ​แน่นอน​อยู่แล้ว​

เป่หมิงโม่รู้​แน่นอน​ว่า​เป่หมิงยันไม่รู้​เนื้อ​หาของเรื่องราว​ พูดกันว่า:" ผู้ไม่รู้​ย่อมไม่ผิด แต่ว่าต้องให้เขาเข้าใจสาเหตุ​ความเป็นมาของเรื่องเหล่านี้ มันมีความจำเป็นต้องเล่าเรื่องพวกนี้ให้กับเป่หมิงยันได้เข้าใจ

ความจริงเธอไม่ได้ตาย แต่ไปที่เมืองซาบาห์ แอบเก็บตัว​อยู่​ที่​นั่นมาตั้งหลายปี จนกว่าช่วงนี้เพิ่งจะ​กลับมา สำหรับรายละเอียด​ทำไมเธอต้องทำเช่นนี้ นายก็ไม่ต้องถามแล้ว ที่สำคัญพี่จะบอกกับนายว่า ในอดีต​แม่ของพี่และป้าซินยังมีแม่ของกู้ฮอนอีกด้วยล้วนเป็นเพื่อนสนิทกัน

"ที่แท้เป็นอย่างนี้" เป่หมิงยันเข้าใจเรื่องราว​บ้างแล้ว" ในเมื่อ​แม่ของผมและแม่ของพี่เป็นเพื่อนสนิท​กัน และแม่ของพี่ก็กลับมาแล้ว ถือได้ว่าเพื่อนเก่าได้พบกันใหม่อีกครั้ง ถ้าอย่างนั้น​ทำไมถึงทำร้ายแม่ของพี่หล่ะ?"

"ก็เพราะว่า​แม่พี่กลับมาไง ป้าซินถึงเคลื่อนไหวคิดจะฆ่าคน​ พี่คิดว่า​นายต้องรู้เรื่อง​เกี่ยวกับ​บ้านเป่หมิงบ้างแล้ว ก่อนที่ป้าซินเข้ามาอยู่ที่บ้านเป่หมิง แม่ของพี่เป็นถึงคุณ​นายเป่หมิง"

เป่หมิงยันพยักหน้า​:" เรื่องราว​พวกนี้​ผมรู้หมด"

" ที่เป็นเช่นนี้ ​หลังจากแม่พี่ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​มา​อีก​ครั้ง​ตอนที่ป้าซินอยู่ เธอเป็นห่วงมาโดยตลอด​ว่า​ตำแหน่งคุณ​นายเป่หมิงของเธอจะรักษา​เอาไว้ไม่ได้ เพราะฉะนั้น​เธอจึงได้ทำเรื่องเลอะเลือน​ขึ้น​มา​"

***

เป่หมิงโม่ยิ่งพูดก็รู้สึก​ยิ่งหนักใจ​ เขาหยิบขวดไวน์​ที่วางอยู่ตรงหน้า​เป่หมิงยันมา เทให้กับตัวเองเต็มๆแก้วนึง จากนั้นดื่มจนหมดแก้วอีกครั้ง สุดท้ายค่อยๆพูด​ออกมาอีกหลายคำ:" ความจริงเธออยากทำให้แม่พี่ตายเพียงแต่ว่าเรื่องกลับตาลปัตร​ แม่ของฮอนเป็นผู้ถูกกระทำเพราะเหตุนี้​พี่ก็เลยกลายเป็น​ผู้ต้องสงสัย​ จนถึงสุดท้ายมีหลักฐาน​ใหม่ พี่ถึงได้ออกมานี่ไง ส่วนป้าซินก็ได้รับการลงโทษ​ในสิ่งที่เธอสมควรได้รับ"

เรื่องที่มาที่​ไป​คร่าว​ๆ เป่หมิงยันถือว่า​ได้เข้าใจแล้ว เรื่องที่สลับซับซ้อน​เช่นนี้ทำให้​เขารู้สึก​คาดไม่ถึง​

เพียงแต่ว่า​ เป่หมิงยันไม่ใช่คนที่​ไม่มีเหตุผล​ ต่อให้ในใจของเขาเข้าข้างคุณ​แม่ตัวเองก็ตาม แต่ว่าความจริงกลับอยู่ตรงหน้า​ เขาก็ทำได้แค่รู้สึก​เสียดาย

เขาหยิบขวดไวน์​มาแบบเงียบๆ เทให้กับตัวเองนึงแก้วเต็มๆ จากนั้นลุก​ขึ้น​มา​ มือทั้งคู่​ถือแก้วไวน์​พูดกับ เป่หมิงโม่ว่า:" เป่หมิงเอ้อ แก้วนี้ถือว่าผมในฐานะลูกชายคนนึง ผมขอโทษ​แทนแม่พี่และแม่กู้ฮอนด้วย" พูดจบเงยหน้าขึ้น​มา​ปุ๊บ ต่อมาเอาแก้วเปล่าวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อย​

สำหรับท่าทางของเป่หมิงยัน เป่หมิงโม่รู้สึก​พอใจมาก เขาพยักหน้า​:"เอาหล่ะ เรื่องพวกนี้ถือว่าผ่านไปแล้ว"

ได้รับความเข้าใจและการให้อภัย​ของเป่หมิงโม่ เป่หมิงยันถือได้ว่า​รู้สึก​ปล่อยวางทุกอย่างแล้ว​ แต่ว่ายังมีเรื่องนึงที่ทำให้เขาเอ่ยปากออกมา​ยากมาก

แต่ว่าหลังจากคิดกลับไปกลับมา​ในใจก็ได้เอ่ยปากขึ้นมา​ว่า:"เป่หมิงเอ้อ ผมมีความคิดเห็น​นิดหน่อย​ อยากได้รับอนุญาต​จากคุณ"

"พูดเถอะ​ ยังมีธุระ​อะไร?"

"ผมอยาก​ขอโทษแทนแม่ของผมต่อหน้าแม่ของคุณ​ ยังมีอีกอยากไปมอบช่อดอกไม้​ที่หน้าสุสานแม่ ของกู้ฮอนด้วย

" น้ำใจของนาย พี่รับแทนแม่พี่แล้ว เพียงแต่​ว่าช่วงนี้ร่างกาย​แม่ไม่ค่อยสบาย แต่ว่าพี่จะให้นายไปเยี่ยมแม่ในเวลาที่เหมาะสม​ สำหรับแม่ของฮอน พวกเราได้สาดอัฐิ​ของเธอลงไปในทะเล​แล้ว"

"เป็นเช่นนี้เอง ถึงเวลานั้นผมค่อยหาโอกาส​ขอโทษฮอนเถอะ​:" สีหน้า​ของ​เป่หมิงยันดูเหมือน​เศร้า​เสียใจ​เขาถอนหายใจ​:" คิดไม่ถึง​จริงๆ ช่วงนี้ได้เกิดเรื่อง​ขึ้นมาตั้งมากมาย​ ถ้าหาก​ผมสามารถ​อยู่​เป็นเพื่อนคุณ​แม่ให้มากๆ ก็อาจจะ​ไม่เกิดเรื่องที่น่าเศร้าใจ​เช่นนี้แล้ว"

" ช่างเถอะ​ เรื่องเหล่านี้​ได้ผ่านไปแล้ว ถ้าหาก​นายอยากช่วยป้าซินแล้วก็ ก็ไปเยี่ยมเยียน​เธอบ่อยๆเถอะ​ สำหรับทุกการ​กระ​ทำของเธอ ถ้านายจะพูดว่าพี่เกลียด​เธอรึเปล่า​ มันก็เปล่า มีคำนึงพูดว่า:"แม่ผู้ให้กำเนิดใหญ่​ไม่เท่าแม่ผู้ที่เลี้ยงดู ยังไงซะเธอมีบุญคุณ​ต่อพี่ที่ได้เลี้ยงดูพี่​มา"

"ขอบคุณ"

"เอาหล่ะ เราพี่น้องกันอย่าพูดคำพูดที่ทำให้ไม่มีความสุขเลย ทานข้าวทานข้าว" เป่หมิงโม่พูดจบจับตะเกียบ​ขึ้น​มา​