บทที่ 917 พันธมิตรที่ทั้งโจมตีและช่วยป้องกัน

บทที่ 917 พันธมิตรที่ทั้งโจมตีและช่วยป้องกัน

เมื่อเป่หมิงยี่เฟิงเห็นว่าดูเหมือนเขาจะเปลี่ยนท่าทีแล้ว ทันใดนั้นก็รู้สึกมีชีวิตชีวาเพิ่มขึ้นไม่น้อย : “ลุงฉางชิ่ง ถึงแม้ว่าเรื่องของบริษัทเป่หมิง หรือตระกูลเป่หมิงจะไม่มีอันไหนทำให้คุณพอใจได้ ในส่วนของ บริษัทเป่หมิงที่อารองขึ้นเป็นประธานได้ เป็นเพราะเขาปล้นหุ้นคุณพ่อของผมไป แล้วยังบังคับให้คุณปู่มอบตำแหน่งประธานให้กับเขา สิ่งนี้มันไร้เหตุผลตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แถมบวกกับคราวนี้ เขาตัดสินใจเองโดยพลการ โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ถือหุ้นของตระกูลเป่หมิง ในการประกาศต่อหน้าสื่อมวลชนเพียงฝ่ายเดียวถึงผู้ลงสมัครตำแหน่งประธานคนใหม่ นี่มันเป็นการไม่เห็นผู้ถือหุ้นอยู่ในสายตาเลย บางทีคุณอาจจะไม่รู้ เมื่อวานหลังจากที่คุณออกไปจากที่ประชุมไม่นาน อารองก็มาถึงที่ประชุมแล้ว ไม่มีเหตุผลเลยที่เขาพูดว่าไม่รู้ถึงความขัดแย้งของการประชุมก่อนหน้านี้ แต่เขากลับไม่พูดอะไรเลย”

เขาพูดอย่างระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก และแน่นอนว่าแต่ละประโยคจะต้องเข้าถึง ‘เส้นความโกรธ’ ของติงฉางชิ่งเพื่อยั่วให้เขาโกรธ แล้วจะได้บรรลุเป้าหมายของตนเอง

***

เห็นได้ชัดว่า เป้าหมายของเป่หมิงยี่เฟิงได้บรรลุผลแล้ว เพียงแค่ได้เห็นสีหน้าของติงฉางชิ่ง เปลี่ยนสลับไปมา

“ยี่เฟิง คุณคิดว่าพวกเราควรจะทำอย่างไรต่อไป?”

เป่หมิงยี่เฟิงมีรอยยิ้ม ดูเหมือนว่ากลยุทธ์ของตนเองถือว่าสำเร็จไปแล้วส่วนหนึ่ง มีติงฉางชิ่ง ช่วยสนับสนุน เรื่องที่เหลือก็จะง่ายขึ้นมาก

“ลุงฉางชิ่ง ไม่ต้องกังวลไปก่อนหรอกครับ ผมมีแผนการที่ครอบคลุมทั้งหมดแล้วพวกเรากินไปพลางคุยไปพลางกันเถอะครับ…”

***

หยางหยางที่นั่งอยู่ตำแหน่งข้างคนขับ ขณะนี้ใจของเขาเต็มไปด้วยคาดหวัง เพราะว่าพ่อไม่ยอมเปิดเผยว่าจะพาพวกเขาไปที่ไหน

ในใจของจิ่วจิ่วเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิงเช่นกัน ถึงแม้ว่าเธอจะเห็นว่าพี่ชายทั้งสองคนมีความผ่อนคลายมากขึ้นในเวลาที่อยู่กับพ่อ เธอเองก็ตระหนักได้ว่าที่จริงแล้วพ่อก็ไม่ได้น่ากลัวเลย

แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังไม่สามารถผ่อนคลายได้ ‘ปีศาจในห้องน้ำ’ ความอัปยศที่ถูกสร้างขึ้นในใจดวงน้อยๆนั้นไม่ได้เบาลงไปเลย

ผ่านไปสักพัก เป่หมิงโม่ก็จอดรถตรงปากประตูโรงแรมแมนดาริน

“พ่อครับ พ่อพาพวกเรามาทำอะไรที่นี่ พ่อไม่ได้จะพาเราไปเที่ยวงั้นเหรอ?” หยางหยางดูเหมือนจะผิดหวัง

เป่หมิงโม่ไม่ตอบ เขาเปิดประตูแล้วลงจากรถ

“พ่อไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เช้า แน่นอนว่าเขาต้องมาที่นี่เพื่อหาอะไรกินอยู่แล้วล่ะ” เฉิงเฉิงพูด จากนั้นเขาก็เปิดประตูแล้วลงจากรถ จากนั้นจึงประคองจิ่วจิ่วลงมา คนสุดท้ายที่ลงมาคือหยางหยาง

“คุณพ่อต้องการมากินข้าวที่นี่ งั้นพวกเราไปเยี่ยมคุณย่ากันก่อนเถอะ” เฉิงเฉิงเสนอ

“ใช่ๆ ฉันไม่ได้เจอคุณย่ามานานแล้ว และคิดถึงท่านจริงๆ แน่นอนว่ามีปู่โม้ด้วย” หยางหยางหันกลับไปปิดประตู

“ทำไมถึงใช้คำว่า ‘ไม่ได้เจอกันนานแล้ว’ นี่มันยังไม่ถึงสัปดาห์เลยไม่ใช่เหรอ หยางหยาง ทำไมนายมักจะใช้คำที่ทำให้คนรู้สึกว่าไม่น่าไว้ใจล่ะ” เฉิงเฉิงชำเลืองมองหยางหยางแว้บหนึ่ง

“ไม่น่าเชื่อถือ” จิ่วจิ่วเองก็พูดเสริมด้วย

เฉิงเฉิงมอบจิ่วจิ่วให้หยางหยางดูแล แล้วเขาก็วิ่งเหยาะๆตามเป่หมิงโม่ไป : “พ่อครับ พ่อมาที่นี่เพื่อทานข้าวใช่ไหม ผมคุยกับหยางหยางแล้ว และกำลังจะพาน้องไปเยี่ยมคุณย่ากับ ปู่โม้”

เป่หมิงโม่พยักหน้า : “ได้สิ พวกลูกไปเถอะ แต่ว่าพวกเราสามคนห้ามเล่นซนนะ โดยเฉพาะหยางหยาง”

“ครับ ผมจะดูแลพวกเขาเอง”

*

“ก๊อกก๊อกก๊อก…” ประตูห้องเพรสสิเด้นท์สูทที่หวีหรูเจี๋ยและโม้จิ่งเฉิงพักอยู่ได้ถูกเคาะ

หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นและประตูก็เปิดออก

“คุณย่าพวกเรามาเยี่ยมแล้ว” เฉิงเฉิงและหยางหยางพูดโดยพร้อมเพรียงกัน

คนที่กำลังเปิดประตูคือโม้จิ่งเฉิง และหวีหรูเจี๋ยตามเขามาทางด้านหลัง มองเห็นเด็กทั้งสามยืนอยู่หน้าประตูห้องของตัวเอง คนชราทั้งสองรู้สึกดีใจ

“ที่รัก พวกหนูมาได้ยังไง?” หวีหรูเจี๋ยให้พวกเขาเข้ามาในห้อง เธอพักอยู่ที่โรงแรมนี้ทุกวัน ถึงแม้ว่าจะมีโม้จิ่งเฉิงอยู่เป็นเพื่อน แต่ยังคงรู้สึกว่างเปล่า

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพี่น้องที่แสนดีของเธอทั้งสองคนได้จากไปแล้ว เธอยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยวมากยิ่งขึ้น ที่จริงเธออยากไปเยี่ยมพวกเด็กๆ แต่กังวลใจว่าสิ่งที่จะเพิ่มภาระโดยไม่จำเป็นให้กับกู้ฮอนและคนอื่นๆ

ทางด้านนั้นมีคุณแม่เพิ่งคลอดและเด็กทารกที่ต้องการคนคอยดูแลพวกเขาด้วย

“เฉิงเฉิง หยางหยาง แล้วยังมีจิ่วจิ่ว ทำไมวันนี้พวกหนูมาที่นี่ได้? คุณแม่ของพวกหนูมาส่งใช่ไหม?”

“ไม่ใช่ครับ เป็นคุณพ่อที่มาส่งพวกเรา” หยางหยางตอบ

“คุณพ่อก็มากับพวกหนูด้วย แล้วเขาอยู่ที่ไหนล่ะ?” หวีหรูเจี๋ยย่อมอยากจะพบลูกชายของตนเองเป็นอย่างมาก เมื่อวานนี้ ข่าวที่เป่หมิงโม่ได้ประกาศมอบตำแหน่งประธานให้กับกู้ฮอน เธอและโม้จิ่งเฉิงก็ได้ดูด้วย

เรื่องนี้ทำให้ทั้งคู่เองรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

***

เมื่อวานนี้ หลังจากที่เป่หมิงโม่ประกาศข่าวการเปลี่ยนตัวประธานแล้ว มีนักข่าวจำนวนไม่น้อยได้ทำการสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์กับกลุ่มบริษัทที่มีชื่อเสียงที่มีความร่วมมือกับตระกูลเป่หมิง นอกจากนี้ยังรวมถึงโม้จิ่งเฉิงด้วย

อย่างไรก็ตาม สำหรับเขาแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่เป่หมิงโม่ตัดสินใจทำเช่นนี้

สิ่งนี้คือการสร้างความเชื่อมั่นในตัวเขาที่มีอยู่เต็มเปี่ยม

ยิ่งไปต้องพูดถึงว่าคนที่มารับหน้าที่แทนคือกู้ฮอน ลูกสาวบุญธรรมของตนเอง ถึงแม้ว่าประสบการณ์และความสามารถของเธอยังตื้นเขิน แต่ก็ไม่ได้ทำให้กังวลใจเลยว่าจะเกิดปัญหา

“คุณพ่อกำลังทานข้าวอยู่ชั้นล่างครับ ถ้ากินเสร็จแล้วเขาจะขึ้นมา”" หยางหยางตอบ

*

เป่หมิงยี่เฟิงมีรอยยิ้มที่ยากจะซ่อนเอาไว้ได้อยู่บนหน้า ระหว่างทางที่กลับจากทะเลมาถึงตระกูลเป่หมิง การติดต่อกับติงฉางชิ่ง ครั้งนี้ ดูเหมือนว่าจะบรรลุผลตามที่เขาคาดหวังเอาไว้ ขั้นตอนต่อไปต้องดูว่าเขาจะลงมืออย่างไร