บทที่ 921 เป็นอย่างที่เด็กนั่นพูดไว้

บทที่ 921 เป็นอย่างที่เด็กนั่นพูดไว้

หยางหยางไม่ได้สนใจว่าคำพูดของตนเองทำให้หัวหน้ากลุ่มโจรโมโหขึ้นมาอีกครั้งแล้ว เด็กชายยังเอาแต่พูดไม่หยุดจนดูคล้ายกับพระถังซัมจั๋ง

“พวกคุณปล้นสวนสนุกก็ไม่โอเคอยู่ แต่ถ้าอย่างนั้นก็ต้องไปปล้นห้องขายตั๋วสิ เงินอยู่ที่นั่นทั้งนั้น พวกคุณคิดว่าจะทำกำไรอะไรได้จากการปล้นที่นี่อย่างนั้นเหรอ ตอนที่เข้ามาก็ไม่ยอมดูให้ดี ๆ ตั๋วของที่นี่เป็นแบบเหมารอบ แค่ใบเดียวก็สามารถเล่นได้ทั้งวัน ดังนั้นไม่จำเป็นจะต้องพกเงินมาเยอะ ๆ ก็ได้”

***

หัวหน้ากลุ่มโจรถูกคำพูดนั้นทำให้รู้สึกหัวร้อนไม่น้อย แต่พอคิดให้ละเอียดแล้ว คำพูดของไอ้เด็กนี่ก็ฟังดูมีเหตุผล

แต่ตอนนี้พวกเขาเป็นคันธนูที่วางอยู่บนสาย จะไม่ยิงก็ไม่ได้ ถึงแม้ว่าในใจจะแอบพูดว่าซวยแล้ว แต่ก็เหมือนโบราณว่าไว้ ‘คนรักมันรักจะขโมย ไปอยู่ที่ไหนก็ขโมยได้ทั้งนั้น ’ ทำเรื่องเสียใหญ่โตขนาดนี้แล้ว จะให้กลับไปมือเปล่าก็คงไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นข้างนอกก็ยังมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลุ่มหนึ่งเดินอยู่เต็มถนน

นี่อาจนับได้ว่าเป็นการเดินเข้ามาสู่ทางตันแล้วจริง ๆ ดูท่าแล้ววันนี้คงทำได้แค่กระโดดกำแพงหนีตายเหมือนสุนัข

“ไอ้หนู ที่แกพูดมาก็พอมีเหตุผล แต่ในเมื่อพวกเรามาถึงที่นี่แล้ว คงไม่สามารถกลับไปมือเปล่าได้ อีกอย่างพวกเราก็อยากให้พวกแกไปกับเราด้วย”

พูดจบเขาก็หันกลับไปพูดกับคนที่มาด้วยกันพวกนั้น “พวกเอ็งมานี่ ขอดูหน่อยสิว่าได้กันมาเท่าไหร่”

พวกโจรทั้งหมดหยุด ‘งาน’ ที่อยู่ในมือ กอบของทั้งหมดเอาไว้ แล้วห่อไปไว้ข้างหน้าลูกพี่ใหญ่

รับมาแล้วก็โยน ‘เสียงซวบซาบ’ ที่ ‘เก็บเกี่ยว’ มาได้พวกนั้นโยนเข้าไปในถุงอย่างไม่ใส่ใจ

ได้มาเกือบครึ่งถุง

เขามองไปที่ ‘ผลสำเร็จอันยิ่งใหญ่’ ที่ได้มาอย่างน้อยนิดแล้วก็อดที่จะหนังตากระตุกไม่ได้ เป็นอย่างที่เด็กนั่นพูดไว้จริง ๆ ดูท่าแล้วการมาปล้นที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวจะเป็นเรื่องที่ผิดพลาดเป็นอย่างมาก

“ลูกพี่ พวกเราควรทำยังไงต่อดี” พวกกลุ่มโจรหันไปมองคนเป็นหัวหน้าอย่างสิ้นหวัง

สองชั่วโมงก่อนหน้า ตอนที่พวกเขาเริ่มแย่งชิงของมาจากคนคนพวกนี้ได้ก็รู้สึกภาพภูมิใจเป็นอย่างมาก คิดฝันไปว่าในที่สุดก็สามารถก้าวผ่านการเป็นลูกจ๊อกไปเป็นผู้มีอิทธิพลได้แล้ว จากนั้นก็ได้แต่งงานกับสาวสวยที่ร่ำรวยเงินทอง แล้วเดินไปสู่จุดสูงสุดของชีวิต...

แล้วหัวหน้ากลุ่มโจรจะไม่เคยคิดเรื่องแบบนี้เชียวเหรอ ตอนนี้ปัญหาอยู่ตรงหน้า ได้เงินมาตั้งมากมายแล้ว ก็ควรที่จะคิดหาวิธีออกไปให้ครบทั้งสามสิบสอง

นัยน์ตาของเขาหมุนกลอก หันกลับไปมองพวกหยางหยาง

หัวหน้ากลุ่มโจรยกยิ้มชั่วร้าย ร้ายจนหยางหยางหนาวสั่นไปทั้งแผ่นหลัง “ในเมื่อพวกคุณได้เงินมาแล้วทำไมถึงยังไม่หนีไปอีก รอตำรวจมาจับหรือยังไง”

“พวกเราหนีแน่ แต่จำเป็นต้องพาพวกแกไปด้วย”

“ไปด้วย ไปด้วยอะไร ผมไม่อยากเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับพวกคุณหรอกนะ” พูดถึงตรงนี้ดวงตาของเขาก็พุ่งตรงไปที่ถุงใส่เงิน “แต่ถ้าพวกคุณแบ่งให้ผมสักสอบแปดล้าน บางทีผมอาจจะลองคิดดู”

ประโยคนี้อย่าว่าแต่พวกโจร เพราะแม้แต่หน้าผากของเฉิงเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ หยางหยางยังปรากฏเส้นสีดำ นี่มันเวลาไหนกันแล้ว หมอนี่ยังหลงใหลในทรัพย์สินเงินทองแบบนี้อยู่อีก คิดไม่ถึงเลยว่าจะทำการค้ากับพวกโจร

“หึหึ เจ้าหนูนี่ฝีปากไม่เลว แต่ต่อให้พวกเราให้เงินสิบแปดล้านกับแกจริง ๆ ร่างเล็ก ๆ ของแกก็คงจะยกมันไปไม่ไหว” หัวหน้ากลุ่มโจรถูกเด็กชายที่อยู่ตรงหน้าทำให้รู้สึกไม่ค่อยพอใจแล้ว

“ทำไมจะไม่ไหว นี่มันยุคไหนแล้ว ยังจะใช้เงินสดอยู่อีก ใส่เงินนั่นลงไปในบัตรก็ได้แล้ว เรียกได้ว่ามีบัตรในมือแค่ใบเดียว ก็สามารถไปเที่ยวสุขาวดีได้หนึ่งรอบ...โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย...

หยางหยางยังคงพูดไม่หยุด เพียงแต่หัวหน้ากลุ่มโจรหมดความอดทนที่จะฟังคำพูดไร้สาระของเขาแล้ว เขายื่นมือไปจับหูเด็กชายไว้

พวกแกจับผู้ใหญ่กับเด็กที่เหลือสี่คนนี่ไว้ วันนี้ให้พวกมันหนีไปกับพวกเราด้วย

พวกโจรรีบเข้ามาดึงพวกโม้จิ่งเฉิง หวีหรูเจี๋ย เฉิงเฉิง และจิ่วจิ่วขึ้นมาจากพื้นทันที

“พวกแกคิดจะทำอะไร ถ้าอยากได้ตัวประกันก็จับฉันไปคนเดียวก็พอแล้ว ปล่อยเด็ก ๆ กับเธอไปซะ! ถ้าพวกแกยอมทำตามฉันจะให้เงินพวกแกอีกก้อน”

โม้จิ่งเฉิงใช้โอกาสนี้พูดข้อเสนอกับพวกโจร

หวีหรูเจี๋ยอยากจะปกป้องเด็กที่อยู่ข้าง ๆ ทั้งสองคนอย่างสุดความสามารถ เธอพูดกับจิ่วจิ่วไม่หยุดว่า “เด็กดี มีย่าอยู่ที่นี่ไม่มีอะไรต้องกลัว เดี๋ยวก็มีคนมาช่วยแล้ว”

เธอได้ยินคำพูดเมื่อกี้นี้ของโม้จิ่งเฉิงแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดการพาเด็ก ๆ ออกไปให้พ้นจากอันตราย

เห็นคุณย่าพูดแบบนี้ เฉิงเฉิงก็ทำได้เพียงพูดปลอบน้องสาวกับเธอ

ตอนนี้หยางหยางยังอยู่ในมือหัวหน้ากลุ่มโจร ร่างเล็ก ๆ ของเขาพยายามที่จะดิ้นให้หลุด “ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน ล่วงเกินฉันแบบนี้พวกแกไม่มีทางพบจุดจบที่ดีแน่ รู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร”

แม้ว่าจะเห็นกันอยู่ชัด ๆ ว่าหัวหน้ากลุ่มโจรนั้นดุร้ายเป็นอย่างมาก แต่ท่าทีที่เขามีต่อหยางหยางกลับไม่เป็นเช่นนั้น คล้ายกับผู้ใหญ่หยอกเด็กซน ๆ หรือไม่ก็แมวเล่นกับหนูอย่างไรอย่างนั้น

“ไม่ว่าพ่อของแกจะเป็นใคร ถึงยังไงก็ไม่ใช่หลี่กางแน่ ๆ ฮ่า ๆ ...”

“พ่อของฉันคือปีศาจแห่งสุขา! เขาสามารถทำให้พวกแกกลายเป็นพ่อได้” ตอนที่หัวหน้ากลุ่มโจรกำลังหัวเราะออกมายกใหญ่ จิ่วจิ่วก็ตะโกนรับคำหยางหยาง

“ปีศาจแห่งสุขา...ฮ่า ๆ ปีศาจแห่งสุขาไม่ใช่คนดูแลห้องน้ำหรือไง...ฮ่า ๆ ...”

ทันใดนั้นเองบรรยากาศที่ปกคลุมไปด้วยความหวาดกลัวถูกทำลายด้วยเสียงหัวเราะ