บทที่ 930 ทารกน้อยที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

บทที่ 930 ทารกน้อยที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

อย่างไรก็ตามกู้ฮอนไม่ค่อยพอใจที่ได้รับคำชมแบบนี้สักเท่าไหร่ ในทางกลับกันเธอยังรู้สึกโมโหมากขึ้นกว่าเดิม

ก็ไม่ใช่หรือยังไง อะไรคือที่พูดว่าในทางหนึ่งเธอต้องคอยดูแลชีวิตของเด็ก ๆ อีกทางก็ต้องกังวลเกี่ยวกับกิจการต่าง ๆ ของบริษัท

เดิมทีเธอก็สามารถที่จะทุ่มเทกับการดูแลเด็ก ๆ ได้อย่างเต็มที่ แต่เป่หมิงเอ้อโม่คนนี้กลับมองไม่เห็นว่าเธอผ่อนคลายและมีอิสระมากขนาดไหน

ความคิดแบบนี้สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมเขาถึงได้กลายเป็นคนที่ขี้อิจฉาริษยาขนาดนั้น

แรงผลักดันทางจิตใจเช่นนี้ทำให้เขาคิดวิธีที่ไม่ค่อยจะฉลาดออกมาได้ และใช้วิธี“หลอกลวง”เพื่อเธอตกลงไปในหลุมพรางของเขา

แต่จะให้เธอพูดสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจพวกนี้ต่อหน้าคนนอกได้ยังไง ถึงแม้จะเป็นเป่หมิงยี่เฟิง เธอก็ไม่สามารถที่จะเปิดปากพูดออกมาได้โดยง่าย

ทั้งตอนนี้คนที่เป็นฝ่ายเริ่มส่งเสริมการทำเรื่องไม่ดีกลับมีท่าทียอมรับในผลงานของเธอ แล้วยังเอ่ยชมเธอฉอด ๆ ราวกับคิดว่าตัวเองมีเหตุผลเต็มที

“ดูไม่ออกเลยว่าประธานกู้จะเป็นผู้หญิงประเภทที่หาตัวได้ยาก” ไม่รู้ว่าคำพูดประโยคนั้นของประธานหลี่มีเจตนาแฝงหรือว่าไม่มีกันแน่

แต่คำพูดนี้ทำให้กู้ฮอนรู้สึกร้อนวาบไปทั่วทั้งใบหน้าทันที คำพูดที่แข็งค้างอยู่ข้าง ๆ ริมฝีปากถูกกลืนกับเข้าไป

ประธานหลี่รู้สึกตัวอย่างรวดเร็วว่าคำพูดที่ตัวเองพูดออกมาเมื่อกี้นี้ค่อนข้างที่จะสองแง่สองง่าม เขาจึงรีบพูดเสริมขึ้นมาทันที “ประธานกู้ ไม่ว่าจะเรื่องครอบครัวหรือเรื่องธุรกิจ การเสียสละและคุณงามความดีพวกนั้นเป็นสิ่งที่ผู้ชายอย่างพวกเราต้องเรียนรู้” พูดจบเขาก็หยิบขวดไวน์ที่ผู้เป่หมิงยี่เฟิงนำมาลงไปจนเต็มแก้ว จากนั้นก็หันไปทางกู้ฮอน “แก้วนี้ขอดื่มเพื่อแสดงความนับถือหญิงสาวผู้มากความสามารถเพียงหนึ่งเดียวของที่นี่”

ระหว่างที่กู้ฮอนและเป่หมิงโม่เข้าร่วมงานเลี้ยงอยู่ที่บริษัทเจียเม้า เด็กทั้งสามคนก็นั่งรถของโม้จิ่งเฉิงกลับมาจากสวนสนุก

ตลอดทางบนถนน เด็กทั้งสามคนดูจะไม่ตกใจกลัวกับเหตุการณ์โจรปล้นในครั้งนี้เลย พวกเขาดูสงบนิ่งเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับจิ่วจิ่ว ตอนแรกหวีหรูเจี๋ยรู้สึกกังวลเล็กน้อย เธอกลัวว่ามันจะกลายเป็นเงามืดในหัวใจของหลานสาวตัวน้อย แต่ระหว่างทางที่นั่งรถกลับ ดูแล้วยายหนูน้อยก็ไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือตึงเครียดแต่อย่างใด ยังสามารถพูดคุยและหัวเราะกับพี่ชายทั้งสองคนได้

โม้จิ่งเฉิงไม่ได้พาเด็ก ๆ กลับไปยังที่พักของตัวเอง แต่พาไปที่ปิ่นฮอนเป่หยวน

หลังจากที่รถจอด หยางหยางที่นั่งอยู่ข้างประตูก็กระโดดลงมาจากรถก่อนคนแรก

จากนั้นเขาก็วิ่งไปที่ประตูบ้านและยกแขนเล็ก ๆ ขึ้น

“ ปัง ปัง...”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

โม้จิ่งเฉิงกับหวีหรูเจี๋ยเองต่างก็พากันลงมาจากรถ เฉิงเฉิงช่วยประคองจิ่วจิ่วลงมา

“ทุกคนกลับมาแล้วเหรอ” คนที่เปิดประตูออกมาต้อนรับทุกคนคือแอนนิ ส่วนคนที่อยู่ข้างหลังของเธอก็คือลั่วเฉียว ในมือของหญิงสาวอุ้มเด็กทารกตัวน้อยที่เพิ่งจะกินอิ่มไว้

“คุณป้า คุณป้าลั่วเฉียว พวกเรากลับมาแล้ว” จากนั้นก็โบกมือให้เด็กทารกที่มองเธอตาไม่กะพริบ “ดีจ้า…”

“อุแว้...” เจ้าตัวน้อยที่นิ่งเงียบมาตลอดร้องไห้ขึ้นมาเสียแล้ว

เส้นสีดำจำนวนหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าผากของหยางหยางทันที ราวกับว่าเขาเป็นผู้ที่พ่ายแพ้

“หยางหยาง เธอทำให้น้องชายตกใจแล้ว” ลั่วเฉียวพูดพลางรีบปลอบลูกชายตัวน้อยของเธอ

แอนนิก็ยิ้มอย่างขบขัน จากนั้นก็เดินออกไปต้อนโม้จิ่งเฉิงกับหวีหรูเจี๋ย

*

ทุกคนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น แอนนิเตรียมชาและน้ำอัดลมไว้ให้

“ วันนี้ตอนที่เราเห็นพวกคุณถูกจับเป็นตัวประกันในทีวี ฉันกับลั่วเฉียวตกใจแทบแย่ กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพวกคุณ ” ตอนที่แอนนิกำลังพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า ในใจของเธอก็ยังรู้สึกหวาดผวาอยู่หลายส่วน

“ขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้พวกเธอต้องเป็นห่วง แต่โชคดีที่มีโม่ ไม่อย่างนั้นฉันเองก็รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง” หวีหรูเจี๋ยถือถ้วยชาไว้ในมือ น้ำเสียงฟังดูผ่อนคลายเป็นอย่างมาก

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อตอนเช้า นอกจากความหวาดกลัวของผู้คนในที่เกิดเหตุเมื่อตอนนั้นแล้ว ยังมีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสิ่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

โดยเฉพาะเหตุการณ์ที่มีแต่ภาพทว่าไม่มีเสียงพวกนั้น รวมไปถึงการพลิกกลับของเรื่องราวที่น่าประหลาดใจหลังจากนั้น ทำให้คนที่อยู่นอกจออดไม่ได้ที่จะทำการค้นหา

และเพราะสาเหตุนี้ เป่หมิงโม่จึงใช้โอกาสตอนที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้พาคนร้ายออกจากศูนย์บริการนักท่องเที่ยว และไม่ทันได้ระวังเขาออกมาทางประตูข้างหลัง

สาเหตุที่เขาออกไปจากทางข้างหลังได้อย่างราบรื่นก็เพราะรู้ว่าเมื่อตำรวจจับกุมพวกโจรได้สำเร็จ เป็นธรรมดาที่ทุกคนจะพากันไปล้อมอยู่ที่ตรงนั้น และออกันอยู่ตรงประตูหลัก

ตอนที่ลั่วเฉียวกับแอนนิได้รู้ว่าคนแก่ทั้งสองคนกับพวกเด็ก ๆ ได้รับการช่วยเหลือออกมาแล้ว พวกเธอก็อยากจะรู้ว่าความจริงแล้วเบื้องหลังของเหตุการณ์นี้คืออะไรขึ้นกันแน่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับลั่วเฉียว เธอเหมือนทารกน้อยที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างไรอย่างนั้น เอาแต่รอคอยการกลับมาของเด็ก ๆ ไม่หยุด แน่นอนว่าเธอไม่ได้หวังจะได้ยินในสิ่งที่เธออยากได้ยินจากปากของเป่หมิงโม่ เรื่องพวกนี้ต้องพูดออกมาจากปากของพวกเด็ก ๆ เท่านั้น