บทที่ 929 มื้ออาหารที่ทำให้คนรู้สึกเข้าใจยาก

บทที่ 929 มื้ออาหารที่ทำให้คนรู้สึกเข้าใจยาก

“ในเมื่ออีกคนที่ผมเชิญยังไม่มา ผมคิดว่าพวกเราไม่ต้องรอเขาแล้วดีกว่า เริ่มทานข้าวกันไปพลาง ๆ ”

ประธานหลี่พูดพลางหันไปโบกมือให้พนักงานที่ยืนอยู่ไม่ไกล

หลังจากที่พนักงานคนนั้นพยักหน้าเขาก็หันกลับมา

ประธานหลี่ใช้โอกาสขณะที่อาหารกำลังเสิร์ฟบนโต๊ะลุกขึ้นยืน จากนั้นก็หยิบขวดไวน์ขึ้นมา “ผมขอดื่มเพื่อเป็นการต้อนรับที่พวกคุณทั้งสองคนมาที่นี่”

พูดกลางเขาก็รินไว้ที่อยู่ในขวดลงไปจนเต็มแก้วที่วางอยู่ข้างหน้า หลังจากนั้นก็อยู่มันทั้งหมดในครั้งเดียว

กู้ฮอนค่อนข้างที่จะเข้าใจสถานการณ์ประเภทนี้ พอเห็นเจ้าภาพดื่มแล้ว เธอก็มองแก้วเปล่าที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างไม่สบายใจ

เดิมทีเธอก็ไม่ได้ถนัดที่จะดื่มอะไรพวกนี้นัก แต่ว่าเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้วก็จำเป็นต้องแข็งใจดื่มมันลงไป ตอนที่เธอกำลังลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือออกไปหยิบขวดไวน์มารินใส่จนเต็มแก้วของตัวเองนั้น ก็ถูกเป่หมิงโม่ดึงให้กลับลงไปนั่ง

หลังจากนั้นเป่หมิงโม่ก็หยิบแก้วไวน์ในมือขึ้นมาแล้วเขย่าไปทางประธานหลี่ “ประธานหลี่ ขอบคุณสำหรับความกรุณา แต่ว่าประธานกู้ไม่สามารถดื่มแอลกอฮอล์ได้ ดังนั้นผมขอเป็นคนดื่มแทนเธอเอง” เขาดื่มลงไปจนหมดแก้วไป จากนั้นก็นำแก้วที่ว่างเปล่าวางลงบนโต๊ะ

“ฮ่า ฮ่า ดูไม่ออกเลยนะว่าคนอย่างประธานเป่หมิงรักหยกถนอมบุปผาขนาดนี้ ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ผมก็ไม่ขอบังคับประธานกู้ แต่ว่านะประธานเป่หมิง เมื่อกี้นี้คุณบอกว่าคุณดื่มแทนประธานกู้ แล้วในส่วนของคุณคงไม่ใช่ว่า... ”ประธานหลี่หัวเราะ เขาสามารถมองเห็นระดับของความสัมพันธ์ระหว่างเป่หมิงโม่กับกู้ฮอนจากไวน์แก้วนี้ได้

เป่หมิงโม่ขวดไวน์ขึ้นอีกครั้ง หลังจากนั้นก็รินให้ตัวเองจนเต็มแก้ว แล้วยกขึ้นดื่มโดยไม่พูดอะไร

***

“ฮ่า ฮ่า ดื่มได้ดีมาก”ประธานหลี่หัวเราะพลางปรบมือ

กู้ฮอนเหลือบมองเป่หมิงโม่ แต่เธอไม่ได้กังวลอะไร ความจริงแล้วไวน์แดงแค่ขวดสองขวดไม่มีผลอะไรกับเขานัก แต่อย่างไรเขาก็ยอมดื่มแทนเธอ อารมณ์ความรู้สึกเช่นนี้มักจะปรากฏออกมาเสมอ

“โชคดีจริงๆที่วันนี้ได้มาที่นี่ ไม่รู้ว่าประธานหลี่...”สายลมดูเหมือนจะเริ่มโบกพัดแรง จากนั้นก็มีเสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น

กู้ฮอนขยับสายตาอย่างเป็นธรรมชาติ

ชายหนุ่มที่แต่งกายดูดีคนหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตูของระเบียงดาดฟ้า

หลังจากที่มองเห็นเขา กู้ฮอนก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ จากนั้นก็รีบดึงสายตากลับมาทันที มองไปที่จานสีขาวที่วางอยู่ตรงหน้า

“ฮ่า ฮ่า ในที่สุดแค่คนสุดท้ายก็มาถึงแล้ว แต่ว่าคุณมาสายนะคุณชายใหญ่เป่หมิง”หลังจากที่ประธานหลี่หันกลับไปมองข้างหลัง รอยยิ้มของเขาก็ปรากฏขึ้นเต็มใบหน้า

“ได้ ได้ ผมยอมรับผิดแล้วโอเคไหม แต่ผมไม่ได้มามือเปล่านะ ผมเอาลาไฟต์คุณภาพดีมาด้วย” ตอนที่กำลังพูดเป่หมิงยี่เฟิงก็เดินมาถึงโต๊ะอาหารแล้ว เขานำขวดไวน์ที่อยู่ในมือวางลงบนโต๊ะ

ในขณะเดียวกันเขาก็มองไปที่เป่หมิงโม่ก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็มองไปที่กู้ฮอน

“ประธานหลี่ คุณนี่ใจแคบเสียจริง ในเมื่อคุณเชิญท่านประธานทั้งสองคนของบริษัทเรามาแล้ว แล้วทำไมยังต้องเชิญคนตัวเล็ก ๆ อย่างอื่นมาด้วย”

“คุณชายใหญ่เป่หมิง คุณพูดผิดแล้ว การร่วมมือระหว่างพวกเราเป็นไปตามแผนการออกแบบของคุณ ความจริงผมอยากร่วมมือกับตระกูลเป่หมิงนานแล้ว เพราะว่าก็หาโอกาสไม่ได้มาตลอด ดังนั้นคุณชายใหญ่เป่หมิงเป็นบุคคลสำคัญที่ขาดไปไม่ได้”

เป่หมิงยี่เฟิงยกยิ้มจาง ๆ “ประธานหลี่ชมกันเกินไปแล้ว ผมก็แค่ช่วยลงแรงนิด ๆ หน่อย ๆ ”พูดพลางขวดไวน์บนโต๊ะที่เหลือไวน์อยู่อีกครึ่งขวดขึ้น “ผมมาสาย ดังนั้นก็ขอชดใช้เป็นไวน์สามแก้ว ผมเห็นว่ามันยังเหลืออีกไม่มากเท่าไหร่ รินใส่แก้วก็ยุ่งยากเปล่า ๆ ถ้าอย่างนั้นแล้วผมขอดื่มทั้งอย่างนี้เลยนะ หวังว่าทุกคนจะไม่ถือสา ”

พูดแล้วเขาก็เงยหน้าดื่มไวน์ที่เหลืออยู่ลงไป

“ดูไม่ออกจริงๆเลยว่าพวกคุณทุกคนในตระกูลเป่หมิงจะดื่มกันเก่งขนาดนี้”

ไม่นานเป่หมิงยี่เฟิงก็ดื่มจนหมด เขาวางขวดเปล่าลงบนโต๊ะ แล้วนั่งลงไปบนเก้าอี้ว่างที่อยู่ตรงข้ามเป่หมิงโม่และกู้ฮอน

อาหารถูกนำออกมาวางจนเต็มอย่างรวดเร็ว

“ขอทุกคนอย่าได้หัวเราะ คุณจะพูดว่าเป็นงานเลี้ยง แต่ความจริงมันก็เป็นแค่อาหารธรรมดา ๆ ไม่กี่จานเท่านั้น ขอพวกคุณอย่าได้เกรงใจ ยังไงก็ลองทานอาหารของที่นี่ดูสักหน่อย” ประธานหลี่พูดพลางขยับตะเกียบเปิดก่อนในฐานะผู้จัดงาน

หลังจากที่ทุกคนกินอาหารกันได้ไม่กี่คำ หัวข้อการสนทนาก็เริ่ม

อันดับแรกก็คือประธานหลี่ เขาพูดขึ้นอย่างเป็นทางการด้วยคำที่ดูน่าฟังแต่กับแฝงไปด้วยถ้อยคำเสียดสี โดยรวมแล้วก็คือเอาแต่พูดยกย่องยกย่องประสิทธิภาพและคุณภาพในการทำงานที่ยอดเยี่ยมของตระกูลเป่หมิงไม่หยุด หลังจากนั้นก็แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับแผนการออกแบบของเป่หมิงยี่เฟิงว่าทำให้เขารู้สึกสนใจได้อย่างไร

เป่หมิงยี่เฟิงก็ให้ความร่วมมือด้วยการกล่าวถ่อมตัวบ้างเป็นบางครั้ง หลังจากนั้นก็เป็นการชมเชยเป่หมิงโม่

ทั้งสองคนอีกคนหนึ่งร้องอีกคนหนึ่งรับ เป่หมิงโม่ไม่ได้พูดตอบรับคล้าย ๆ กัน เขาเพียง แต่ทำท่าทางสบาย ๆ ใช้ตะเกียบคีบของที่วางอยู่ตรงหน้าขึ้นมาลองชิมอย่างระมัดระวัง