บทที่ 932 คนสองประเภท

บทที่ 932 คนสองประเภท

เป่หมิงยี่เฟิงรินเต็มแก้วให้ตัวเองอีกครั้ง แล้วก็จิบไปนิดหน่อย เขามองไปที่เป่หมิงโม่และยิ้มเล็กน้อย “อาสองช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆเลย ประโยคนี้ตรงกับที่ผมอยากจะพูดกับอาเลย หลายปีมานี้ ผมไม่เคยชินกับการกระทำที่เอาแต่ใจของอาเลย และฉันก็อดทนกับอามานานมากแล้ว จนกระทั่งสองวันมานี้ ฉันก็ไม่ได้เกลียดอาขนาดนั้นแล้ว”

หลังจากที่เป่หมิงโม่ได้ฟังประโยคนี้แล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร เป็นเรื่องปกติที่บางคนจะไม่คุ้นเคยกับการกระทำก่อนหน้านี้ของเขา เขาลุกจากที่นั่งและเดินช้า ๆ ไปที่ขอบดาดฟ้า

หันหน้ารับลมและมือทั้งสองก็จับไปที่รั้ว ใต้เท้าเป็นเมืองที่พลุกพล่านคึกคักและมีชีวิตชีวา ตรงหน้าเป็นท้องฟ้าสีคราม บางทีอารมณ์ของตัวเองควรจะกว้างเหมือนท้องฟ้าผืนนี้หน่อย หรือว่าต้องรีบร้อน ลุกลนเหมือนใต้เท้าถึงจะรู้สึกถึงความสบายหรอ？

“ฉันสนใจอยากจะฟังเหตุผล ว่าอะไรที่ทำให้นายไม่ได้เกลียดฉันมากขนาดนั้น”

***

เป่หมิงยี่เฟิงคิดว่าคำพูดของเขาอาจทำให้เป่หมิงโม่หงุดหงิด แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่คาดคิดคือพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปราว 180 องศาของเขา

เขาหันหน้าไปมองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ คนที่ยืนอยู่ริมรั้ว ทำให้ตัวเองรู้สึกเกลียดจนต้องกัดฟันกรามเล็กน้อย แต่ตัวเองก็ไม่สามารถทำอะไรเป่หมิงโม่ได้

ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยที่เมื่อกี้เขาดื่มไวน์แทนกู้ฮอนต่อหน้าเป่หมิงโม่

นี่ไม่ได้เป็นเพราะว่าเขามีความเกรงกลัวอาสองของเขาที่ทำสีหน้าเย็นชาอยู่ตลอด แต่เพราะบรรยากาศที่เงียบสงบในตอนนี้ทำให้เขาไม่อยากจะเชื่อ

สิ่งที่เขาต้องการเผชิญมากกว่านั้นก็คือ เป่หมิงโม่ยกกำปั้นขึ้นและต่อยกับตัวเองสักยก บางทีวิธีนี้เขาจึงจะสามารถทำให้เขาสามารถโวยวายต่อหน้าเขาได้อย่างมีเหตุผล……

เป่หมิงยี่เฟิงถือแก้วไวน์ ในสมองก็คิดอะไรวุ่นวายทำให้ตัวเองรู้สึกน่าขำเล็กน้อย คนที่เป็นผู้ใหญ่ ทำไมจะไม่สามารถเผชิญกับช่วงเวลานั้น ๆ ด้วยทัศนคติที่เป็นผู้ใหญ่เลยหรอ

เสียงแก้วที่กระทบกันดังขึ้นอีกครั้ง

ตามด้วย ไวน์แดงเต็มแก้วถูกส่งไปตรงหน้าเป่หมิงโม่

เป่หมิงโม่หันหน้ามองไปที่เป่หมิงยี่เฟิง

เป่หมิงยี่เฟิงพยักหน้าให้เขา จากนั้นก็เขย่าแก้วในมือตัวเอง “หรือกลัวที่จะต้องดื่มอีกแก้วหรอ”

“หึ……” เป่หมิงโม่ทำเสียงดูถูกออกจากจมูกของเขาและเอื้อมมือไปรับแก้วไวน์มา

ตั้งแต่เป่หมิงยี่เฟิงปรากฏตัวจนถึงตอนนี้ เป่หมิงโม่ไม่ได้ลิ้มลองไวน์แดงที่เขานำมาเลย บางทีอาจเป็นเพราะตั้งแต่ตอนแรกที่เห็นเขา ตัวเองก็ได้จัดให้เขาอยู่ในกลุ่มที่ไม่สามารถที่จะยอมรับได้ และเป็นประเภทเดียวกับประธานหลัว

สำหรับสาเหตุที่ต้องให้ประธานหลัวรวมอยู่ด้วยนั้น เป็นเพราะว่าตัวเองเห็นเขาใช้ภาษากายกับกู้ฮอนในบ้านพักนักท่องเที่ยวก่อนอาหารเที่ยงจะเริ่มขึ้น

ความรู้สึกที่ตัวเองสามารถรับรู้ได้ก็คือ คนแซ่หลัวนี้ต้องคิดไม่ซื่อกับกู้ฮอนอยู่แน่นอน

เป่หมิงโม่ยกแก้วขึ้นแล้วดื่ม อมของเหลวสีแดงเข้มไว้ในปาก ลิ้มรสความรู้สึกและรสชาติของของเหลวในปากอย่างพิถีพิถัน

สุดท้ายก็พยักหน้า “ที่นายเอามาถือว่าเป็นไวน์ชั้นดีเลย ไม่คิดว่านายก็สนใจเรื่องนี้ด้วย ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนนายไม่ดื่มแอลกอฮอล์”

“ขอบคุณสำหรับคำชมของอา” จากนั้นเป่หมิงยี่เฟิงก็ยิ้มอย่างขมขื่นอีกครั้ง “คนเราสามารถเปลี่ยนกันได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากผ่านเรื่องที่ทำให้เขาจำฝังใจอย่างไม่รู้ลืม ทำลายความเชื่อและความหวังก่อนหน้านี้ของตัวเองให้หมดสิ้นไป จากนั้นก็สร้างพวกมันขึ้นมาใหม่”

“ยี่เฟิง ฉันเห็นด้วยกับมุมมองนี้ของนาย ชีวิตที่ธรรมดาสามารถทำให้คน ๆ หนึ่งใช้ชีวิตอย่างเฉื่อยชา มีเพียงเส้นทางที่ขึ้น ๆ ลง ๆ และความทุกข์ยากเท่านั้นที่จะขัดเกลาให้คน ๆ หนึ่งมีความแตกต่างออกไป” นี่คือบทสรุปที่เป่หมิงโม่รู้สึกและพูดออกมา

“โอเค หลังจากที่ฉันให้คำชื่นชมไวน์ที่นายเอามาแล้ว ถึงเวลาแล้วหรือเปล่า ที่นายจะต้องบอกว่าประโยคเมื่อกี้หมายความว่ายังไง？ฉันอยากฟังมาก อาจจะเป็นเพราะว่าไม่ได้ยินคนอื่นพูดถึงตัวฉันมานานแล้วก็ได้”

เป่หมิงยี่เฟิงเงยหน้าขึ้นดื่มไวน์ที่เหลือจนหมด และวางแก้วไว้ที่ริมรั้ว เขาหันตัวไปมองเป่หมิงโม่ แขนข้างหนึ่งรองรับน้ำหนักตัวของเขาบนรั้ว

“อาสอง ไม่ใช่ไม่มีความเห็นเกี่ยวกับอา แต่เป็นเพราะนอกจากพวกเขาจะกลัวอา ก็คือรำคาญอา แต่คนสองประเภทนี้ไม่เต็มใจที่จะพูดอะไรที่เกี่ยวกับอาต่อหน้าอา”

“กลัวฉันและรำคาญฉัน……” เป่หมิงโม่รับสัมผัสมันสักพัก แล้วหันหน้าไปมองเป่หมิงยี่เฟิง “งั้นฉันอยากรู้ว่านายเป็นคนประเภทไหนในคนสองประเภทนี้”

***

เป่หมิงยี่เฟิงยิ้มจาง ๆ จากนั้นเขาก็ยื่นมือข้างที่ว่างไปด้านหน้าเป่หมิงโม่แล้วปัดเบา ๆ “ขอโทษนะอา ผมไม่ได้เป็นคนในสองประเภทนั้น ผมเป็นประเภทที่สาม ที่เกลียดอา”

“เกลียดฉัน？ถ้าอย่างนั้นฉันก็อยากจะฟังแล้วล่ะ” เป่หมิงโม่มีความสนใจขึ้นทันที เขาไม่ใช่คนที่รู้สึกไม่มีความสุขและโกรธมาก เมื่อได้ยินว่ามีคนเกลียดเขา

“อันที่จริงฉันคิดว่ามีคนส่วนหนึ่งที่เกลียดฉันอยู่ บางทีอาจจะทำให้รู้สาเหตุบางอย่างจากปากนายก็ได้ แน่นอนว่าเหตุผลเหล่านี้น่าจะมีส่วนเกิดจากการกระทำในอดีตของฉัน”