บทที่ 935 สมบูรณ์แบบ

บทที่ 935 สมบูรณ์แบบ

“คุณจะขับไปที่ไหน？เส้นทางนี้ไม่ใช่ทางไปบริษัท” เป่หมิงโม่ยังคงหลับตาอยู่ แต่เขารู้สึกได้อยากชัดเจนว่ารถเลี้ยวไปทางขวาเมื่อผ่านทางแยก

“คุณเป็น GPS หรอ ไม่ต้องมองก็รู้ว่าถนนเส้นนี้ไปที่ไหน” อารมณ์ของกู้ฮอนเพิ่งสงบลงก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว

ผู้ชายคนนี้นอนราบลงไปยังน่ารำคาญมากกว่าตอนยืนอีก

“ผมคุ้นเคยกับถนนในเมือง A มากจนไม่ต้องมองก็รู้ทางไหนเป็นทางไหน ดังนั้นถ้าคุณคิดจะขับรถอ้อมล่ะก็ คุณคงคิดผิดอย่างมากแล้วล่ะ”

“เป่หมิงโม่ นี่คุณเมามากไปหรือเปล่า คิดว่าฉันเป็นคนขับแท็กซี่ที่ใช้กลอุบายในการขับรถอ้อมไปมาเพื่อให้ได้เงินเพิ่มหรอ？ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ ได้เจอกับคนอย่างคุณ ฉันจะขับรถออกนอกเมืองไปเลย หลังจากนั้นก็โยนคุณเข้าไปในป่าที่รกร้างว่างเปล่า แบบนี้ก็จัดการแมลงวันอย่างคุณที่บินอยู่ข้างหูของฉันได้แล้ว”

“ถ้าคุณทำอย่างนั้น ถนนเส้นนี้ไม่ได้วิ่งผ่านทางนั้น และผมก็จะให้คุณอยู่ที่นั่นด้วย และผมก็ยังรู้จักสถานที่ที่หนึ่ง มีคนคนหนึ่งมาที่ทุ่งหญ้าป่าสูง ถ้าเกิดว่าต้องอยู่ที่นั่นผมคิดว่าก็ไม่เลวนะ”

“ถ้าคุณชอบคุณก็อยู่ที่นั่นเลย ทำไมต้องลากฉันเข้าไปเกี่ยวด้วย ฉันไม่ได้อยากที่จะไปให้อาหารยุงกับคุณหรอกนะ”

“คุณอย่าคิดว่ามันจะสวยงามขนาดนั้น ยุงจะรังเกียจคุณด้วยซ้ำที่ไม่มีไขมันเลย กัดคุณก็เท่ากับว่าฆ่าตัวตาย”

“เป่หมิงโม่ คุณพูดจาให้มันดีดีหน่อยนะ ถ้ารู้ว่าคุณเป็นแบบนี้ ฉันน่าจะปิดโทรศัพท์ไปเลย ให้คุณอยู่ที่สถานีตำรวจสักสองสามวัน”

“คุณเคยดู《Red Sorghum》ไหม？” ดูเหมือนว่าเป่หมิงโม่จะไม่ได้โกรธกู้ฮอนจากเรื่องที่พูดอยู่ แต่กลับเปลี่ยนไปพูดอีกเรื่องหนึ่งแทน

เป่หมิงเอ้อเปลี่ยนความคิดแบบก้าวกระโดดแบบนี้ทำให้กู้ฮอนไม่ทันได้ตั้งตัว “《Red Sorghum》อะไร？คนที่งานยุ่งมากอย่างคุณมีเวลาดูละครทีวีด้วยหรอ？นี่เป็นเรื่องที่น่าแปลกจริง ๆ เลย”

“ใครบอกว่างานยุ่งแล้วจะดูไม่ได้？แน่นอน ที่ผมดูเป็นภาพยนตร์เวอร์ชั่นแรก ผมเดาว่าอายุอย่างคุณคงจะไม่เคยได้ยินมาก่อนใช่ไหม”

กู้ฮอนเม้มริมฝีปากอย่างเหยียดหยาม “เป่หมิงโม่ คุณอย่ามาอวดอ้างว่าอายุเยอะกว่าได้ไหม ไม่ใช่หนังที่นำแสดงโดยเจียงเหวินและกงลี่หรอ ตอนที่ฉันเรียนอยู่ก็ดูไปร้อยแปดสิบรอบแล้ว”

“ใช่แล้ว เกือบลืมไปเลย นอกจากคุณจะเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องแล้ว ยังถือว่าเป็นหญิงสาวด้านวรรณกรรมอีกด้วย”

“เป่หมิงโม่ ฉันขอเตือนคุณอีกครั้งหนึ่งนะ ถ้าคุณยังพูดจาดูถูกฉันอีก ฉันจะจอดรถและเตะคุณไปบนถนน” ความโกรธของกู้ฮอนใกล้จะถึงจุดสูงสุดแล้ว แม้แต่คติประจำใจของโกวฝูหรุงก็ไม่สามารถดับพลังงานนี้ได้

บอกว่าเธอเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่อง นี่เป็นการปฏิบัติและดูถูกเธอมากเลย แม้ว่าเธอจะยอมรับ ว่าหยางหยางไม่ได้รับการอบรมที่ดี แต่เขาก็ไม่ได้เป็นเหมือนเด็กข้างถนนที่วัน ๆ ไม่ยอมกลับบ้าน ที่เอาแต่สร้างปัญหาไปทั่ว

“โอเค ผมเก็บคำพูดเมื่อกี้คืนมา ในเมื่อคุณเคยดูหนังเรื่องนั้น ก็ต้องรู้ว่ามีฉากคลาสสิคฉากหนึ่งที่อยู่ในทุ่งข้าวฟ่าง”

ทุ่งข้าวฟ่าง……กู้ฮอนอดไม่ได้ที่จะเริ่มคิดถึงเรื่องนี้ ถึงยังไงตัวเองก็ดูมานานมากแล้ว ฉากบางฉากก็เกือบจะลืมมันไปแล้ว แต่สุดท้ายเธอก็ยังจำมันขึ้นมาได้ หลังจากสังเวยเซลล์สมองไปหลายหมื่นเซลล์

หลังจากนั้น แก้มของเธอก็มีเลือดฝาดขึ้นมาแล้ว

***

ไม่ได้ยินกู้ฮอนพูดต่อ เป่หมิงโม่เผยให้เห็นช่องว่างเล็ก ๆ ในดวงตาที่ปิดสนิทของเขา เมื่อเห็นการแสดงออกของเธอมุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย เป็นไปตามที่คาดไว้เลย

“ไม่รู้จริง ๆ เลยว่าในทุ่งข้าวฟ่างนั้นเป็นความรู้สึกอย่างไร หรืออาจจะไปลองที่ทุ่งหญ้านอกเมืองที่พูดถึงเมื่อกี้นี้……”

“ลองบ้าอะไร ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณปิดปากของคุณให้สนิทเลยนะ ห้ามออกเสียงแม้แต่นิดเดียว ไม่อย่างนั้นก็อย่าได้คิดว่าจะได้เจอลูก ๆ อีก” สุดท้ายกู้ฮอนก็ยื่นคำขาดสุดท้ายให้เขา

เป่หมิงโม่เลิกคิ้วอย่างหงุดหงิดและไม่ส่งเสียงแล้ว แต่ก็ยังมีรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา

นอกจากเสียงเพลงเบา ๆ ภายในรถแล้ว ก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

กู้ฮอนที่ขับรถอยู่ ความคิดของเธอก็ถูกเป่หมิงโม่ทำให้ยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว และสำหรับทางไปบ้านใหญ่ของตระกูลเป่หมิงเธอถือว่าเป็นทางที่คุ้นชินแล้ว

แต่ก็ทำให้เธอเดินทางผิดไปหลายครั้งแล้ว

มองดูนาฬิกาของคนขับ เข็มวินาทีเดินวนไปแล้วก็เดินวนไปอีก

ในที่สุดเป่หมิงโม่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูดออกมาแล้ว “ผมคิดว่าคุณกลับไปที่บริษัทก่อนจะดีกว่า เป็นถึงประธานบริหาร ทั้งวันไม่เห็นคนจะไม่ดีเท่าไหร่ แบบนี้สามารถลดความน่าเชื่อถือของคุณต่อหน้าพนักงานได้อย่างง่ายดาย”

“ฉันบอกคุณแล้ว ให้คุณหุบปาก！”

กู้ฮอนเหลือบมองนาฬิกาบนรถ ผู้ชายคนนี้ทำให้โมโหจนจะบ้าแล้ว ตั้งแต่ออกจากบริษัทไปประกันตัวคนที่สถานีตำรวจ จนถึงตอนนี้ก็ปาไปแล้วสามชั่วโมง

ที่เป่หมิงโม่พูดไม่ใช่ไม่มีเหตุผล ดังคำกล่าวที่ว่าบวชพระหนึ่งวันก็ต้องตีระฆังหนึ่งครั้ง แม้ว่าตำแหน่งนี้จะไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองต้องการนั่ง แต่ในเมื่อนั่งลงไปแล้ว งั้นก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี

บุคลิกแบบนี้ของกู้ฮอนเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เป่หมิงโม่ชื่นชม

ดูแล้ววันนี้คงต้องพาเป่หมิงโม่กลับไปที่ตระกูลเป่หมิงแล้ว แบบนี้ก็ดี เอาเข้าไปทิ้งให้ฉิงฮัว ให้เขาแก้ปัญหาว่าเจ้านายของเขาควรไปที่ไหน

ถึงตระกูลเป่หมิงสักพัก……กู้ฮอนคิดถึงเรื่องนี้ ทันใดนั้นในความคิดของเธอก็มีความคิดที่ทำให้ตัวเองรู้สึกบ้าเล็กน้อย

เมื่อแนวคิดนี้ผุดออกมา ก็ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

เธอรีบเลี้ยวรถตรงทางแยกที่เหมาะสม จากนั้นเร่งความเร็วแล้ววิ่งตรงไปทางบริษัทเป่หมิง

ขณะขับรถ เธอเชื่อมต่อกับระบบบลูทูธของรถและโทรเข้าโทรศัพท์มือถือของฉิงฮัว

“คุณผู้หญิง คุณมีอะไรจะสั่งครับ？” เสียงของฉิงฮัวดังออกมาจากภายในรถ