บทที่ 936 ความแข็งแกร่งทางจิตใจและร่างกาย

บทที่ 936 ความแข็งแกร่งทางจิตใจและร่างกาย

แต่แล้วก็คิดใหม่อีกครั้ง โอเค โอเค ผ่านไปสักพัก ฉันจะดูว่าคุณยังจะมีหน้าอยู่ไหม

รถสตาร์ทขึ้นอีกครั้งและค่อยๆขับเข้าไปในโรงจอดรถชั้นใต้ดิน

เธอเพิ่งจะจอดรถครึ่งคันหน้าเข้าไปในซอง ก็ได้ยินเสียงที่ขี้เกียจของเป่หมิงโม่

“คุณสามารถจอดรถที่ตำแหน่งเดิมของผม ผมไม่อยากเสียเวลาในการเดินไปที่ลิฟต์ ถ้าคุณไม่ไปจอดที่นั่นผมจะไม่ลงรถเด็ดขาด”

“จู้จี้จุกจิกแบบนี้ทำไมแต่ก่อนถึงไม่ทำให้คุณเหนื่อยตายไปเลย” กู้ฮอนสาปแช่งด้วยความโกรธ ไม่เคยเห็นผู้ชายที่งี่เง่าเรื่องเยอะอย่างเป่หมิงเอ้อแบบนี้เลย

เธอสามารถเพิกเฉยต่อคำร้องเรียนเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเป่หมิงโม่ได้อย่างสิ้นเชิง จอดรถที่นี่ต่อ แล้วแสร้งทำเป็นไม่สนใจเขา เดินเชิดหน้าไปที่ลิฟต์

แต่ตอนนี้เธอทำอย่างนั้นไม่ได้ จะต้องเก็บเป่หมิงเอ้อคนนี้ไว้ใช้งานในเรื่องอื่น ๆ อีก

ช่างเถอะอดทนกับเขาอีกครั้งหนึ่งล่ะกัน

กู้ฮอนถอนหายใจ และถอยรถออกมาใหม่ ขับรถไปทางโรงรถเฉพาะของเป่หมิงโม่

พื้นที่จอดรถของเป่หมิงโม่ คือ 80 ตารางเมตร

ล้อมรอบไปด้วยกำแพงที่เตี้ยเพื่อความสะดวกในการแยกออกจากที่จอดรถอื่น ๆ ยังแสดงความเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง

กระจกหนาบนผนังเตี้ยนำไปสู่ด้านบนโดยตรง ผ่านกระจก คุณสามารถมองเห็นการตกแต่งภายในได้อย่างชัดเจน

ทางเข้าเป็นประตูม้วนไม้ไผ่ ถ้าเป็นรถของเป่หมิงโม่ ประตูจะค่อยๆเปิดออกเมื่อรถกำลังจะเข้าใกล้

“เอี๊อดดดดด……”

เมื่อกู้ฮอนขับรถและกำลังจะเข้าใกล้ประตู บานประตูนั้นก็เปิดออกแล้ว สิ่งนี้ทำให้เธอประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเธอรู้ว่าประตูนั้นตอบสนองต่อสิ่งเร้า มีเพียงแค่เป่หมิงโม่เท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้

“อึ้งอะไร ทำไมไม่ขับเข้าไป”

ผู้ชายคนนี้ เหมือนมีตาดวงที่สามเลย แม้ในขณะที่หลับตา ก็สามารถรู้ได้ว่าในขณะนี้กู้ฮวนแสดงท่าทีอะไรออกมา

สำหรับเขา กู้ฮอนรู้สึกหมดหนทางเล็กน้อยแล้วจริง ๆ

หลังจากที่รถกลับขับเข้าไปแล้ว ประตูก็ค่อยๆปิดลงอีกครั้ง

ตามมาด้วยดับเครื่องยนต์

ในขณะที่ประตูปิดลง เสียงดังบางอย่างรอบ ๆ ก็หายไปทันที

ไม่คาดคิดเลยจริง ๆ ว่าข้างในนี้จะเป็นอย่างนี้ นี่ก็ยังเป็นครั้งแรกที่เธอเข้ามาในนี้ แต่ก่อนเธอเคยเห็นแค่ด้านนอกของที่โรงรถนี้ เนื่องจากในโรงรถมักจะมีผ้าม่านแขวนอยู่เสมอ

กู้ฮอนหันไปสังเกตการจัดวางและการตกแต่งของทุกชิ้นที่นี่

ด้านหน้ารถของพวกเขาคือลิฟต์เฉพาะที่ไปสู่ห้องทำงานโดยตรง ชั้นวางขนาดใหญ่ถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยใกล้กับผนังกระจกทั้งสองด้านของรถ ด้านนอกของมันทาสีเดียวกัน จึงมองไม่เห็นว่าทำมาจากวัสดุอะไร และแต่ละชั้นก็มีประตูกระจก ซึ่งดูแล้วมีความปะณีตมาก

ผ่านประตูกระจก สามารถมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ภายในได้อย่างชัดเจน

มีเครื่องมือ หนังสือ นอกจากนี้ยังมีเครื่องจักรแปลก ๆ ที่ไม่รู้ไว้ใช้ทำอะไร

มันไม่ได้เป็นโรงรถมากนัก แต่มันเป็นเหมือนร้านซ่อมรถยนต์มากกว่า

***

“อย่าลงจากรถ ไม่งั้นคุณจะเสียใจ ที่นี่ไม่มีเสื้อผ้าสำหรับให้คุณเปลี่ยน”

เมื่อกู้ฮอนกำลังจะเปิดประตูลงจากรถ แต่ถูกเป่หมิงโม่หยุดไว้ก่อนแล้ว

เธอรีบดึงมือกลับมา จากนั้นมองไปที่เป่หมิงโม่อย่างสงสัย ผู้ชายคนนี้พูดไร้สาระอะไรอยู่ หรือจะบอกว่าถ้าตัวเองลงจากรถแล้วจะตกลงไปในบ่อน้ำหรอ

เมื่อกู้ฮอนรู้สึกตัว ก็ได้ยินเสียงน้ำที่หยดลงมาบนหลังคารถ จากนั้นก็มีน้ำไหลมาปกคลุมนอกหน้าต่างแล้ว

มันเหมือนกับความรู้สึกที่อยู่ท่ามกลางสายฝนเลย

“โรงรถของคุณเจ๋งมากเลยนะ สมกับที่เป็นคนรวยจริง ๆ” กู้ฮอนมองดูกระจกที่กันลมถูกชำชะล้าง ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

“มีเงินแล้วยังไง？พวกนี้ไม่ใช่ของที่ขโมยหรือแย่งมา มีอะไรที่ทนดูไม่ได้” เป่หมิงโม่ไม่พอใจอย่างมากกับการประเมินตัวเองของกู้ฮอน

“ทำไม คุณโกรธหรอ？ไม่อยากฟัง？จะบอกอะไรคุณให้นะ พวกคุณล้วนเป็นนายทุนรายใหญ่ แม้ว่าจะไม่ได้ขโมยหรือปล้น แต่เป็นการบีบเลือดและหยาดเหงื่อของคนทำงาน นี่เรียกว่าการเอารัดเอาเปรียบ”

เป่หมิงโม่ยืดตัวขึ้นอีกครั้งและยิ้มอย่างเย็นชาไปทางกู้ฮอน “เอารัดเอาเปรียบ？นี่เป็นการปรักปรำผมเกินไปแล้วมั้ง ในสังคมนี้มีคนหาเงินอยู่ 2 ประเภท ประเภทที่หนึ่งหาเงินด้วยกำลังกาย และอีกประเภทหนึ่งคือหาเงินด้วยสมอง คนที่หาเงินด้วยสมองไม่จำเป็นต้องเลวเสมอไป แต่หาเงินด้วยกำลังกายก็ไม่ใช่ว่าจะดีเสมอไป ผมจ่ายเงิน พวกเขาออกแรงนี่เป็นข้อตกลงที่ยุติธรรม ถ้าพวกเขารู้สึกว่าไม่ยุติธรรม สามารถไม่ทำก็ได้ ในเมื่อทำแล้ว ก็เท่ากับว่าพวกเขายอมรับมันแล้ว เพราะฉะนั้น จากมุมมองนี้ไม่ถือว่าเป็นการ ‘เอารัดเอาเปรียบ’หรือเป็นการบีบให้ไม่มีที่ยืน”

“เป็นคำพูดที่ไร้สาระจริง ๆ เป่หมิงโม่ ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ในสมองคุณมีแต่ตรรกะของนายทุนเต็มไปหมด ยังมีอะไรใช้สมองไม่จำเป็นต้องเลว ใช้กำลังไม่จำเป็นต้องดีอีก อีกอย่างการเอารัดเอาเปรียบก็คือการเอารัดเอาเปรียบ ไม่ต้องหาข้ออ้างและเหตุผลให้ตัวเอง” กู้ฮอนยิ่งพูดยิ่งโกรธ มือทั้งสองข้างกอดไว้ตรงหน้าอก ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นตึงแน่น และไม่ได้มองไปทางเป่หมิงโม่เลย

เมื่อมองไปที่รูปร่างเล็ก ๆ ของเธอ เป่หมิงโม่ก็รู้สึกมีบางอย่างที่น่าสนใจ สิ่งที่เรียกว่า “ได้แกล้งคนแล้วมีความสุข” ตอนนี้มันเป็นแบบนี้เลย