บทที่ 937 หมดแรง

บทที่ 937 หมดแรง

ไม่ว่า‘เหยื่อตัวเล็ก’ที่อยู่ภายใต้ร่างของเขาจะคิดยังไง ในขณะนี้เป่หมิงโม่ได้สูญเสียความตั้งใจของเขาไปแล้วครึ่งหนึ่ง แม้ว่าฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จะไม่ได้มีบทบาทสำคัญสำหรับเขา แต่ก็มีส่วนทำให้เกิดเปลวไฟ

เขาครอบครองริมฝีปากของเธออย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจอันทรงพลังที่พ่นออกมาบนตัวของสาวงามด้านล่างก็ค่อยๆร้อนขึ้นมา และแก้มของเธอก็กลายเป็นสีชมพูอ่อน

ทันทีที่มันถูกดูดเข้าไปในร่างกาย กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ที่เล็ดลอดออกมาจากร่างกาย ทำให้ใจสดชื่น การกระตุ้นความต้องการของร่างกายในลักษณะY

รถยนต์ ยังคงปกคลุมไปด้วยหมอกสีขาวกลุ่มก้อนนั้น ไม่ว่าคุณจะเห็นอะไร มันเป็นความรู้สึกที่เต็มไปด้วยหมอก เหมือนความฝัน

ในที่สุดกู้ฮอนก็บิดหัวไปด้านข้างได้แล้ว และการหายใจของเธอก็ราบรื่นขึ้นมากในทันที คิ้วของเธอขมวดขึ้น บริเวณเอวของเธอยังคงถูกยึดไว้โดยที่วางแขนข้างประตู ท่าทางในตอนนี้ทำให้คนรู้สึกอึดอัดจริง ๆ เลย

เพียงไม่กี่นาที ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีชีวิตอยู่เป็นปี ๆ

“เป่หมิง เป่หมิง……” เธออยากจะสาปแช่งเขา แต่ในขณะนี้ความแข็งแกร่งที่เธอมี ดูเหมือนจะทำได้เพียงแค่ทำให้เธอหายใจ ไม่มีอะไรที่มากกว่านี้เลย

บางทีอาจเป็นเพราะเป่หมิงโม่ไม่พอใจกับท่าทางของทั้งสองคนในตอนนี้ เขาคลายความกดดันลงมาบ้าง และหันมือและร่างกายของเธอไปด้านข้างเบา ๆ

เมื่อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้นุ่ม ๆ กู้ฮอนจึงรู้สึกเหมือนได้รับการช่วยเหลือ

แต่ความรู้สึกนี้ทำให้เธอรู้ว่า สิ่งที่จะเกิดขึ้นจะเป็นฉากที่ ‘โหดร้าย’ มากขึ้น

ความคิดของมนุษย์เป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมมาก

โดยส่วนใหญ่แล้ว เรื่องที่ตัวเองไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น หรือเรื่องที่ไม่อยากจะสัมผัส แต่เหมือนผีมันมักจะล้อมรอบตัวเองและทำให้มันเกิดขึ้น

แต่สิ่งที่ตัวเองต้องการอยากได้อย่างเร่งด่วน แต่กลับเหมือนดอกไม้ในกระจกที่ไม่สามารถแตะต้องมันได้

เธอรู้สึกว่าร่างกายของเป่หมิงโม่ก็เคลื่อนไหวช้า ๆ ไปพร้อมกับเธอ

เพียงแต่ว่า แค่พื้นที่เพียงเล็กน้อย ก็ถูกขัดขวางโดยพวงมาลัยแล้ว

รู้สึกว่าเขาไม่ได้ขยับแล้ว เหมือนว่าความดีใจของกู้ฮอนจะเอ่อล้นออกจากหัวใจแล้ว ประมาณว่าผู้ชายคนนี้น่าจะหยุดอยู่แค่นี้

เมื่อเธอเริ่มรู้สึกยินดีกับ ‘อิสรภาพ’ที่กำลังจะมาถึง แต่มีบางอย่างเกิดขึ้นทำให้เธอรู้สึกยิ่งน่ากลัวมากกว่าเดิม มีเรื่องที่สิ้นหวังเกิดขึ้นแล้ว……

***

หลังจากช่วงเวลาสั้น ๆ ที่กู้ฮอนและเป่หมิงโม่จนมุมมาหลายสิบวินาที ในที่สุดเป่หมิงโม่ก็เริ่ม 'รุก' รอบใหม่กับเธออีกครั้ง

เขาพยุงร่างกายด้วยมือข้างเดียว และมืออีกข้างหนึ่งที่ว่างอยู่ออกมา

คลำไปที่เอวของเธออย่างต่อเนื่อง

เป็น‘การลวนลาม’ที่ไม่ประนีประนอมเลย กู้ฮอนแอบพูดไม่ดี

“เป่หมิงโม่ ฉัน ฉันเตือนคุณนะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาไร้สาระ เอาตัวเหม็นเน่าของคุณออกจากร่างกายฉัน ไม่งั้นฉันจะไม่เกรงใจคุณแล้ว” กู้ฮอนหอบหนักและพูดติด ๆ ขัด ๆ

เสียงพูดจบลง เป่หมิงโม่ก็หยุดตามคาด เขามองลงไปที่ผู้หญิงที่อยู่ภายใต้ร่างเขาแม้แต่เสียงพูดก็ไม่มีแรงแล้ว รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

รอยยิ้มนี้มีความถากถางเล็กน้อย “ผมคิดว่าตอนนี้คุณควรเก็บแรงไว้บ้างจะดีกว่า เดี๋ยวคุณจะต้องไปพูดในที่ประชุมอีก”

โอ้ มายก๊อด สมองของผู้ชายคนนี้ทำด้วยอะไร สาเหตุที่ไม่ให้ตัวเองต่อต้าน เป็นเพราะว่าจะให้ตัวเองเก็บแรงไว้เพื่อไปพูดในที่ประชุม！

เขาคิดคำพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง

“คุณมันเลว！” กู้ฮอนด่าไปหนึ่งคำ จากนั้นใช้มือที่ไม่สะดวกที่จะควบคุมได้เริ่มบิดไปมาอย่างไร้จุดหมายบนร่างกายของเป่หมิงเอ้อ

“ฉ่า……”

เป่หลิงโม่อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าอย่างใจเย็น

ไม่กี่ครั้งกู้ฮอนก็จัดการจุดอ่อนของเขาได้แล้ว แทนที่เขาจะหยุดการกระทำ แต่กลับเป็นแรงบันดาลใจให้เขากระทำรุนแรงมากขึ้น

อดทนกับ ‘พฤติกรรมดุร้าย’ ของเธอบนร่างกายของตัวเอง มือข้างที่ว่างเอื้อมไปที่ตำแหน่งของปุ่มควบคุมที่นั่ง

“คุณจะทำอะไร！รีบปรับเบาะนั่งฉันขึ้นมา” กู้ฮอนสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพนักพิงของเธอค่อย ๆ เอนลงทีละนิด สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น

เธอสามารถจินตนาการได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อพนักพิงแบนราบสนิท……

“ทำเรื่องที่ผิดไปแล้ว ก็ต้องถูกลงโทษ”

“ฉันทำอะไรผิดแล้วล่ะ คุณอย่ามาพูดจาไร้สาระ รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้！” ร่างกายของกู้ฮอนบิดแรงมากยิ่งขึ้น ความแข็งแกร่งในมือของฉันไม่ได้ลดลงเลย จนกระทั่งรู้สึกว่ามือไม้อ่อนแล้ว

ดูเหมือนว่าเป่หมิงโม่จะรอช่วงเวลาที่เธอหมดแรง “ทำไม หมดแรงเร็วขนาดนี้เลยหรอ？ผมยังคงคิดว่าคุณจะมีกลเม็ดอะไรใหม่ ๆ ดูเหมือนว่าผมจะประเมินค่าคุณสูงเกินไปแล้ว”

กู้ฮอนนอนอยู่บนเบาะ มีแค่แรงที่ไว้หายใจ ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกแกะที่จะถูกเชือด และบนนั้นก็เป็นหมาป่าที่หิวโหยอยู่

เธอรู้สึกว่าเธอกำลังจะถูกกิน ไม่เหลือเศษกระดูกแม้แต่ชิ้นเดียว

เธอไม่อยากเห็นสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น แล้วหลับตาปี๋

สำหรับการต่อต้านที่เธอหยุดมันอย่างกะทันหัน ดูเหมือนว่าเป่หมิงโม่จะไม่พอใจสักเท่าไหร่ มันเป็นเพียงพลังงานในร่างกายที่ได้รับแรงจูงใจจากแอลกอฮอล์ที่กระตุ้นให้เขา‘ทำงาน’ต่อไปให้เสร็จ

แต่เขากระทำอย่างค่อยเป็นค่อยไป ไม่ได้หยาบคายเหมือนหมาป่าที่หิวโหย

กู้ฮอนอยู่ในความมืด รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าการป้องกันของตัวเองถูกปลดล็อคด้วยมือใหญ่คู่หนึ่ง ทีละเล็ก ทีละน้อย