บทที่ 939 เป่หมิงเอ้อเผชิญหน้ากับความท้าทาย

บทที่ 939 เป่หมิงเอ้อเผชิญหน้ากับความท้าทาย

คนที่ตามหลังเป่หมิงยี่เฟิงเข้ามาก็คือ เป่หมิงเฟยหย่วนพ่อของเขา ยังมีหลันเนี่ยนแม่ของเขา

พวกเขารู้สึกสับสนเล็กน้อยเหมือนกัน

อย่างไรก็ตามเป่หมิงเฟยหย่วนก็ถือว่ามีประสบการณ์ในหลาย ๆ เรื่อง หลังจากคิดแล้วเขาก็พูด “ยี่เฟิง ช่วงเที่ยงตอนที่ลูกไปบริษัทเจียเม้า ตอนที่ลูกเห็นอาสองและกู้ฮอนรู้สึกอย่างไรบ้าง？

เป่หมิงยี่เฟิงลูบหน้าผากของเขา แล้วย้อนนึกไปอย่างตั้งใจ

หลังจากที่เป่หมิงโม่และกู้ฮอนจากไปก่อนแล้ว เขาและประธานหลัวก็ได้ดื่มไวน์ชั้นดีสองสามแก้วบนดาดฟ้า เพียงแต่ว่าเขาโชคดีกว่าเป่หมิงโม่มาก ที่ไม่เจอด่านตรวจชั่วคราว

เขาขับรถกลับไปที่บริษัทเป่หมิง ได้อย่างราบรื่น

แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจก็คือ เขาเห็นโรงรถของเป่หมิงโม่ซึ่งไม่เคยมีม่านมาบังไว้ กลับถูกปิดด้วยม่านจนเกือบสนิท

เขาเดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่คิดมาก สำหรับก่อนหน้านี้ ตอนที่ทั้งสามคนอยู่บนดาดฟ้า……

ก็ยังไม่มีสิ่งผิดปกติอะไรจริง ๆ

เป่หมิงเฟยหย่วนฟังคำวิจารณ์สั้น ๆ ของลูกชาย แต่ไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเป็นพิเศษ เขาขมวดคิ้วด้วยความงงงวย

“เฟยหย่วน ยี่เฟิง หรือว่ากู้ฮอนเธอได้รับข่าวการลักพาตัว？” หลันเนี่ยนให้คำใบ้

จริงด้วย ทำไมถึงลืมจุดนี้ไปเลย

เมื่อเป่หมิงยี่เฟิงเห็นข่าวทางทีวี เขาก็โทรหาพ่อแม่ ขอให้พวกเขาเปิดดู แม้ว่าพวกเขาจะไม่กังวลเกี่ยวกับเป่ยหมิงโม่ แต่เมื่อเข้าใจพฤติกรรมของเขาก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรเลวร้าย

***

คำพูดของหลันเนี่ยนดูเหมือนจะเตือนคนสองคนอย่างไม่มีเงื่อนงำ ทำไมถึงมองข้ามสิ่งนี้ไปได้

แต่เมื่อมาคิดดูอีกครั้ง แม้ว่าเป่หมิงโม่จะช่วยเด็กได้สำเร็จ แต่กู้ฮอนก็น่าจะไม่แค่“เชิญ”เป่หมิงโม่กลับมาที่บริษัทเป่หมิงจากเหตุการณ์นี้มั้ง

เหตุผลนี้มันก็เกินไปหน่อยแล้ว

*

หลังจากจบการประชุมฉิงฮัวก็เดินตามเป่หมิงโม่และกู้ฮอนมาที่ห้องทำงาน

หลังปิดประตู ที่นี่ก็ไม่มีคนนอกแล้ว แน่นอนว่ามีเรื่องอะไรก็สามารถพูดได้อย่างตรงไปตรงมาแล้ว

“เจ้านาย คุณผู้หญิง พวกคุณ……” ฉิงฮัวพูดออกมาได้ครึ่งหนึ่งก็กลืนมันกลับเข้าไปแล้ว

“ฉิงฮัว มีอะไรจะถามก็ถามเลย ระหว่างพวกเราไม่มีอะไรที่ถามไม่ได้” ขณะที่กู้ฮอนพูดอยู่ ก็เดินไปที่ตำแหน่งของเธอ

จากนั้นคนที่เพิ่งเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ชงชา เป่หมิงโม่ที่ถือถ้วยกาแฟอยู่ในมือชี้ไปที่ตำแหน่งเดิมของเขา “นายนั่งตรงนั้นถูกแล้ว”

“ให้ฉันนั่งตรงนั่นมันดูไม่เหมาะเท่าไหร่มั้ง ถึงยังไงตอนนี้ฉันก็เป็นแค่ผู้ช่วยคนหนึ่งเท่านั้น ฉันว่านายควรจะเปลี่ยนที่นั่งสักหน่อย สถานะในตอนนี้ของนายไม่ควรจะนั่งในตำแหน่งผู้ช่วยอีกต่อไป” ขณะที่เป่หมิงโม่พูด ก็ไม่ได้สนใจความรู้สึกของกู้ฮอนเลย นั่งลงไปที่โต๊ะของเธอโดยตรง และประกาศอำนาจอธิปไตย “ฉันนั่งที่นี่แล้ว”

“คุณ……” กู้ฮอนโมโหและเอื้อมมือไปหยิก ผู้ชายคนนี้น่ารังเกลียดจริง ๆ เลย

ฉิงฮัวกลืนคำพูดที่เพิ่งจะมาถึงริมฝีปากของเขาลงไป จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็วและทำตามความหมายของเจ้านาย ย้ายเครื่องใช้สำนักงานและอุปกรณ์อื่น ๆ ของกู้ฮอนไปยังตำแหน่งเดิมของเป่หมิงโม่

ตอนนี้ กู้ฮอนยังมีอะไรให้พูดอีกหรอ ในเมื่อได้เชิญ‘ลุง’คนนี้เข้ามาแล้ว จากนั้นตัวเองก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนความโกรธของตัวเอง

หลังจากจัดระเบียบได้ไม่นาน ของใช้ของทั้งสองคนก็เข้าที่ในที่สุด

เป่หมิงโม่นั่งในตำแหน่งเดิมของกู้ฮอน และเขาสามารถมองเห็นเธอได้เมื่อเขาเหล่มอง แต่กู้ฮอนไม่ได้อยากที่จะสนใจเขา

“ประธานกู้ เนื่องจากวันนี้เป็นการทำงานวันแรกของผม คุณอาจจะบอกรายละเอียดงานของผมให้ฟังหน่อย” ไม่มีเรื่องเป่หมิงโม่ก็หาเรื่องจริง ๆจนได้

ตอนนี้ถือว่าเขาดูไม่เป็นทางการและผ่อนคลายลงแล้ว ความสบายใจนั้นทำให้กู้ฮอนรู้สึกโกรธจริง ๆ เลย

“เนื้อหาในงานของคุณคือสิ่งที่ฉันทำเพื่อคุณมาก่อนหน้านี้แล้ว”

เป่หมิงโม่พยักหน้า จากนั้นก็พูดอย่างผ่อนคลาย “มันแค่นี้เองเหรอ？”

“ถ้าคุณรู้สึกว่างานน้อยล่ะก็ งั้นก็รบกวนคุณจัดการความสะอาดห้องนี้หน่อยล่ะกัน”

ทำความสะอาด……นี่เป็นเรื่องที่ยากสำหรับเป่หมิงโม่ ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้วิธีทำความสะอาด แต่เขาแต่งตัวดีต่อหน้าคนอื่นมาโดยตลอดและเสื้อผ้าของเขาก็แทบจะดูสะอาดสะอ้านทั้งวัน จะให้เขาทำความสะอาดห้องทำงาน……

มันเป็นไปไม่ได้จริง ๆ

เมื่อเห็นการแสดงออกที่แข็งกระด้างบนใบหน้าของเป่หมิงโม่ ในใจกู้ฮอนก็เต็มไปด้วยความสุขที่ไม่อาจบรรยายได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกมีความสุขมากในวันนี้

“ว่ายังไง ผู้ช่วยเป่หมิง มีปัญหาอะไรไหม？”

“คุณ คุณผู้หญิง เรื่องความสะอาดของห้องทำงานนี้ให้ผมจัดการดีกว่าครับ” ฉิงฮัวพูดอย่างขี้อาย

กู้ฮอนมองหน้าฉิงฮัว “นายยังมีงานที่นายต้องทำ จะมีเวลาว่างมาทำเรื่องพวกนี้ได้ไง ในเมื่อผู้ช่วยเป่หมิงบอกว่าเขามีเวลา แล้วฉันคิดว่าคนมีความสามารถคงจะทำงานได้ดี ให้เขาทำเยอะหน่อยก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย”

***

“หม่ามี๊กลับมาแล้ว……”

ช่วงดึก เมื่อกู้ฮอนลากร่างกายที่อ่อนล้าและเพิ่งจะเปิดประตู จิ่วจิ่วก็วิ่งออกมาจากห้องรับแขก ตามหลังมาด้วยพี่ชายทั้งสองของเธอ