บทที่ 940 กระสุนเคลือบน้ำตาลของเป่หมิงโม่

เขามองดูหยางหยางที่ยังช็อคอยู่ เฉิงเฉิงที่แสดงอาการค่อนข้างสงบ และยังมีจิ่วจิ่วที่ซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนของกู้ฮอน สุดท้ายก็คือกู้ฮอน

ครั้งนี้เขารู้สึกขมขื่นจริง ๆ ขอโทษเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า “คุณผู้หญิง ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ ผม ผมก็ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้……”

“เห้อ นายคงจะว่างมากจริง ๆ จนไม่มีอะไรให้ทำสินะ มาแกล้งปลอมตัวบ้าบอแบบนี้” กู้ฮอนยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงลั่วเฉียวดังมาจากด้านหลัง

เขาอุ้มทารกน้อยออกมาจากห้องรับแขก

การแต่งตัวของฉิงฮัว พูดได้ว่าทำให้แม่ลูกสองคนนี้เสียหน้าจริง ๆ เดินไปทางเขา และตำหนิเขา

ฉิงฮัวเห็นว่าภรรยาของเขาที่โกรธเช่นกัน ก็รู้สึกได้ทันทีว่าสิ่งที่ทำดูเหมือนจะเป็นปัญหาใหญ่จริง ๆ แล้ว

“เฉียวเฉียว ผม……”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ก็ได้ยินเสียง “แง……”

เวลานี้ดูเหมือนว่าเป็นการแทงรังแตนอีกครั้ง เมื่อทารกน้อยเห็นฉิงฮัวก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย แต่นั่นจำกัดเฉพาะชุดปกติของเขา แต่ลุคในตอนนี้มัน……จริง ๆ เลย

***

เห็นว่าลูกน้อยของตัวเองถูกตัวเองทำให้ตกใจ ฉิงฮัวรู้สึกกังวลทำอะไรไม่ถูกเลย เขาอยากจะยื่นมือออกไปเพื่อปลอบโยน แต่ทันทีที่เขายื่นมือออกไป ทารกน้อยก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

“รีบเอามือเหม็น ๆ ของคุณออกไปและกระชากชุดที่อยู่บนตัวคุณออก และไม่รู้ว่าสมองคุณโดนประตูบีบหรือเปล่า หรือว่ามีส่วนไหนเกิดความเสียหาย ถึงได้ทำตัวแบบนี้ได้” ลั่วเฉียวตะคอกใส่ฉิงฮัวด้วยความรังเกียจ

จากนั้นเธอก็อุ้มทารกน้อยหันกลับไปและเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ปากยังคงเล้าโลมซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ไม่ต้องกลัวนะลูก ไม่ต้องกลัวนะลูก……”

ในตอนนี้ หยางหยางที่กำลังหวาดกลัวอยู่ก็รีบเสริมทัพ “ลุงหัวฟู แม้ว่าลุงอยากจะเซอร์ไพรส์ให้น้อง แต่ลุงก็ไม่จำเป็นต้องแต่งตัวเป็นหมีนี่ ไม่รู้ว่าลุงไปฟังคำพูดบ้า ๆ ของใครมา หากลุงมีความคิดแบบนี้ในครั้งต่อไป ได้โปรดปรึกษาความคิดเห็นของผมก่อนนะ จำไว้นะ ไม่อนุญาตให้มีครั้งต่อไป……”

ตอนนี้ฉิงฮัวจะมีความคิดนี้ได้ไง รีบร้อนถอด‘ชุดหมี’บนตัวและรีบตามลั่วเฉียวไป

“ผมบอกให้เขาทำแบบนี้เอง คุณมีปัญหาอะไรไหม？” เป่หมิงโม่เดินออกมาจากด้านหลังของฉิงฮัว

เขาดูปกติมากกว่าฉิงฮัวมากเลย อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องใส่ชุดแปลกประหลาดแบบนี้ เขาถือกล่อง ๆ หนึ่งอยู่ในมือ สิ่งเหล่านี้ยังไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ แต่ที่น่าประหลาดใจคือยังมีริบบิ้นสีชมพูผูกอยู่ที่กล่องและยังมีโบว์ขนาดใหญ่

“คุณ คุณพ่อ……” สีหน้าของหยางหยางเปลี่ยนไปทันที

หลังจากที่จิ่วจิ่วได้ยินเสียงของเป่หมิงโม่ เดิมทีที่ยังคงรู้สึกตื่นกลัวเล็กน้อย และไม่รู้ว่ามันสงบลงได้อย่างไร

เธอหลุดออกจากอ้อมแขนของกู้ฮอน หันหน้ามองเขาอย่างสงสัย

เป่หมิงโม่และเธอสบตากันในช่วงเวลาสั้น ๆ จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นและมีรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็ยกกล่องในมือขึ้นเล็กน้อย “จำสัญญาเมื่อเช้าระหว่างเราได้ไหม อันนี้ให้หนู”

ความจริงหลังจากจิ่วจิ่วกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ก็ไม่เคยลืมสัญญาระหว่างพ่อเลย แต่เมื่อเวลาผ่านไปแล้ว ก็เหมือนว่าจะสายไปแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าแม่กลับมาแล้ว แต่ไม่เห็นเงาของป๊าป๋า……

ทันใดนั้นเธอก็มีความรู้สึกที่ผิดหวัง และหลังจากที่เธอตกใจเมื่อเห็นฉิงฮัวแต่งตัวเป็นหมี ในช่วงเวลาสั้น ๆ เธอดูเหมือนจะลืมคำสัญญาที่ทำให้เธอรู้สึกผิดหวังมากขึ้นเรื่อย ๆ

และการมาถึงของเป่หมิงโม่ มันเหมือนกับการเซอร์ไพรส์อย่างกะทันหัน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับของขวัญ

เรื่องนี้ทำให้เธอค่อนข้างมั่นใจ แม้ว่าหม่าม๊าจะไม่เคยให้ของขวัญแบบนี้กับเธอมาก่อน

ของขวัญเป็นสิ่งที่ดึงดูดใจเด็ก ๆ มาก แม้ว่าพวกเขาจะกลัวหรือเจ็บปวดมากที่สุดก็สามารถขจัดอารมณ์เชิงลบเหล่านี้ออกไปจากใจได้สำเร็จ

“หม่าม๊า หนูจะไป” ขณะพูดร่างกายเล็ก ๆ ก็บิดเพื่อให้หลุดจากการควบคุม

“คุณพ่อ ข้างในเป็นอะไรครับ เหมือนของเฉิงเฉิงไหม？” หยางหยางถามด้วยสีหน้าที่สงสัย

ให้ตายเถอะ ไอ้เป่หมิงโม่ทำกับเด็ก ๆ‘เกินไปมาก’จริง ๆ ตอนเช้าพาเด็ก ๆ ไปที่สวนสนุกก็ไม่บอกสักคำ กลางคืนยังจะซื้อของขวัญมาให้อีก……

โชคดีที่วันนี้ฉันคิดไอเดียที่จะให้เขากลับมาทำงานที่ตระกูลเป่หมิง ไม่เช่นนั้นตามสถานการณ์ในวันนี้ หัวใจของลูก ๆ ก็จะถูกเขา‘หวาดล้อมโดยกระสุนที่เคลือบน้ำตาล’ในไม่กี่วันแน่ ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นละก็ แม้ว่าลูก ๆ จะอยู่ข้างกายเธอ แต่ว่าหัวใจของพวกเขาลอยไปอยู่กับข้างแล้ว

***

อีกด้านหนึ่งกู้ฮอนก็แอบ‘รวบรวม’‘ความฉลาด’ของตัวเอง แต่เรื่องเฉพาะหน้ายังคงต้องได้รับการแก้ไขอย่างเร่งด่วน

หยางหยางวิ่งไปด้านข้างของเป่หมิงโม่ แล้วจ้องมองไปที่กล่องด้วยสายตาสงสัย และพยายามจับมันด้วยมือเล็ก ๆ และชั่งใจ ซึ่งทำให้เดาได้ง่ายว่าของข้างในเป็นอะไร

“ผมเดาว่ามันต้องเป็น Transformers รุ่นใหม่ล่าสุดแน่ ๆเลย เฮ้ เฉิงเฉิง มาดูนี่สิ”

เฉิงเฉิงไม่ได้ใสซื่อเหมือนหยางหยาง เขายืนอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่ อีกด้านหนึ่งเขาก็มีความอยากรู้อยากเห็น แต่อีกด้านหนึ่งก็รู้สึกว่าต้องใส่ใจความรู้สึกของแม่ถึงจะถูก

ความจริงในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ว่าตัวเองจะโอนเอนไปฝั่งไหน ก็จะเป็นการทำร้ายอีกฝ่าย แน่นอนว่าการทำร้ายแบบนี้เป็นเรื่องที่ไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็เป็นสิ่งที่น่าเจ็บใจที่สุดเช่นกัน