บทที่ 948 ไม่สามารถทำเป็นไม่สนใจได้

บทที่ 948 ไม่สามารถทำเป็นไม่สนใจได้

“ประธานกู้คุณเป็นคนที่มีงานยุ่งเสียจริง กระทั่งโทรศัพท์สายหนึ่งจะไม่รับก็ไม่ได้ ผู้อำนวยการของพวกเราจัดการดูแลองค์กรและบริษัทมากมายนับร้อย นับตั้งแต่ที่คุณมาถึงก็ไม่ได้ไปจัดการเรื่องอื่นเลยสักเรื่องเดียว” ชายหนุ่มปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิง เอ่ยพูดด้วยท่าทางใจแคบ ประโยคที่พูดออกมาก็แฝงไปด้วยการประชดประชัน

“เสี่ยวเฉิน ทำไมนายถึงพูดอย่างนี้ล่ะ ผู้อื่นเป็นถึงประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ยอดเยี่ยมที่สุดอย่างบริษัทเป่หมิง เป็นธรรมดาที่จะมีเรื่องมากมายให้ทำ พวกเราเป็นข้ารับใช้ประชาชน จัดการเรื่องราวเล็กน้อยให้พวกเขาก็เป็นเรื่องสมควร หลังจากนี้นายพูดจาแบบนี้ให้น้อยๆหน่อย ไม่อย่างนั้นก็ระวังไว้เลยว่าฉันจะจัดการกับนาย” ผู้อำนวยการโกวแสดงท่าทางเข้มงวดเป็นอย่างมากต่อผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา น้ำเสียงแสดงให้เห็นถึงความน่าเกรงขาม

เมื่อถูกหัวหน้าตำหนิ ชายหนุ่มปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิง ก็ไม่บ่นจู้จี้จุกจิกอะไรอีก แต่ว่าสายตาที่เขามองมาทางกู้ฮอนยังคงมีแววดุร้ายเล็กน้อย เหมือนกับว่าเขาถูกด่าในคราวนี้ก็เพราะเธอ

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของกู้ฮอนยังคงดังอยู่ เธอในตอนนี้จะรับก็ไม่ใช่ ไม่รับก็ไม่ใช่

“ประธานกู้ ไม่ต้องเกรงใจ คุณไปรับโทรศัพท์เถอะครับ” สุดท้ายแล้วก็ยังคงเป็นผู้อำนวยการโกวที่เอ่ยปาก

กู้ฮอนมองมาทางเขาอย่างขอบคุณครั้งหนึ่ง “ขอบคุณค่ะผู้อำนวยการโกว” เธอเอ่ยจบแล้วก็เดินออกไปจากห้องอาหารอย่างรวดเร็ว

เมื่อกลับมาที่ห้องรับแขกอีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูก็เห็นว่าเป็นเป่หมิงโม่โทรศัพท์หาตัวเอง ถ้าหากรู้ว่าเป็นเขาแล้วล่ะก็ คงจะกดตัดสายไม่รับไปนานแล้ว และไม่จำเป็นต้องทำจนอยู่ในสภาพแบบนี้

ช่างมันเถอะ ในเมื่อออกมาแล้ว รับก็รับสิ ฟังดูสิว่าเขาคิดจะสร้างเรื่องชั่วร้ายอะไรออกมาอีก “ฮัลโหล โทรศัพท์หาฉันมีธุระอะไร”

*

เป่หมิงโม่ขับรถไปแล้วก็ได้ยินเสียงสายไม่ว่างดังขึ้นในหูฟัง จึงกระวนกระวายใจมาก เขาจินตนาการแม้กระทั่งว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแล้วใช่หรือไม่ ถ้าหากว่าเป็นแบบนั้นล่ะก็ เขาก็ยากที่จะรับประกันได้ว่าจะลงมือทำอะไรกับผู้อำนวยการโกว

***

ภายในสมองของเป่หมิงโม่ปรากฏแม้กระทั่งฉากที่ตัวเองไม่อยากจะเห็น ผู้ชายคนหนึ่งที่ร่างเต็มไปด้วยไขมันกำลังเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา ค่อยๆสาวเท้าเข้าไปใกล้กู้ฮอนทีละนิดทีละนิด

ส่วนใบหน้าของกู้ฮอนก็มีท่าทางตื่นตระหนก เธอมองผู้ชายที่อยู่เบื้องหน้าอย่างหวาดกลัว เท้าของเธอค่อยๆเดินถอยหลัง ระหว่างนั้นเธอก็พยายามหาว่ามีช่องทางไหนให้ตัวเองหลบหนีออกไปได้หรือไม่

จนกระทั่งแผ่นหลังของเธอชนกับกำแพง เธอก็มีท่าทางสิ้นหวังแล้ว เพราะว่าเส้นทางที่ตัวเองสามารถใช้หลบหนีได้ถูกผู้ชายคนนั้นขวางเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

ถัดมา มือใหญ่คู่หนึ่งก็ยื่นออกมาทางเธอ.......

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็ตบลงไปที่พวงมาลัยอย่างแรง ภายในรถมีเสียงคับแค้นใจดังขึ้นมา ในเวลาเดียวกันนั้น ทั้งรถก็สั่นไปมาเหมือนกับได้รับความตกใจ

ในที่สุดตอนนี้ก็ได้ยินเสียงของกู้ฮอน น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความไม่พอใจไม่น้อย นี่ทำให้เป่หมิงโม่รู้สึกโกรธขึ้นมา

“ตอนนี้คุณอยู่กับคนที่ชื่อว่าผู้อำนวยการโกวใช่หรือไม่”

กู้ฮอนได้ยินแล้วก็ตกตะลึง แต่ถัดมาก็คิดได้ว่าจะต้องเป็นฉิงฮัวที่บอกเขาอย่างแน่นอน

“ทำไม ไม่ได้หรืออย่างไรกัน ฉันทำเพื่องานหรอก ฉันได้รับเชิญให้มา” เธอพูดด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยเหตุผล

“ผมไม่สนว่าคุณจะไปเพราะงานหรือไม่ ตอนนี้รีบกลับมาเดี๋ยวนี้!” เป่หมิงโม่พูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง ตอนนี้รู้แล้วว่าเธอไม่มีอะไรชั่วคราว ในใจก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย แต่ก่อนที่กู้ฮอนจะกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย เขาก็ยังคงเคร่งเครียดอยู่ดี

“เป่หมิงโม่ อาศัยอะไรให้ฉันฟังคุณ ฉันเป็นประธานบริษัท คุณก็เป็นเพียงแค่ผู้ช่วยของฉันคนหนึ่งเท่านั้น”

คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่ากู้ฮอนจะใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับตัวเอง เป่หมิงโม่กัดฟันแน่น เวลานี้ไม่ใช่เวลาจะมาทะเลาะกับเธอ ก่อนอื่นต้องให้เธอถอนตัวกลับบ้านได้อย่างปลอดภัยตามเป้าหมายเสียก่อน

เขาคิดแล้วก็ข่มโทสะของตัวเองลงไป “ผมจะบอกคุณให้นะ ทางที่ดีควรจะระมัดระวังตัวกับแซ่โกวนั่นสักหน่อย เขาไม่ใช่คนดีอะไร”

*

“จะเป็นคนดีหรือไม่ คุณไม่ต้องยุ่ง ฉันว่าคุณงี่เง่าอย่างไร้เหตุผลได้ทั้งวัน ฉันไม่พูดกับคุณแล้ว” กู้ฮอนพูดจบแล้วก็ตัดสายโทรศัพท์

กู้ฮอนที่ถูกเป่หมิงโม่ตำหนิอย่างไม่สามารถอธิบายสาเหตุได้ก็โมโหขึ้นมาไม่น้อย โทรศัพท์มาหาตัวเองอย่างเร่งรีบแล้วก็บอกว่าผู้อำนวยการโกวไม่ใช่คนดี

เป็นคนดีหรือไม่นั้น เธอไม่รู้หรือไงกัน สนทนากับเขามาสองสามชั่วโมง ตัวเองก็ได้รับอะไรมามากมาย อีกทั้งเขาก็มีท่าทางเรียบง่ายเป็นกันเอง แม้ว่าตอนที่ทานข้าวเมื่อครู่นี้ สายตาของเขาจะทำให้ตัวเองรู้สึกไม่สบายตัว สาเหตุอาจจะเป็นเพราะเขาดื่มไวน์ก็ได้

กู้ฮอนไม่ได้คิดอะไรให้มากความ หมุนตัวออกจากห้องรับแขกกลับไปยังห้องอาหาร เธอพูดอย่างรู้สึกผิดว่า “ขอโทษด้วยจริงๆค่ะผู้อำนวยการโกวเมื่อครู่มีธุระเล็กน้อย”

“ไม่เป็นไรๆ ใครๆก็ล้วนมีเรื่องวุ่นวายของตัวเองประธานกู้ พวกเราทานไปคุยไปเถอะ” ผู้อำนวยการโกวยังคงมีท่าทีเป็นธรรมชาติ ไม่มีความรู้สึกโมโหเลยแม้แต่น้อย นี่ทำให้กู้ฮอนปล่อยวางความรู้สึกกังวลใจได้

*

วินาทีที่เป่หมิงโม่ถูกกู้ฮอนตัดสายโทรศัพท์นั้น เขามีความคิดที่จะหันรถกลับไปไม่สนใจเธออีก เพียงแต่ความคิดในเสี้ยววินาทีนั้นก็ถูกปฏิเสธในทันที ถ้าหากว่าเธอพบเจอกับเรื่องอะไรที่ไม่คาดฝัน จะต้องปลงไม่ตกอย่างแน่นอน แม้ว่าตัวเองจะไม่คิดเล็กคิดน้อยอะไร เธอก็จะพาตัวเองไปสู่ทางตันเพราะรู้สึกผิดต่อลูกๆทั้งสามคนของตัวเอง เขาไม่อยากจะเห็นว่าพวกเขาต้องจบลงเพราะผลลัพธ์แบบนี้

***