บทที่ 949 ควบคุมร่างกายไม่อยู่

บทที่ 949 ควบคุมร่างกายไม่อยู่

ในที่สุดก็หลุดพ้นเสียที หลังจากที่กู้ฮอนดื่มไวน์หมดแล้วก็รู้สึกโล่งใจ “ทำให้ผู้อำนวยการโกวขบขันแล้ว ฉันดื่มไวน์ได้ไม่เท่าไรเองค่ะ ตอนนี้ก็ดึกแล้ว อย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”

กู้ฮอนพูดพลางหมุนตัวเดินไปทางด้านนอก

“ประธานกู้ พวกเราจะไปส่งคุณครับ” ผู้อำนวยการโกวพลางส่งสายตาเป็นสัญญาณให้กับชายหนุ่มปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิง

ชายหนุ่มปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิง พยักหน้าอย่างเข้าใจ จากนั้นก็เดินนำไปด้านหน้าพวกเขาอย่างรวดเร็ว เตรียมตัวจะไปเปิดประตู

ผู้อำนวยการโกวเดินอยู่ข้างกู้ฮอน ระหว่างทางก็พูดคำพูดที่แสดงถึงความเกรงใจอีกหลายประโยค

เดิมไวน์แดงแก้วหนึ่งนั้นไม่มีผลกระทบอะไรมากสำหรับกู้ฮอน แต่ไม่รู้ว่าทำไม ลมเย็นที่พัดผ่านเข้ามาระหว่างที่เธอเดินไปทางประตูนั้นทำให้เธอรู้สึกมีอาการเวียนหัวเล็กน้อย อีกทั้งยังรู้สึกเหมือนว่าหนังตาหนักอึ้งอยู่บ้าง

เธอยกมือนวดขมับตัวเองเบาๆ อาจจะเป็นเพราะว่าวันนี้สภาพจิตใจเคร่งเครียดมากเกินไปจึงทำให้มีอาการ เธอก็ไม่สามารถยืนยันได้เช่นกัน

แต่ในใจของเธอนั้นยังคงแน่วแน่ในความคิดหนึ่งตั้งแต่ต้นจนจบ นั่นก็คือกลับบ้าน แต่ยิ่งเดินไปข้างหน้าก็ยิ่งรู้สึกเหมือนว่าขาและเท้าไม่ใช่ของตัวเอง

***

กู้ฮอนรู้สึกเหมือนกับว่าร่างกายตัวเองเบาหวิว แรกเริ่มสติการรับรู้เปลี่ยนไปไม่ชัดเจน ถัดมาก็เป็นมือและเท้า สรุปแล้ว ร่างกายนี้เหมือนกับว่าค่อยๆหลุดจากการควบคุมของตัวเอง

*

เป่หมิงโม่ขับรถผ่านถนนหนทางแต่ละเส้นไปอย่างรวดเร็ว เขาที่มีจิตใจร้อนรนนั้นอดไม่ได้ที่จะคิดให้สิ่งที่ตัวเองขับอยู่เป็นเครื่องบินเครื่องหนึ่ง

ความเร็ว ตอนนี้ความหวังเพียงอย่างเดียวต้องฝากไว้ที่ความเร็วแล้ว ดังนั้นเขาจึงฝ่าไฟแดงไปไม่น้อย กระทั่งทำให้หลายสี่แยกเกิดอุบัติเหตุเล็กๆขึ้นมา ตอนที่รถของเขาขับผ่านด้วยความเร็วนั้น รถยนต์ที่ขับปกติอยู่ด้านข้างก็เหยียบเบรกไปตามๆกันเพื่อป้องกันไม่ให้รถชนกัน จึงทำให้รถลื่นและทรงตัวไม่อยู่จากการไถลของล้อจนชนเข้ากับรถคันข้างๆจนเป็นรอยถลอกเล็กๆ

เสียงบีบแตรด้วยความโมโหและเสียงตะโกนด่าไล่ตามคันรถที่ทิ้งห่างออกไปไกล

เขาขับรถแบบนี้มาตลอดทาง ตอนที่ถึงเกาะหูซินก็เป็นเวลาครึ่งชั่วโมงหลังจากที่เขาถูกตัดสายโทรศัพท์

เขาขับรถข้ามสะพาน เห็นทางเข้าจากแสงไฟหน้ารถที่ส่องสว่าง ไม้กั้นรถยนต์ที่อยู่ด้านหน้าขวางเส้นทางที่จะไปต่อ ทหารรักษาความปลอดภัยกำลังกวักมือเป็นสัญลักษณ์ให้เขาหยุดรถ

เป่หมิงโม่ในตอนนี้กังวลร้อนใจเป็นอย่างมาก เกรงว่าถ้าล่าช้าไปครึ่งนาที กู้ฮอนก็สามารถพบกับเรื่องอะไรที่ไม่คาดฝันได้ เขาไม่มีเวลามาสนใจอะไรมากมายแล้ว เท้าของเขาเหยียบอยู่บนคันเร่งไม่ยอมปล่อย เพียงแค่เปิดไฟรถให้ทหารรักษาความปลอดภัยสองสามครั้งและกดแตรเสียงดัง

เกาะหูซินเป็นสถานที่ของภาครัฐ แน่นอนว่าด้านความปลอดภัยต้องดีกว่าประชาชนทั่วไปเป็นธรรมดา กระทั่งรั้วป้องกันรถบริเวณทางเข้าเกาะก็ล้วนทำมาจากโลหะ หากรถยนต์ปกติบุกฝ่าเข้าไปก็จะทำให้รถได้รับความเสียหายอย่างหนัก

แต่นี่ไม่มากพอที่จะหยุดรถของเป่หมิงโม่ได้ หลังจากเสียงปึงดังขึ้น ไปจนถึงประกายไฟที่ปรากฏขึ้น เขาก็บุกเข้าไปได้สำเร็จ

แน่นอนว่ารั้วก็ทิ้งรอยบุบลึกรอยหนึ่งไว้บนตัวรถ

เป็นครั้งแรกที่ทหารรักษาความปลอดภัยพบเจอคนที่มีความกล้ามากขนาดที่จะบุกเข้าฝ่ารั้วเข้ามา จึงมีท่าทางตะลึงอยู่ชั่วครู่ ถัดมาก็รีบกลับไปยังห้องทำงานสำหรับผู้ที่มาเข้าเวรเพื่อต่อสายโทรศัพท์ขอแรงสนับสนุนจากภายในไปจนถึงเปิดเสียงไซเรนแจ้งเตือน

*

เมื่อเสียงไซเรนดังขึ้น ผู้อำนวยการโกวชายหนุ่มปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิง และกู้ฮอนที่สติการรับรู้เริ่มเลือนรางที่อยู่ใน ตึก Cล้วนได้ยินแล้ว

เพียงแต่ว่าชายหนุ่มปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิง นั้นคุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้อยู่บ้าง เขาแสร้งทำท่าทางเหมือนไม่มีอะไร “ผู้อำนวยการโกว ไม่มีเรื่องอะไรหรอกครับ ที่นี่เป็นเรื่องปกติ คาดว่าน่าจะมีการฝึกเร่งด่วน เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้ถ้าหากพวกเขาจะทำการฝึกเร่งด่วนมักจะมีการแจ้งล่วงหน้า ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ถึงไม่ได้แจ้ง”

เขาพูดพลางเบนสายตาไปที่ร่างของกู้ฮอน เห็นว่าตอนนี้เธอกำลังพิงร่างเข้ากับแขนของผู้อำนวยการโกวด้วยใบหน้าขาวซีด แววตาทั้งสองข้างเริ่มล่องลอย ตอนนี้ที่เพิ่งจะรู้สึกว่าขาและเท้าไม่คล่องแคล่วนั้น ผู้อำนวยการโกวก็ยื่นมือออกมาประคองเธอเอาไว้

เขาเผยรอยยิ้มร้ายกาจออกมา “ผู้อำนวยการโกว ดูท่าว่าประธานกู้จะทนรับฤทธิ์แอลกอฮอล์ไม่ไหว ถึงจะอยากกลับไป แต่ตอนนี้ก็ขับรถไม่ไหวแล้ว ไม่สู้คุณประคองประธานกู้ไปพักผ่อนที่ด้านบนสักครู่ รอให้สติของเธอดีขึ้นกว่านี้ แล้วค่อยว่ากันเถอะครับ”

“ดูท่าว่าคงต้องทำอย่างนั้นแล้ว ประธานกู้ผมจะประคองคุณไปพักสักครู่ก่อนนะครับ” ผู้อำนวยการโกวมองใบหน้าของเธอ ถัดมาก็เผยรอยยิ้มชั่วร้ายที่เหมือนกับผู้ใต้บังคับบัญชาที่มีประสิทธิภาพออกมา เขาไม่สนใจว่ากู้ฮอนจะยินยอมหรือไม่ โค้งตัวลงอุ้มเธอขึ้นมาแล้วหมุนตัวเดินขึ้นไปชั้นบน

ชายหนุ่มปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิง มองตามเงาร่างของพวกเขาไปด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย พลางยื่นมือออกไปปิดประตูบ้านพักที่ถูกเปิดออกเมื่อครู่นี้

***

เสียงไซเรนนอกบ้านพักยังคงดังก้องอยู่ข้างหูกู้ฮอน ภายใต้สติอันเลือนรางก็สามารถมองเห็นว่าทิวทัศน์รอบด้านกำลังเคลื่อนไหว เธอสามารถรู้สึกได้เล็กน้อยว่าตัวเองถูกผู้อำนวยการโกวท่านนี้อุ้มขึ้นไปที่ชั้นบน......

นี่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน แม้ว่าเธอจะไม่ใช่หญิงสาวที่อยู่ในขนบธรรมเนียมอันดีงาม แต่การถูกผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งอุ้มนั้นก็ไม่ดีเท่าไร แม้ว่าในใจของตัวเองจะไม่ยินยอม แต่ก็ไม่มีหนทางอื่นแล้ว ร่างกายของเธอนั้นหลุดจากการควบคุมของตัวเองหมดแล้ว

ในที่สุดแสงไฟเบื้องหน้าเธอก็สว่างกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย อีกทั้งยังรู้สึกเหมือนว่าตัวเองถูกวางลงบนเตียงตัวหนึ่ง

เสียงที่ลอยเข้าหูมาน่าจะเป็นเสียงของผู้อำนวยการโกว “ประธานกู้ วันนี้ที่ไหนคุณก็ไปไม่ได้ ผมเห็นว่าคุณนอนอยู่ที่นี่คนเดียวก็อาจจะรู้สึกโดดเดี่ยวเล็กน้อย ไม่สู้ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณดีกว่า”