บทที่ 950 ลุ่มหลงมัวเมาในกามรมณ์

บทที่ 950 ลุ่มหลงมัวเมาในกามรมณ์

‘คนที่ทำผิดมักจะใจไม่สงบ’ เดิมที่ชั้นบนของบ้านพักหลังนี้กำลังจะแสดงละคร 18+ แต่ชายหนุ่มผู้มีท่าทางน่ากลัวที่มาเยือนอย่างกะทันหันคนนี้นั้นทำให้ผู้คนรู้สึกใจเต้นตุ้มๆต่อมๆจริงๆ

“คุณ คุณเป็นใครกัน รู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน” ชายหนุ่มปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิง แม้ว่าในใจจะรู้สึกหวาดกลัว แต่ก็อาศัยที่ตัวเองมีผู้อำนวยการเป็นผู้สนับสนุน จึงยังคงแสดงท่าทางดุร้ายเหมือนเดิม

“กู้ฮอนอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่” เป่หมิงโม่หลุบตาลงมองชายหนุ่มตัวเตี้ยที่อยู่เบื้องหน้า แม้ว่าจะแสดงท่าทางออกมาว่าไม่กลัวฟ้ากลัวดิน แต่ในสายตาของเขา คนคนนี้ก็เป็นเพียงแค่ตัวตลกในคณะละครสัตว์เท่านั้นเอง

คนคนนี้มาหากู้ฮอน ในใจของชายหนุ่มใบหน้าอัปลักษณ์ตะลึง หรือว่ามีคนอื่นรู้ด้วยว่าเธอมาที่นี่ ถ้าหากว่าเป็นแบบนี้ ตัวเองยังต้องยืดเวลาออกไปให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ รอจนข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก ทั้งหมดก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

***

ชายหนุ่มปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิง ถอยร่างกายไปยืนอยู่ที่กรอบประตู ทั้งร่างกั้นประตูเอาไว้ในทันที “คุณเป็นใครกัน กล้ามาทุบประตูที่นี่ รีบไสหัวไปให้พ้นจากที่นี่ ไม่อย่างนั้นผมจะเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมาจับคุณโยนออกไป!”

“กู้ฮอนอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่” เป่หมิงโม่ไม่ใส่ใจการข่มขู่แบบนี้ของเขา เขารู้ว่าที่นี่คือสถานที่ใด ประโยคที่พูดว่า ‘พลังมังกรก็ไม่อาจสยบคนพาล’ เมื่อครู่เพิ่งจะฝ่าคนเข้ามา แต่มากน้อยอย่างไรก็จำเป็นต้องเก็บงำเอาไว้บ้าง ดังนั้น แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยไฟโทสะ แต่ก็ยังต้องกดเอาไว้หลายส่วน

“ที่นี่คือสถานที่ทำงานของผู้อำนวยการโกว กู้ฮอนอะไรนั่น ผมไม่รู้จัก ยิ่งไม่มีใครเคยมา” ชายหนุ่มปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิง ยืนกรานกระต่ายขาเดียวว่าที่นี่ไม่มีคนอื่น

เป่หมิงโม่กวาดตามองรถBMWคันนั้นที่จอดนิ่งอยู่ด้านข้าง ดวงตาหรี่ลง ผู้อำนวยการโกว รถของกู้ฮอน......สถานที่แห่งนี้เป็นที่ที่ตัวเองตามหาอยู่อย่างแน่นอน การยืนกรานปฏิเสธของชายหนุ่มร่างเตี้ยนั้นอธิบายได้อย่างชัดเจนว่าเขาจงใจปิดบังอะไรอยู่

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เป่หมิงโม่ก็เก็บงำโทสะในใจเอาไว้ไม่อยู่แล้ว เขายื่นมือไปกระชากปกคอเสื้อชายหนุ่มร่างเตี้ยยกร่างเขาขึ้นมาในทันที “พวกที่ผมเกลียดมากที่สุดก็คือพวกที่อาศัยบารมีของคนอื่นมาอวดเบ่ง”

อย่างไรชายหนุ่มปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิง ก็คิดไม่ถึงว่า บุคคลที่มาจะเป็นพวกที่ไม่ทานมังสวิรัติ เพียงแต่เขายังโอบกอดความหวังอยู่เสี้ยวหนึ่ง จึงยังกร่างต่อไป “คุณรีบวางผมลงเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นจะต้องทำให้คุณเสียใจในภายหลังอย่างแน่นอน ผู้อำนวยการโกวจะต้องไม่ยอมให้คุณรอดจากการลงโทษอย่างแน่นอน!”

เป่หมิงโม่มองเขาที่มีท่าทางไร้เหตุผลในมือของตัวเอง ในใจก็มีโทสะที่เกิดขึ้นจากหลายๆเรื่องรวมกัน “ไม่ว่าจะเป็นผู้อำนวยการโกวอะไรนั่น หรือว่า ผู้อำนวยการหลี่ ขอเพียงแค่มาหาเรื่องผม ล้วนต้องจ่ายค่าตอบแทน คุณอยากจะลงมา ได้ ผมจะให้คุณได้ลง”

เขาพูดแล้วก็ออกแรงที่แขนเล็กน้อยโยนชายหนุ่มร่างเตี้ยเข้าไปด้านในห้อง

“โอ้แม่เจ้า!” ชายหนุ่มหน้าตาอัปลักษณ์ส่งเสียงร้อง เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของตัวเองนั้นลอยอยู่กลางอากาศจนกระทั่งได้ยินเสียง ‘ปึก’ ดังสนั่น

เห็นเพียงแค่เขากระแทกเข้ากับบานประตูทางเดินด้านในบานหนึ่งแล้วก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

เป่หมิงโม่ก้าวเท้ายาวเดินเข้าไปถึงเบื้องหน้าเขา “ร่างกายอ่อนแอบอบบางเสียจริง ตกลงมานิดเดียวก็สลบไปเสียแล้ว”

ตอนนี้เขาก็เร่งรีบตามหาเบาะแสของกู้ฮอนมากยิ่งขึ้น เขาค้นหาห้องทั้งหมดที่อยู่บริเวณชั้นหนึ่งแล้วก็พบกระเป๋าที่กู้ฮอนพกติดตัวถูกทิ้งเอาไว้เอาไว้ในห้องรับแขก

กระเป๋าใบนี้หล่นลงบนพื้นตอนที่กู้ฮอนสลบไปแล้วถูกชายหนุ่มหน้าตาอัปลักษณ์เก็บขึ้นมาโยนทิ้งไว้ในห้องรับแขก

*

ชั้นบน กู้ฮอนนอนอยู่บนเตียง ร่างกายอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง ในใจของเธอรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นคนหน้าเนื้อใจเสือผ่านสายตาอันพร่ามัวอย่าง ผู้อำนวยการโกวที่ยิ้มชั่วร้าย พลางถอดเสื้อผ้าบนร่างกายของเขาด้วยความสบายใจเป็นอย่างมาก.......

อยู่ที่นี่ จะมีใครที่สามารถมาช่วยตัวเองได้กัน

เรื่องที่เกิดขึ้นในชั้นล่าง แน่นอนว่าผู้อำนวยการโกวไม่ได้รับรู้เลยแม้แต่น้อย ตอนนี้เขากำลังมองสาวงามที่อยู่เบื้องหน้า ก็รู้สึกว่าเลือดที่ไหลวนอยู่ในกายกำลังเดือดพลุ่งพล่าน ตอนนี้ในโลกของเขามีเพียงแค่ห้องนี้ เตียงตัวนี้และหญิงสาวคนนี้ สิ่งที่เหลือนอกจากนั้นทั้งหมดล้วนกลายเป็นความว่างเปล่า

เขาต้องค่อยๆละเลียดชิมของรางวัลของตัวเอง อาหารอร่อยอันโอชะมื้อหนึ่ง.......

“ตึกๆๆ......” เสียงฝีเท้าหนักดังลอยขึ้นมาจากชั้นหนึ่ง ถัดมาก็เป็นเสียงประตูห้องข้างๆ เหมือนกับว่ามีคนมา ในไม่ช้า เสียงฝีเท้านั้นก็หยุดลงอยู่ที่หน้าประตูห้องของเขากับกู้ฮอน

“กึกๆ.......” ประตูนั้นถูกลงกลอนไว้แล้ว เพียงแค่หมุนลูกบิดประตูก็จะมีเสียงดังขึ้น

***

“แกร๊ก.....แกร๊ก.......ปังๆ......” เสียงปลดกลอนประตูดังขึ้นมาก่อน เมื่อเห็นว่าปลดล็อคไม่ได้ก็มีเสียงกระแทกประตูหนักๆดังขึ้น

กู้ฮอนที่ตกอยู่ในวังวนแห่งความสิ้นหวัง ยินยอมให้ผู้อื่นฆ่าแกงได้ เมื่อได้ยินเสียงนี้ก็เหมือนกับว่ามีแสงสว่างเสี้ยวหนึ่งทะลุผ่านเข้ามาในใจอันมืดหม่นของเธอ

ร่างกายไร้เรี่ยวแรง แต่ในใจของเธอกลับชัดเจนแจ่มแจ้ง เธอรู้ชัดว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของผู้อำนวยการโกวไม่กล้าทำแบบนี้อย่างแน่นอน แม้ว่าจะมอบความกล้าให้กับพวกเขาเท่าไร อย่างนั้นคนที่มาก็อาจจะ.......

คราวนี้ไม่จำเป็นต้องคาดเดาต่อไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นใครก็ถือว่าเป็นผู้ช่วยชีวิตตัวเองแล้ว

เสียงที่เกิดขึ้นมาอย่างไม่คาดคิดชั่วขณะนั้น ทำให้อารมณ์คึกคักของผู้อำนวยการโกวท่านนี้ร่วงหล่นลงไปในก้นหุบเขาแล้ว เหมือนกับสิ่งเล็กๆที่จมลงไปในทันทีเมื่อถูกน้ำเย็นสาดใส่