บทที่ 951 สารภาพบาป

บทที่ 951 สารภาพบาป

เป่หมิงโม่ขับรถไปจากเกาะหูซินอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางพบกับเหล่าตำรวจที่มุ่งหน้ามาที่นี่อย่างเร่งรีบ สำหรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ พวกเขาได้ดำเนินการสกัดกั้นแล้ว แต่ว่าไม่สามารถหยุดได้สำเร็จ

เป่หมิงโม่ขับรถออกจากเกาะหูซินแล้วก็ตรงไปยังทิศทางของโรงพยาบาล ในเวลาเดียวกันนั้น เขาก็โทรศัพท์หาฉิงฮัว บอกเขาว่าให้แอนนิดูแลเด็กๆให้ดี ทั้งยังเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังอย่างคร่าวๆด้วย

ฉิงฮัวได้ยินก็ตะลึงจนหน้าถอดสี

***

เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเจ้าหน้าที่ของรัฐล้วนไม่ใช่เรื่องเล็กๆ การกระทำทั้งหมดของเป่หมิงโม่ในครานี้ แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่พอให้อภัยได้ แต่ก็ดูเหมือนจะเกินไปหน่อย

ฉิงฮัวปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้านาย ปกป้องคุ้มครองเจ้านายตัวน้อยๆทั้งสามคน ความสามารถของเขามีจำกัดจึงทำได้เพียงแค่สิ่งเหล่านี้เท่านั้น

“เฮ้ๆ คุณทำหน้าอมทุกข์ให้ใครดูกัน ฉันไม่อยากให้ลูกโตแล้วมีลักษณะท่าทางเหมือนคุณแบบนี้นะ ดูไม่ได้เลยจริงๆ” ลั่วเฉียวนั่งอยู่บนเตียง ในอ้อมแขนกอดลูกน้อยที่หลับสนิทไปแล้ว เธอขมวดคิ้วมองฉิงฮัวอย่างดุร้าย

“เกิดเรื่องขึ้นกับเจ้านายและคุณผู้หญิงแล้ว” แม้ฉิงฮัวจะรู้ว่ากู้ฮอนรอดพ้นจากอันตรายแล้ว แต่ก็ใบหน้าก็ยังคงเต็มไปด้วยความกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด

“คุณพูดว่าอะไรนะ เกิดเรื่องขึ้นกับฮอนหรือ!” ลั่วเฉียวอดไม่ได้ที่จะเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ร่างของเธอสั่นอย่างแรงจนปลุกให้ลูกน้อยในอ้อมแขนตื่น “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพวกเขากันแน่ รีบบอกฉันเร็วเข้า”

“สถานการณ์เป็นมาอย่างไรผมก็ยังไม่ชัดเจนมาก” เขาเล่าเรื่องที่เป่หมิงโม่พูดกับเขาผ่านทางโทรศัพท์ให้ลั่วเฉียวฟัง

“เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้อย่างไรกัน ตอนนี้ฮอนไม่เป็นอะไรแล้วสินะ”

“ยังไม่ทราบแน่ชัด เจ้านายกำลังขับรถส่งเธอไปที่โรงพยาบาล คุณผู้หญิงน่าจะค่อนข้างปลอดภัยแล้ว เพียงแต่ว่าผมเป็นห่วงเจ้านายมากกว่า.......”

*

ตอนที่รถของเป่หมิงโม่บุกฝ่าเข้าไปในเกาะหูซินก็ได้รับความเสียหายอย่างหนัก โชคดีที่รถคันนี้ค่อนข้างแข็งแรง บวกกับเทคนิคการขับรถของเป่หมิงโม่ แม้ว่าระหว่างการเดินทางจะเต็มไปด้วยความผิดปกติต่างๆ แต่ก็ยังคงขับได้อย่างราบรื่นและรวดเร็ว

หลังจากผ่านครึ่งชั่วโมงกว่าอันแสนยาวนานมา ในที่สุดรถก็หยุดลงที่ลานหน้าประตูโรงพยาบาล

เป่หมิงโม่ลงจากรถแล้วอุ้มกู้ฮอนออกมาจากในรถวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

แสงไฟสีแดงของห้องฉุกเฉินสว่างขึ้น เป่หมิงโม่ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูตลอด สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและจริงจัง ฟันขบกันและมือกำหมัดแน่น

เขากำลังคิดทบทวนตัวเอง

อาศัยความต้องการของตัวเองและการบีบบังคับเล็กๆให้กู้ฮอนนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ ไม่ว่าจะด้วยความหวังดีหรือว่าอะไรล้วนกลายเป็นสายจุดฉนวนระเบิดในวันนี้ และก็เพราะสาเหตุนี้ สุดท้ายแล้วเธอก็กลายเป็นผู้เคราะห์ร้าย

ความเสียใจจากความผิดพลาดในอดีตเป็นความรู้สึกที่เขาสัมผัสได้ลึกซึ้งมากที่สุดในตอนนี้ และก็เพราะสาเหตุนี้ เขาจึงตัดสินใจได้อย่างหนึ่งว่า หลังจากที่กู้ฮอนฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้ว ก็จะจบการละเล่นที่เหลวไหลไร้สาระนี่ลง และจะไม่พาลูกๆทั้งสามคนนี้ไปด้วย เขารู้สึกว่าตัวเองสร้างเรื่องยุ่งยากและอุบัติเหตุให้เธอมากเกินไปแล้ว เดิมเธอสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับลูกๆได้อย่างเงียบๆ

มือทั้งสองข้างของเป่หมิงโม่กุมศีรษะที่ก้มลง ภาพที่อยู่ร่วมกันกับกู้ฮอนแต่ละฉากพาดผ่านเข้ามาภายในสมองของเขาเหมือนกับภาพยนตร์

เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินจากที่ไกลๆเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สุดท้ายก็หยุดลงตรงหน้าของเป่หมิงโม่

“คุณคือเป่หมิงโม่หรือ” เสียงเคร่งขรึมของชายคนหนึ่งดังขึ้น

เป่หมิงโม่มองรองเท้าบู๊ทสีดำคู่หนึ่งที่อยู่เบื้องหน้าก็รู้แล้วว่าผู้มาเยือนเป็นใคร เงยหน้าขึ้นก็เห็นชายหนุ่มสวมชุดลายพรางตำรวจจึงพยักหน้าให้

ด้านหลังชายคนนี้ยังมีตำรวจที่แต่งกายเหมือนกันสองคนยืนอยู่คนละด้าน

หลังจากที่ยืนยันสถานภาพแล้ว ชายคนนั้นก็พูดต่อว่า “คุณไปกับพวกเราสักรอบ”

เป่หมิงโม่ก็คาดเดาถึงภาพเหตุการณ์นี้เอาไว้แล้ว เขาไม่มีท่าทางลนลานเลยแม้แต่น้อย ค่อยๆลุกขึ้นยืน ปัดเศษฝุ่นบนเสื้อผ้าที่สวมอยู่ออกอย่างเคยชิน จากนั้นก็หันหน้าไปมองไฟห้องฉุกเฉินที่ยังสว่างอยู่

“พวกคุณให้เวลากับผมหน่อยได้ไหม ผมต้องการรู้ว่าคนที่อยู่ด้านในไม่มีอันตรายใดๆแล้ว”

***

ตำรวจที่เป็นผู้นำคนนั้นมีสีหน้าเย็นชาเหมือนกับเป่หมิงโม่ ดวงตาคู่นั้นเย็นชายิ่งกว่าเขา ดูเหมือนว่าเป็นคนที่พูดด้วยได้ยาก

“ขอโทษด้วยคุณเป่หมิง พวกเราไม่สามารถตอบรับคำขอร้องของคุณได้ ยังคงต้องเชิญให้คุณกลับไปร่วมมือต่อการตรวจสอบของพวกเรา”

“อย่างนั้นก็ให้ผมโทรศัพท์สักสายแล้วกัน ที่นี่จำเป็นต้องมีคนมาดูแลเธอ” เป่หมิงโม่พูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

*

ฉิงฮัวที่เผชิญหน้ากับเด็กทั้งสามคนนั้นไม่พูดอะไร เช่นเดียวกัน เด็กทั้งสามคนก็มองมาที่เขาเป็นตาเดียวกัน พวกเขาตาใหญ่จ้องตาเล็กอยู่ชั่วครู่หนึ่ง

หยางหยางนั้นหมดความอดทนแล้วจริงๆ “คุณลุงหัวฟู สรุปว่าคุณลุงจะพาพวกเราไปเล่นอะไรครับ ถ้าหากไม่มีข้อเสนอดีๆล่ะก็ รบกวนคุณออกไปได้ไหมครับ พวกเราสามารถเล่นกันเองได้”

นี่ก็เป็นความคิดที่ไม่เลวเลย เจ้านายให้ตัวเองมาดูแลพวกเขาสามคน ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาอยู่กับที่ เพียงแค่อย่าสร้างปัญหาก่อนพวกเขาจะกลับมาก็พอแล้ว ในเมื่อพวกเขาสามารถเล่นกันเองได้นั่นก็เป็นเรื่องที่ดีมาก นี่ก็ช่วยให้เขาไม่ต้องใช้สมองเพื่อคิดกลเม็ดใหม่ๆมาให้กับพวกเขา

เขาเพิ่งจะลงมาจากห้องใต้หลังคาก็ได้รับโทรศัพท์จากเจ้านายอีกครั้ง “ตอนนี้กู้ฮอนอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว นายรีบมาเดี๋ยวนี้เลย”

“ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นเจ้านาย ต้องการให้ผมนำอะไรไปให้พวกคุณไหมครับ”