บทที่ 952 คิดบัญชีในภายหลัง

บทที่ 952 คิดบัญชีในภายหลัง

กู้ฮอนกลับมาสงบลงภายใต้การปลอบประโลมของแอนนิ แม้ว่าเธอจะยังรู้สึกหวาดผวาจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม

เธอมองไปที่แอนนิ “ฉันอยู่ที่นี่นานเท่าไรแล้ว”

แอนนิก้มหน้ามองนาฬิกาชั่วครู่ “น่าจะสี่ชั่วโมงกว่าแล้ว”

ตัวเองนอนอยู่ที่โรงพยาบาลนี้สี่ชั่วโมงกว่าแล้ว.......

แอนนิประคองร่างเธอให้ลุกขึ้นพิงกับพนักผิงหลังที่ยกขึ้นมา จากนั้นก็ยกซุปที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วมาวางไว้ที่โต๊ะด้านหน้าเธอ “รีบดื่มซุปเสียเถอะ”

กู้ฮอนหันหน้าไปยิ้มให้กับเธอบางๆ “ขอบคุณนะ” เอ่ยแล้วก็หยิบช้อนเตรียมจะดื่ม

แต่ในตอนนี้เองที่เธอหยุดการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน พลางหันไปมองรอบด้าน

“ฮอน เธอกำลังหาอะไร ให้ฉันช่วยเธอไหม”

“เป่หมิง เป่หมิงโม่ ตอนที่เธอมาเจอเขาไหม” แม้ว่าเธอในตอนนั้นจะมีสติพร่าเลือน แต่ก็สามารถจำได้อย่างชัดเจนว่าเขาปรากฏตัวขึ้นมาในตอนที่ตัวเองตกอยู่ในอันตรายมากที่สุด

เงาร่างนั้น เสียงนั้น ยังมีกลิ่นเฉพาะตัวอย่างมิ้นท์อ่อนๆบวกกับกลิ่นยาสูบเล็กน้อยนั่น........

“เขาหรือ ตอนที่ฉันมาเขาก็ไม่อยู่แล้ว หรือไม่เขาก็อาจจะมีเรื่องอื่นที่ต้องไปทำก็ได้ เธอไม่ต้องเป็นห่วง เป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้ว เธอรีบดื่มซุปเสียเถอะ” แอนนิจงใจพูดด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายเป็นอย่างมาก นี่ก็เป็นการกำชับจากฉิงฮัว แน่นอนว่าก็เป็นเจตนาของเธอเช่นกัน

ในใจของกู้ฮอนนั้นมากน้อยก็ยังคงเป็นห่วงเขา แต่เพื่อที่จะไม่ให้แอนนิเป็นห่วง เธอจึงดื่มซุปคำแล้วคำเล่าจนหมด

แอนนิเห็นแล้วก็ยิ้มอย่างพอใจ “ตอนนี้เธอสงบจิตสงบใจนอนพักที่นี่สักคืนหนึ่ง วางใจได้เลย เด็กๆเข้านอนหมดแล้ว ทั้งยังไม่รู้ด้วยว่าเธออยู่ที่นี่ เรื่องของบรรดาผู้ใหญ่อย่างเรานั้นไม่คุ้มค่าที่จะให้เด็กๆต้องมากังวลกับพวกเราด้วย”

ค่ำคืนนี้ แม้กู้ฮอนจะยังรู้สึกว่าศีรษะปวดอยู่ แต่ก็ยังคงพักผ่อนได้ไม่เต็มที่ สมองฉายภาพเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนกลางวันรอบแล้วรอบเล่า

หวาดกลัว มีโทสะ เป็นกังวล........

ท่ามกลางความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอเพิ่งจะได้นอนหลับไปนิดหน่อยยามฟ้ารุ่งสาง

ส่วนแอนนิก็อยู่เป็นเพื่อนข้างกายเธอตลอดทั้งคืน พวกเธอพร้อมใจกันรักษาความเงียบสงบ ใครก็ไม่รบกวนใคร

ตอนที่กู้ฮอนตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็รู้สึกว่าร่างกายไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เธอพลิกตัวลงจากเตียง เปิดผ้าม่านในห้องพักผู้ป่วย แสงอาทิตย์อันอบอุ่นส่องเข้ามาในห้อง ส่องมาที่ร่างกายเธออย่างอบอุ่น

ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกสบายอย่างมากขึ้นมาชั่วขณะ ในเวลาเดียวกันก็ลบความกดดันที่ปกคลุมอยู่บนร่างกายตัวเองเมื่อวานนี้ออกไปจนหมด

กู้ฮอนออกจากโรงพยาบาลโดยมีแอนนิอยู่เป็นเพื่อน

ตอนที่ยืนอยู่หน้าประตูโรงพยาบาล เธอพูดกับแอนนิว่า “เธอกลับไปก่อนเถอะ อยู่เป็นเพื่อนฉันมาทั้งคืนแล้ว ก็ควรจะกลับไปพักผ่อนดีๆสักหน่อย เธอไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ฉันพักผ่อนเรียบร้อยแล้ว และจะแวะไปดูบริษัทเป่หมิงสักหน่อย เธอก็รู้ว่าตอนนี้ฉันเป็นประธานบริษัทแล้ว บริษัทที่ใหญ่ขนาดนี้ ถ้าหากว่าไม่มีฉัน จะต้องเกิดเรื่องวุ่นวายกันยกใหญ่อย่างแน่นอน ถึงเวลาก็จะถูกไอ้หมอนั่นจับจุดอ่อนเอาได้”

แอนนิเห็นสีหน้ากู้ฮอนดีกว่าเมื่อคืนไม่น้อยก็ทำได้เพียงแค่พยักหน้า “อย่างนั้นเธอก็อย่าทุ่มเทสุดความสามารถมากเกินไป จะพูดอย่างไรสุขภาพก็เพิ่งจะฟื้นตัวรู้หรือไม่ ยังมี.......”

กู้ฮอนยิ้มบางๆ พยักหน้าไม่หยุด “เข้าใจแล้วๆ ฉันจะต้องเชื่อฟังเธออย่างแน่นอน ฮ่า ดูท่าว่าจะต้องหาชายหนุ่มให้เธอเร็วๆสักคนถึงจะดี จับเธอผูกเอาไว้แน่นๆ แบบนี้ใบหูของพวกเราถึงจะโล่งสบาย”

***

ค่ำคืนนี้สำหรับกู้ฮอนนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว วิตกกังวลและตึงเครียด

คนที่นอนไม่หลับเหมือนกันกับเธอยังมีอีกคนหนึ่งก็คือเป่หมิงโม่ เขาถูกทหารสามนายพาตัวมาจากโรงพยาบาล

มีผู้คนไม่น้อยที่เคยเห็นเป่หมิงโม่ทางโทรทัศน์ แต่วันนี้กลับเห็นว่าเขาถูกทหารสามนายรอบล้อมให้อยู่ตรงกลางเดินออกไปข้างนอก ภาพภาพนี้ทำให้ผู้คนมากมายรู้สึกตกตะลึงว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

คนบางคนถึงกับหยุดเดินแล้วพากันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปเอาไว้

หน้าประตูโรงพยาบาลมีรถทหารจอดอยู่คันหนึ่ง คนที่อยู่ในนั้นเห็นเป่หมิงโม่ออกมาก็รีบลงมาจากด้านในคนหนึ่ง เปิดประตูหลังออก

หลังจากทหารทั้งสามนายรวมถึงเป่หมิงโม่เข้าไปนั่งในรถทั้งหมดแล้ว นายทหารที่รับผิดชอบเปิดประตูก็ปิดประตูลงอีกครั้ง ก่อนจะจากไปภายใต้สายตาของผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ และกลืนหายไปในค่ำคืนอันมืดมิด

นับตั้งแต่เป่หมิงโม่ขับรถฝ่าวงล้อมออกมาจากเกาะหูซินแล้ว นี่เป็นการตบหน้าเจ้าหน้าทหารทั้งหมดที่ประจำการอยู่ที่นี่ครั้งหนึ่ง

อย่างไรพวกเขาก็คิดไม่ถึงว่า คนคนเดียวที่ในมือไม่มีอาวุธกลับวิ่งไปกลับจากเกาะหูซินแห่งนี้ได้ ทั้งยังแทบจะไม่ได้รับการหยุดยั้งใดๆเลยด้วย

เกาะหูซินก็นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยงานรัฐ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาก็ทำให้ผู้คนมากมายตกใจมากกันเป็นธรรมดา โดยเฉพาะเมื่อตรวจพบคนหมดสติจำนวนสองคนใน คฤหาสน์ตึก C

คนหนึ่งก็คือผู้อำนวยการโกวที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งได้ไม่นาน ส่วนอีกคนก็คือเลขาติดตามข้างกายของเขา นี่ทำให้แวดวงการเมืองและฝ่ายทหารล้วนตกใจในทันที