บทที่ 953 ไต่สวน

บทที่ 953 ไต่สวน

กู้ฮอนเดินมาถึงหน้าโต๊ะทำงานของตัวเอง วางกระเป๋าใบเล็กลงบนโต๊ะพลางยิ้มบางๆ “ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่ได้เป็นอะไร” เธอพูดแล้วเบนสายตาไปที่โต๊ะตัวนั้นที่ว่างอยู่เพียงตัวเดียว

นี่คือโต๊ะทำงานของเป่หมิงโม่ จะพูดให้ชัดเจนก็คือควรจะบอกว่าเป่หมิงโม่แย่งโต๊ะทำงานตัวนั้นของตัวเองไป ในใจของเธออดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกที่บรรยายออกมาไม่ถูก

“คุณรู้ไหมว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน”

คำถามนี้นั้นจริงๆแล้วฉิงฮัวก็อยากรู้มากเหมือนกัน นับตั้งแต่เจ้านายโทรศัพท์หาตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย โทรศัพท์ของเขาก็โทรไม่ติดอีกเลย

ทั้งคืนไม่มีข่าวคราวอะไรเลยแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่สามารถยืนยันได้ก็คือหลังจากที่ส่งคนออกไปตรวจสอบแล้ว สุดท้ายก็ได้รู้ว่าเจ้านายถูกตำรวจสามนายพาตัวไปแล้ว

รายละเอียดข่าวคราวที่ลึกยิ่งกว่านั้นก็ไม่อาจรู้ได้

วันนี้คุณผู้หญิงถามเกี่ยวกับเรื่องเจ้านายแล้วเขาควรจะตอบคำถามนี้อย่างไรถึงจะดี

“คุณผู้หญิง เจ้านายเขา......” ตอนที่เขาไม่รู้ว่าจะอธิบายกับกู้ฮอนอย่างไร โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น นี่นำพามาความหวังเสี้ยวหนึ่งมาให้เขาอย่างไม่ต้องสงสัย

เขารีบรับโทรศัพท์ “ไม่ทราบว่าคุณต้องการพูดกับใครครับ”

เสียงจากโทรศัพท์อีกฟากหนึ่งเป็นเสียงคนแปลกหน้า “คุณเป็นอะไรกับเป่หมิงโม่ครับ”

ฉิงฮัวได้ยินแล้วก็คิดว่าโทรศัพท์สายนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับเจ้านายอย่างแน่นอน ใบหน้าเศร้าหมองมีสีสันขึ้นมาหลายส่วนในทันที

“ผมเป็นผู้ช่วยของเขาครับ คุณรอสักครู่ ผมจะให้คุณผู้หญิงพูดกับคุณ” เขาพูดแล้วก็รีบกวักมือเรียกกู้ฮอน

กู้ฮอนก็อยากรู้เรื่องของเป่หมิงโม่เช่นเดียวกัน เพราะจากคำพูดอึกๆอักๆไม่กี่คำของฉิงฮัวก็รู้ว่าเป่หมิงโม่ได้กลับไปทั้งคืน อย่างน้อยก็ไม่ได้ติดต่อกับฉิงฮัวอีก

อ้างอิงจากเรื่องนี้แล้ว อย่างนั้นจะต้องเกิดเรื่องขึ้นกับเขาอย่างแน่นอน อีกทั้งเรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับตัวเองด้วย

เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมีข่าวคราวของเป่หมิงโม่บ้างไหมคะ”

“คุณเป็นอะไรกับเขาครับ”

กู้ฮอนลังเลเล็กน้อย จะตอบเขาว่าอะไรดีนะ หัวหน้าหรือว่าผู้ช่วยคนก่อนกัน เธอรู้สึกว่าจะตอบแบบไหนก็ล้วนไม่เหมาะสม

สุดท้ายเธอจึงเอ่ยว่า “ฉันเป็นแม่ของลูกเขาค่ะ” ตอนนี้อาจจะมีเพียงแค่คำตอบแบบนื้ที่น่าเชื่อถือ

“อย่างนั้นคุณก็คือภรรยาของเขาหรือ ผมบอกกับคุณแบบนี้ก็แล้วกัน เพราะเป่หมิงโม่เป็นที่สงสัยว่าทำการทุบตีเจ้าหน้าที่ของรัฐ ทั้งยังบุกเข้าไปในสถานที่ราชการโดยไม่ได้รับอนุญาต จึงถูกจับกุมตามกฎหมาย“

กู้ฮอนได้ยินแล้วในใจก็รู้สึกตื่นตระหนกไปชั่วครู่หนึ่ง เป่หมิงโม่ถูกจับไปแล้ว เขาถูกจับไปเพราะตัวเอง.......

ตอนนี้ ความคิดแรกของเธอก็คือพยายามอย่างสุดความสามารถของตัวเองเพื่อช่วยเขาออกมา เธอรีบเอ่ยว่า “คุณผู้ชาย เรื่องนี้ฉันก็เป็นบุคคลที่อยู่ในเหตุการณ์คนหนึ่ง ฉันหวังว่าจะสามารถได้พบกับเขาสักครั้ง ทั้งยังยินยอมที่จะเป็นพยานในศาลให้กับเขาด้วย เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ค่ะ”

“เป็นผู้บริสุทธิ์หรือไม่ ไม่ใช่ว่าคุณพูดแล้วก็จบ มีเพียงแค่เปิดศาลไต่สวนคดีแล้วถึงจะทราบได้ ถ้าหากว่าคุณก็เป็นหนึ่งในบุคคลที่อยู่ในเหตุการณ์แล้วล่ะก็ ทางที่ดีคุณก็ควรจะมาให้ความร่วมมือในการตรวจสอบของพวกเราด้วย”

กู้ฮอนพยักหน้าไม่หยุด “ได้ค่ะๆ ฉันจะต้องให้ความร่วมมือกับพวกคุณอย่างแน่นอน”

***

เมื่อจบบทสนทนาแล้ว ในใจของกู้ฮอนก็หนักอึ้งเป็นอย่างมาก สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและเศร้าหมอง เธอรู้ว่าถ้าอยากให้เป่หมิงโม่รอดพ้นจากความผิดในครั้งนี้ล่ะก็ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย

“คุณผู้หญิง มีอะไรให้ผมทำไหมครับ” ฉิงฮัวรู้ว่าเจ้านายจะต้องพบกับปัญหาอะไรที่ตึงมืออย่างแน่นอน ตอนนี้แม้ว่าตัวเองอาจจะช่วยอะไรไม่ได้ แต่ก็ยังอยากจะลงแรงส่วนหนึ่งของตัวเองอยู่ดี

“ขอบคุณนะ เรื่องของเขาเกิดขึ้นเพราะฉัน แน่นอนว่าต้องให้ฉันช่วยเขาแก้ไข เพียงแต่ว่าเรื่องนี้จำเป็นต้องรบกวนคุณสักหน่อย อ่อ ใช่แล้ว รถของฉันยังจอดอยู่ที่นั่น ถ้าหากว่าคุณสะดวกล่ะก็ รบกวนคุณช่วยขับกลับมาให้หน่อย” กู้ฮอนพูดแล้วก็หยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋าส่งให้ฉิงฮัว จากนั้นก็เก็บของบนโต๊ะตัวเองอย่างลวกๆแล้วหมุนตัวออกจากห้องทำงานไปอย่างรีบร้อน

หลังออกมาจากบริษัทเป่หมิงแล้ว กู้ฮอนก็เรียกรถคันหนึ่งมุ่งหน้าไปทางสำนักความมั่นคงสาธารณะที่เมือง A ซึ่งเป็นที่คุมขังเป่หมิงโม่อย่างรวดเร็ว เนื่องจากคดีความที่เขาเป็นผู้ต้องสงสัยนั้นค่อนข้างพิเศษและค่อนข้างจะหนักหนา แน่นอนว่าไม่สามารถมอบให้กับสถานีย่อยอื่นๆมาจัดการเรื่องนี้ได้

*

ห้องโล่งกว้างที่ผนังรอบด้านเป็นสีขาว ตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่ที่เขียนว่า “สารภาพความผิดอย่างตรงไปตรงมาแล้วจะได้รับการผ่อนปรน หากต่อต้านขัดขืนจะได้รับการจัดการอย่างเข้มงวด” หลายตัวติดไว้ ทำให้บรรยากาศภายในห้องนั้นตึงเครียดมากเป็นพิเศษ

กู้ฮอนมองเจ้าหน้าที่ตำรวจวัยกลางคนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจังที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

ตอนนี้เขากำลังก้มหน้าพลิกอ่านเอกสารที่เกี่ยวข้องกับเป่หมิงโม่อยู่ ผ่านไปประมาณสิบนาทีหลังจากนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาคู่นั้นมองแล้วแข็งแกร่งกว่าเป่หมิงโม่ไม่มากเท่าไร แต่แววตาของเจ้าหน้าที่ตำรวจนายนี้มีความรู้สึกน่าเกรงขามที่ไม่อาจต่อต้านได้เพิ่มขึ้นมา มีแรงดึงดูดที่ทำให้ผู้คนไม่เป็นตัวของตัวเองจนเหมือนกับว่าสามารถมองเห็นก้นบึ้งของจิตใจผ่านนัยน์ตาของคุณได้ในทันที แม้ว่าจะเป็นคนที่ซื่อสัตย์ ใจคอกว้างขวาง ก็ล้วนถูกเขามองจนรู้สึกไม่สบายตัวไปจนถึงนั่งไม่เป็นสุข

แน่นอนว่ากู้ฮอนก็เป็นเช่นนั้น เธอรู้สึกว่าไม่ค่อยสบายตัวและมักจะมีอาการขนลุกอยู่เสมอ เธอรู้สึกใจไม่สงบจนมือที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะนั้นบีบกันแน่น เพื่อเป็นการลดแรงกดดันที่อยู่ในใจลง

เจ้าหน้าที่ตำรวจนายนี้พบเจอคนมานับไม่ถ้วนแล้ว คนแบบไหนบ้างที่เขาไม่เคยพบ สำหรับปฏิกิริยาตอบสนองของกู้ฮอนในตอนนี้นั้น เขาเห็นจนเป็นเรื่องธรรมดาแล้ว เขาหยิบสมุดบันทึกการสอบปากคำและปากกาขึ้นมา