บทที่ 954 โอบกอดกันและกัน

บทที่ 954 โอบกอดกันและกัน

กู้ฮอนส่ายหน้าเล็กน้อย เบนสายตาออกจากเขา ค่อยๆหลุบตาลงมองพื้นผิวโต๊ะอันราบเรียบ “ระหว่างพวกเราไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องพวกนี้ จะพูดอย่างไรเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นเพราะฉัน สามารถกระทำเรื่องพวกนี้เพื่อคุณก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว เมื่อครู่ฉันทำการบันทึกให้ปากคำกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้พวกเขาฟังโดยละเอียดแล้ว หวังว่าจะมีประโยชน์กับคุณนะ”

“สภาพร่างกายของคุณในตอนนี้ยังดีอยู่สินะ ผลหลังการตรวจของคุณหมอเป็นอย่างไรบ้าง” เป่หมิงโม่นั้นแทบจะไม่ให้ความสนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้เขาเป็นห่วงเธอมากกว่า

“ฉันยังดีอยู่ เมื่อวานแอนนิเอาซุปมาให้ ทั้งยังอยู่เป็นเพื่อนฉันตลอดทั้งคืน ทางคุณหมอบอกว่าตอนนี้ฉันไม่มีปัญหาอะไรแล้ว”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เป่หมิงโม่ก็เหมือนกับยกภูเขาออกจากอก “อย่างนั้นก็ดี ถ้าหากว่าเกิดอุบัติเหตุอะไรกับคุณล่ะก็ ผมจะไม่ยอมให้ไอ้หมอนั่นได้รอดพ้นจากการลงโทษอย่างแน่นอน”

แม้ประโยคนี้จะฟังดูโหดร้าย แต่ก็กระทบเข้ากับหัวใจของกู้ฮอนอย่างลึกซึ้ง เพียงแต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาซาบซึ้งใจ สิ่งสำคัญที่สุดคือยังคงต้องคิดหาวิธีช่วยเขาออกมาก่อน

หลังจากกู้ฮอนพิจารณากลับไปกลับมาอยู่หลายรอบ ก็รู้สึกว่าเขาจำเป็นต้องรู้สักหน่อย “เมื่อครู่นี้ฉันพูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้วว่า หวังว่าจะสามารถเป็นทนายความให้กับคุณได้ แต่ข้อเสนอของฉันถูกเขาปฏิเสธในคราเดียว สาเหตุก็เพราะฉันเป็นหนึ่งบุคคลที่อยู่ในเหตุการณ์ อีกทั้งความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราก็ไม่เหมาะสมที่จะให้ฉันเป็นทนายความให้คุณ.......”

“ไม่เป็นไร ผมจะให้ฉิงฮัวหาให้ผมคนหนึ่ง คุณไม่ต้องเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ” เป่หมิงโม่ยิ้มบางๆ ดูท่าทางผ่อนคลายเป็นอย่างมาก

แต่กู้ฮอนกลับผ่อนคลายไม่ออก สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความจริงจัง “ไม่ เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นก็เพราะฉัน ฉันจะต้องช่วยคุณอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นใจฉันจะไม่สงบ”

“กู้ฮอน คุณคิดมากไปแล้ว จะเกิดขึ้นเพราะคุณได้อย่างไรกัน บางทีผมไม่ควรจะให้คุณนั่งในตำแหน่งนั้นตั้งแต่แรก ถ้าหากพูดว่ามีความผิดแล้วล่ะก็ เรื่องนี้ก็เป็นสิ่งที่ผมควรได้รับเท่านั้นเอง ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคุณเลยแม้แต่น้อย”

คำพูดของเป่หมิงโม่กระทบเข้ากับหัวใจของกู้ฮอนอีกครั้ง โดยเฉพาะการที่เขาสามารถเอ่ยปากยอมรับว่าการให้ตัวเองเป็นประธานบริษัทเป่หมิงนั้นเป็นความผิดพลาด โทสะที่เคยมีต่อเขามาก็หายวับไปในทันที

ในเวลาเดียวกันนั้น พลังน้อยๆของเธอก็ผุดขึ้นมาแล้ว “ฉันมาที่นี่ก็เพื่อบอกกับคุณว่า เรื่องนี้ฉันจะต้องจัดการจนถึงที่สุด คุณไม่ต้องไปหาฉิงฮัวแล้ว หรือว่าคุณรังเกียจที่เขายุ่งทั้งวันไม่พอหรือ คุณก็อดทนอยู่ที่นี่สักสองสามวัน ฉันจะคิดหาวิธีมาช่วยคุณออกไปเอง ภายในสองสามวันนี้ คุณก็พักผ่อนดีๆ ฉันไม่อยากรอจนถึงตอนที่คุณออกมาแล้วต้องไปปรนนิบัติดูแลคุณตอนป่วย”

***

เป่หมิงโม่มองกู้ฮอนที่สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงจังแล้วมุมปากก็อดไม่ได้ที่จะโค้งขึ้น แม้ตอนที่พูดใบหน้าจะเป็นแบบนั้น แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่มีความสุข

“คุณยิ้มอะไรของคุณ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วจะยิ้มออกมาได้อีก คุณนี่ไม่คิดอะไรมากเกินไปแล้วนะ” กู้ฮอนจะรู้ความรู้สึกของเขาในตอนนี้ได้อย่างไร ยังคงนึกว่าเจ้าหมอนี่ถูกขังไว้ที่นี่คืนหนึ่งแล้วสมองมีปัญหาใช่หรือไม่

“คุณคิดว่าถ้าผมแสดงสีหน้าเย็นชาใส่คุณทั้งวันแบบเมื่อก่อนแล้ว คุณจะรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมากอย่างนั้นหรือ” เป่หมิงโม่นั้นรู้สึกสนใจอยากรู้ว่าเธอจะตอบคำถามนี้อย่างไรเป็นอย่างมาก

กู้ฮอนมองบนใส่เขา “อย่างน้อยตอนที่คุณทำสีหน้าเย็นชาใส่ฉัน ฉันก็สามารถด่าคุณได้ในใจอย่างเต็มที่ เอาเถอะ ฉันพูดกับคุณชัดเจนแล้ว ตอนนี้ยังต้องรีบกลับไปทำงาน เรื่องวุ่นวายที่คุณทิ้งไว้ให้ ฉันยังจำเป็นต้องกลับไปดูแล” เธอพูดแล้วลุกขึ้นยืน

เป่หมิงโม่ก็ลุกขึ้นยืนในเวลาเดียวกัน

เขาเดินอ้อมโต๊ะที่กั้นระหว่างทั้งสองคนมาถึงหน้ากู้ฮอน

กู้ฮอนมองเขาค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาใกล้ตัวเองแล้วหัวใจก็อดไม่ได้ที่จะเต้นเร็วขึ้น เห็นสีหน้าท่าทางของเขาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย เจ้าหมอนี่คงไม่ได้คิดที่จะ........

เป่หมิงโม่คว้าเธอเข้ามาโอบกอดแน่นเหมือนกับที่เธอคาดการณ์เอาไว้

ที่จริงแล้วก่อนหน้านี้เธอสามารถหลบได้ หรือไม่ก็ผลักเขาออกตอนที่ถูกกอดตอนนั้น แต่ในครั้งนี้กู้ฮอนกลับไม่ได้ทำอย่างนั้น เธอยินยอมพร้อมใจที่จะให้เขาโอบกอดตัวเองเอาไว้อย่างนี้ รับรู้ถึงความรู้สึกอบอุ่นที่แทรกซึมผ่านเสื้อผ้าที่ขวางกั้นเอาไว้ และกลิ่นพิเศษอันเบาบาง......

มือเป่หมิงโม่ลูบไปตามผมยาวเงางามเหมือนเส้นไหมของเธอเบาๆ สัมผัสเรียบลื่นจากมือนั้นรู้สึกสบายเป็นอย่างมาก เสี้ยววินาทีนั้นเขาก็รู้สึกพึงพอใจขึ้นมา นี่ถึงจะเป็นสิ่งที่ตัวเองต้องการ

ช่างน่าเสียดายที่ช่วงเวลานี้อาจจะสายเกินไปอยู่บ้าง ถึงจะสายไปหน่อยแต่ก็ดีกว่าไม่มีเลย

ระหว่างพวกเขาไม่ได้พูดอะไรอีกสักประโยค เพียงแต่โอบกอดกันไว้อย่างนั้นจนกระทั่งประตูห้องเปิดออก เสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจดึงพวกเขากลับมาที่นี่อีกครั้ง

“พอแล้วๆ ถึงเวลาแล้ว”

กู้ฮอนรู้สึกหน้าแดงร้อนขึ้นมาชั่วขณะ เธอรีบปล่อยมือของตัวเอง แต่ว่าเป่หมิงโม่กลับไม่มีทีท่าจะปล่อยมือ

มุมปากของเขายังคงโค้งขึ้น พลางก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากเย็นยะเยือกเขยิบเข้ามาใกล้ใบหูของเธอ เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “คงต้องฝากลูกๆไว้กับคุณแล้ว ผมไม่ใช่พ่อที่มีคุณสมบัติครบถ้วนนัก ผมติดค้างพวกแกมากเกินไปแล้วจริงๆ ดูเหมือนว่าจะยังคงต้องติดค้างต่อไปด้วย”