บทที่ 955 อิทธิพลอำนาจที่อยู่เบื้องหลัง

บทที่ 955 อิทธิพลอำนาจที่อยู่เบื้องหลัง

แบบที่สองก็คือปัญหาเรื่องผู้หญิง ข่าวลือประธานจินของบริษัทเซิ่งถังนานาชิตนั้นยังสามารถขุดออกมาได้ เหล่านักข่าวในฐานะสื่อมวลชนก็สามารถขุดหาเบาะแสออกมาได้แน่นอนเช่นกัน โดยอ้างอิงจากข่าวซุบซิบที่เล่าสืบต่อกันมาแต่ก่อนเกี่ยวกับผู้อำนวยการโกวท่านนี้ แน่นอนว่าผู้อำนวยการโกวดูเหมือนจะชื่นชอบประธานคนใหม่ของบริษัทเป่หมิง ในเวลาเดียวกันเป่หมิงโม่ก็ได้รับข่าวนี้ ดังนั้นเขาจึงได้ลงไม้ลงมืออย่างหนักกับผู้อำนวยการท่านนี้

เป่หมิงยี่เฟิงนั่งฟังเรื่องที่เหมือนกับนิทานอยู่ด้านข้าง เหล่านักข่าวนั้นได้ฟังข่าวลือเพียงแค่นิดเดียวก็สามารถบรรยายได้เกินกว่าความเป็นจริงแล้ว สรุปจากเรื่องหนึ่งให้เป็นอีกเรื่องหนึ่งได้ ความสามารถในการสร้างเรื่องจากที่ไม่มีเรื่องนั้นสูงมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว

สำหรับความเป็นไปได้ของรูปแบบแรกนั้น เขารู้สึกว่านี่ไม่ใช่สไตล์ของเป่หมิงโม่ แม้ว่าฝ่ายนั้นจะเป็น ‘พวกโลภมาก’ เขาก็ไม่เห็นด้วยและจะไม่ใช้การลงไม้ลงมือในการแก้ไข้

ส่วนรูปแบบที่สองนั้น.....เป่หมิงยี่เฟิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย เนื่องจากเป่หมิงโม่ทำพฤติกรรมที่ไม่มีเหตุผลเพราะเรื่องของกู้ฮอนจริงๆ การลงไม้ลงมือก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงได้ยากเช่นกัน เขาไม่สนใจหรอกว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นคนที่อยู่ในสถานะอะไร

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เป่หมิงยี่เฟิงก็รีบเรียกเลขาของตัวเองให้ตรวจสอบว่าเมื่อวานนี้ทางด้านกู้ฮอนมีทำเรื่องอะไรเทือกนี้หรือไม่

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่า เลขาก็โทรศัพท์มาบอกเขาว่า เมื่อวานกู้ฮอนได้รับการ์ดเชิญ ทั้งยังออกไปข้างนอกอย่างรีบร้อนคนเดียวหลังจากที่เป่หมิงโม่ปรากฏตัวขึ้นได้ไม่นานด้วย

อีกทั้งเธอยังได้รับรู้จากผู้รับผิดชอบลงทะเบียนจดหมายเข้าออกมาด้วยว่า เมื่อวานในบรรดาการ์ดเชิญที่ให้กับกู้ฮอนไป หนึ่งในนั้นส่งมาจากภาครัฐด้วย

เป่หมิงยี่เฟิงได้ยินข่าวนี้แล้วก็รู้สึกตะลึงค้าง หรือว่าเป่หมิงโม่ชกต่อยคนเพราะกู้ฮอนจึงถูกจับ

คนที่ตะลึงค้างเช่นเดียวกันกับเขาก็คือถังเทียนจื้อ

*

ถังเทียนจื้อออกมาจากห้องทำงานของเป่หมิงยี่เฟิงแล้ว ก็หาห้องเงียบๆห้องหนึ่งต่อสายโทรศัพท์หาหลี่เชิน “อาจารย์ครับ ทางฝั่งผู้อำนวยการแซ่โกวมีเรื่องยุ่งยากเล็กน้อยครับ”

หลี่เชินที่มือถือโทรศัพท์อยู่ก็คิ้วกระตุกเล็กน้อย “อ่อ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน”

ถังเทียนจื้อนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ กดเสียงลงต่ำเป็นอย่างมาก “สถานการณ์ที่แน่ชัดเป็นอย่างไรผมก็ยังไม่ชัดเจนมากนัก เพียงแต่เมื่อครู่นี้ผมไปหาเป่หมิงยี่เฟิงมา ก็ได้เข้าใจรายละเอียดมาเล็กน้อย เพียงแต่ผมยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ไม่สามารถรับรองได้ว่าที่พูดมานี้เป็นเรื่องจริงครับ” ถัดมา เขาก็เล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบให้หลี่เชินฟังรอบหนึ่ง

***

หลี่เชินฟังโทรศัพท์ไปพลาง มือหนึ่งก็เขียนๆวาดๆบนกระดาษเซวียนจื่อไปพลาง แต่เมื่อได้ยินว่ามีความเป็นไปได้ที่ผู้อำนวยการโกวท่านนี้จะคิดเลยเถิดกับกู้ฮอน จึงทำให้เป่หมิงโม่ลงมือชกต่อยเขานั้น ปากกาในมือก็สั่นเล็กน้อย

ภาพวาดที่เกือบจะใกล้เคียงกับภาพทิวทัศน์นั้นถูกหมึกสีดำสะบัดแต้มลงไปวงใหญ่

“หึ!” เขาขมวดคิ้ว สีหน้าบนใบหน้าเปลี่ยนไปจนไม่น่าดู

“แก๊ก” เขาเคาะปากกาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง จากนั้นก็คว้าภาพวาดนั้นขึ้นมาขยำเป็นก้อนแล้วโยนลงไปบนพื้น

“อาจารย์ ได้โปรดอย่าเพิ่งมีโทสะครับ นี่เป็นเพียงแค่ความเป็นไปได้เพียงอย่างหนึ่งเท่านั้น” หลังจากที่ถังเทียนจื้อได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากในสายโทรศัพท์ก็รู้ว่าอาจารย์มีโทสะแล้ว

“ตอนนี้นายไปตรวจสอบมาเสียว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ถ้าหากว่าเขาทำแบบนั้นจริงๆ อย่างนั้นก็ให้เขาไปจัดการให้เรียบร้อยเอง อีกอย่าง นายไปเตือนเขาว่าอย่าได้มีความคิดแปลกๆอะไรต่อฮอน ไม่อย่างนั้นฉันจะให้เขารับผิดชอบผลที่ตามมาอย่างแน่นอน!” หลี่เชินเอ่ยอย่างมีโทสะแล้วก็ตัดสายโทรศัพท์ไป

ถังเทียนจื้อเก็บโทรศัพท์เรียบร้อยแล้วก็ขับรถออกจากบริษัทเป่หมิงมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล

*

กู้ฮอนนั่งรถแท็กซี่มาถึงโรงพยาบาลและหาห้องพักผู้ป่วยของผู้อำนวยการโกวได้ราบรื่นเป็นอย่างมาก เมื่อมองผ่านบานหน้าต่างบนประตูก็สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่าตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย มือข้างหนึ่งนั้นถูกผ้าก๊อซพันเฝือกอยู่เต็มไปหมด

เห็นถึงตรงนี้ เธอก็แอบกรีดร้องเสียงเบากับตัวเองครั้ง ดี เขาสมควรจะมีจุดจบเช่นนี้

แต่ว่าโกรธก็ส่วนโกรธ ผู้อำนวยการท่านนี้ก็มีมาดไม่น้อยเลยจริงๆ ภายในห้องพักผู้ป่วยมีเพียงแค่เขาที่เป็นผู้ป่วยคนเดียว การตกแต่งในสถานที่แห่งนี้ได้ไม่ด้อยไปกว่าโรงแรมเลย ตู้เย็น โทรทัศน์ เครื่องปรับอากาศ อะไรที่ควรจะมีล้วนมี ถ้าหากว่าเป็นคนธรรมดาแล้วล่ะก็ เกรงว่าคงจะไม่สามารถพักในห้องแบบนี้ได้อย่างแน่นอน

ตอนนี้ผู้อำนวยการโกวกำลังนอนอยู่โทรศัพท์อยู่บนเตียง มือที่เข้าเฝือกข้างนั้นของเขาใส่ไว้งั้นๆ ที่จริงแล้วเขาแค่ถูกเป่หมิงโม่ทำให้ข้อต่อแขนหลุดเท่านั้นเอง ถึงโรงพยาบาลแล้วคุณหมอก็ต่อกลับให้เขาอย่างรวดเร็ว

เขาทำแบบนี้ อย่างแรกก็เพราะอยากหาโอกาสพักผ่อนสักหลายวัน อย่างที่สองเมื่อวานนี้เขาเพิ่งจะได้รับรู้ว่าที่แท้แล้วคนที่ทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้แบบนี้ก็คือเป่หมิงโม่ที่เป็นประธานบริษัทเป่หมิงคนก่อน จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวจนตัวสั่น เพียงแต่เขาก็เป็นคนของทางการ เผชิญหน้ากับอดีตประธานบริษัทคนหนึ่งมีอะไรต้องกลัวกัน เพียงแค่ใช้สิทธิอำนาจที่ตัวเองมีกับเขาเล็กน้อย เช่นนั้นเขาก็จะถูกตีจนไม่มีวันที่จะพลิกกลับมาได้อีก

เช้าตรู่วันนี้ ทางตำรวจก็ได้มาสอบสวนและรวบรวมหลักฐานกับเขาแล้ว แน่นอน เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องน่าอับอายที่ตัวเองได้ทำ เพียงแต่เน้นไม่หยุดว่าตัวเองอยู่ดีๆก็ถูกเป่หมิงโม่ต่อยอย่างไร้เหตุผล

แน่นอน คนที่ทำให้เขามีความกล้าที่จะพลิกผิดเป็นถูกก็ยังคงต้องอาศัยเหล่าผู้คนที่อยู่เบื้องหลังและเหล่าข้าราชการมากมายที่มีเรื่องบาดหมางกับเป่หมิงโม่ล้วนโทรศัพท์มาหาเขา บอกเขาให้กัดเป่หมิงโม่เอาไว้อย่าได้ปล่อย เพื่อเป็นการระบายโทสะที่มีแทนพวกเขา