บทที่ 956 แบไพ่ออกหมด

บทที่ 956 แบไพ่ออกหมด

“อ่อ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรที่ดีกว่านี้อีกแล้ว ผมเดาว่าผู้ชายคนนั้นคงจะถูกผมทำให้ตกใจ โชคดีที่เป็นแบบนี้ ไม่อย่างนั้นคงต้องเพิ่มโทษให้เขาอีกหนึ่งกระทงประธานกู้ คุณวางใจได้เลยนะครับ ผมส่งคนออกไปจับเขาแล้ว คนแบบนี้ช่างไม่เห็นกฎหมายบ้านเมืองในสายตาเลยจริงๆ ไม่ขังเอาไว้สักหลายปีก็ยากที่จะระบายอารมณ์โกรธของผมออกไปได้”

ไอ้หมอนี้ช่างรู้จักติดทองบนหน้าตัวเองจริงๆ ถูกต่อยจนสลบไปแล้วเพิ่งจะฟื้นขึ้นมา ยังจะกล้าพูดออกมาอีกว่าตัวเองส่งคนไปจับแล้ว ช่างน่าไม่อายเสียจริง

ตอนนี้เองที่กู้ฮอนรู้สึกว่าควรจะเจรจาเรื่องสำคัญได้แล้ว “ผู้อำนวยการโกว ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างมันเถอะนะคะ ในเมื่อคนคนนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรฉัน แม้ว่าจะทำให้คุณบาดเจ็บ ก็ให้เขาจ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลให้คุณก็พอแล้วค่ะ สุภาษิตพูดเอาไว้ว่า พลังมังกรก็ไม่อาจสยบคนพาล เมื่อสักครู่ได้ยินคุณพูดแบบนี้ คนคนนี้ก็เป็นคนที่เก่งกาจคนหนึ่ง ถ้าหากว่าเขาถูกจำคุก หลังจากเขาออกมา อย่างนั้นออกมาก็ไม่ใช่ว่าจะมาแก้แค้นคุณหรือคะ ผู้อื่นอยู่ในที่มืด คุณอยู่ในที่แจ้ง......”

ผู้อำนวยการโกวที่ได้ยินคำพูดของกู้ฮอนก็อดจะขมวดคิ้วไม่ได้ เขาก็เป็นคนที่สับปลับ กลับกลอกคนหนึ่งเช่นกัน หลังจากครุ่นคิดเกี่ยวกับเหตุผลนี้อย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้นว่า “ประธานกู้ ขอบคุณคุณมากสำหรับความห่วงใยที่มีให้ผม แต่ว่า คนชั่วพวกนี้ล้วนมีความโลภ แม้ว่าพวกเราจะปล่อยเขาไปครั้งหนึ่ง ก็อยากที่จะรับประกันได้ว่าครั้งต่อไปเขาจะสร้างเรื่องอะไรขึ้นมาอีก ถ้าหากว่าเขาทำร้ายผู้อื่นจะทำอย่างไร พวกเราทำแบบนั้นก็ไม่มีความรับผิดชอบต่อผู้อื่นอย่างไม่ต้องสงสัยเลย ในฐานะที่ผมเป็นเจ้าหน้าที่ราชการคนหนึ่ง จะทำเรื่องที่ส่งผลร้ายต่อประชาชนออกมาได้อย่างไรกัน ไม่อย่างนั้นก็จะผิดต่อมโนธรรมในใจของผมนะครับ”

คำพูดที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเดือดดาลนี้ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะสะเทือนใจเล็กน้อย ใช้มือข้างที่แข็งแรงดีอยู่ของเขากำหมัดทุบลงไปที่หน้าอกของตัวเองไม่หยุด ถ้าหากไม่รู้แล้วล่ะก็ ไม่แน่ว่าอาจจะถูกคำพูดของเขาทำให้เกิดความรู้สึกเช่นเดียวกันไปแล้ว จากนั้นก็เชื่อว่าเขาเป็นผู้นำที่ดีคนหนึ่งที่ห่วงใยมวลชน

แต่สำหรับคนที่รู้จักหน้าตาท่าทางของเขานั้น ลูกไม้นี้ช่างทำให้คนรู้สึกคลื่นไส้จริงๆ

***

พูดความจริงเลยว่าตอนนี้กู้ฮอนนั้นไม่อยากจะเห็นหน้าตาอันอัปลักษณ์ของเขาอีกแล้ว ทำไมตัวเองถึงมักจะได้พบกับคนประเภทเดียวกับเขากัน

กู้ฮอนที่ไม่สามารถเสแสร้งต่อไปได้ก็ยอมแพ้ในที่สุด เธอตัดสินใจว่าควรจะฉีกหน้ากากทิ้งได้แล้ว ในเมื่อเขาพูดดีๆด้วยไม่ได้ อย่างนั้นก็ใช้ไม้แข็งอย่างการพูดความจริงออกไปให้หมดเลยก็แล้วกัน

กู้ฮอนหมุนตัวกลับไปอย่างไม่ยินยอมที่จะมองใบหน้าที่อัปลักษณ์นั่นอีก

เธอหันหน้าไปมองทางนอกหน้าต่าง “ผู้อำนวยการโกว เมื่อวานที่คุณส่งการ์ดเชิญมาเชิญฉัน ที่จริงแล้วไม่ใช่ว่าต้องการปรึกษาหารือเรื่องงานกับฉัน แต่มีวัตถุประสงค์อื่นใช่หรือไม่”

จู่ๆก็เอ่ยถามออกมา ทำให้ผู้อำนวยการโกวที่จมอยู่กับความภาคภูมิใจในคำโกหกหลอกลวงของตัวเองรู้สึกตะลึง ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆกู้ฮอนถึงได้เอ่ยถามคำถามแบบนี้ออกมา

สีหน้าของเขาเริ่มลนลาน โชคดีที่ตอนนี้กู้ฮอนหันหลังให้กับตัวเอง เธอไม่สามารถมองเห็นท่าทางของตัวเองในตอนนี้ได้

“ประธานกู้ ทำไมจู่ๆคุณถึงได้ถามคำถามอันน่าขันออกมากัน หากว่าผมไม่ได้เชิญคุณมาปรึกษาหารือเรื่องงาน แล้วจะให้พูดคุยเรื่องอื่นหรือครับ ผมว่าคุณน่าจะตกใจเพราะเรื่องเมื่อวานถึงได้พูดออกมาแบบนี้ ไม่อย่างนั้นคุณกลับไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะครับ”

ผู้อำนวยการโกวฝืนแสร้งทำใบหน้ายิ้มแย้ม แต่เขากลับไม่เห็นว่ามือที่ห้อยอยู่ข้างตัวของกู้ฮอนกำหมัดแล้ว

กู้ฮอนถอนหายใจเสียงยาว เธอหันกลับมาอย่างเร็ว สีหน้าที่ทำให้ผู้อำนวยการโกวรู้สึกว่าเธอบอบบางน่าสงสารนั้นไม่เหลือแล้ว

เหลือเพียงแค่ใบหน้าเย็นชาที่เหมือนกับเป่หมิงโม่เมื่อวานตอนเผชิญหน้ากับเขา

นี่ทำให้ผู้อำนวยการโกวอดที่จะสูดลมหายใจลึกไม่ได้ คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะเปลี่ยนสีหน้าได้เร็วเช่นนี้ ตอนนี้เขายังคงฝืนแสร้งทำเป็นนิ่ง “ประธานกู้ คุณเป็นอะไรไปครับ สีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไร จะให้ผมเรียกคุณหมอมาตรวจคุณสักหน่อยไหมครับ ผมรู้จักคุณหมอที่นี่อยู่หลายคน.......”

“ผู้อำนวยการโกว คุณไม่ต้องแสดงละครต่อหน้าฉันหรอกค่ะ เมื่อวานตอนเย็นฉันไม่ได้หมดสติไปอย่างสมบูรณ์ ภายหลังเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันล้วนเห็นหมด เดิมฉันนึกว่าคุณจะเป็นผู้นำที่ดีคนหนึ่ง แต่การกระทำทั้งหมดของคุณทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังและรังเกียจมาก!”

ผู้อำนวยการโกวกลัวจนหน้าถอดสี “ปะ ประธานกู้ คุณเห็นอะไรกัน อย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของคนพวกนั้น ผม ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นนะ”

“ใช่ คุณไม่ได้ทำอะไรเลย แต่คุณทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้ยิ่งกว่าทำอะไรทั้งหมด ตอนที่ใกล้จะหมดสตินั้นฉันครุ่นคิดเยอะแยะมากมาย เริ่มตั้งแต่ที่ฉันรู้สึกว่าคุณปฏิบัติกับฉันแบบแปลกๆ จนกระทั่งตอนนั้นฉันเพิ่งจะเข้าใจชัดเจนจริงๆ และเหล้าแก้วสุดท้ายที่ฉันดื่มนั้น คุณได้เล่นตุกติกกับมัน!”

“นี่ นี่จะเป็นไปได้อย่างกัน ช่างเป็นเรื่องน่าขบขันเสียจริง เหล้าแก้วนั้นคุณก็เห็นแล้ว ผมก็ดื่มเหมือนกัน ทำไมผมถึงไม่เป็นอะไรล่ะ” หลังจากที่ผู้อำนวยการโกวตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าก็สงบนิ่งในทันที และเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา “ประธานกู้ ผมจะไม่ถือสาในเรื่องนี้ เพราะถือว่าคุณเสียขวัญจากเรื่องเมื่อวานตอนเย็น ตอนนี้ผมรู้สึกไม่สบายเล็กน้อย จำเป็นต้องพักผ่อน คุณกลับไปเถอะ”

กู้ฮอนหลุบตามองผู้อำนวยการโกวที่นอนอยู่ เธอสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ในแววตาของเขาตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าในใจของเขามีความลับอยู่ ถ้าหากไม่ใช่ว่าตัวเองพูดได้ถูกต้อง เขาจะมีท่าทางแบบนี้ได้อย่างไรกัน นี่ทำให้เธอมั่นใจในการคาดเดาของตัวเองมากขึ้น และยิ่งโมโหเป็นฟืนเป็นไฟมากยิ่งขึ้น

***