บทที่ 958 เรื่องวุ่นวายใหญ่โตแล้ว

บทที่ 958 เรื่องวุ่นวายใหญ่โตแล้ว

“คุณกัง ผมไม่ทราบฐานะของเธอจริงๆนะครับ ถ้าหากว่ารู้ล่ะก็ ต่อให้คุณมอบความกล้าให้กับผมมากกว่านี้หมื่นเท่า ผมก็ไม่กล้าแตะเธอแม้แต่ครึ่งนิ้ว ผมเพียงแค่สับสนเพราะแอลกอฮอล์ขึ้นสมองไปชั่วขณะ ขอให้คุณช่วยพูดกับคุณท่านทีว่าผมไม่ได้ตั้งใจ ขอให้เขาเมตตาผมสักครั้งเถอะครับ” เขาพูดพลางโขกศีรษะลงแทบเท้าถังเทียนจื้อติดๆกันจนเกือบจะเลียรองเท้าให้เขาแล้ว

ช่างมีท่าทางเหมือนขี้ข้าคนหนึ่งจริงๆ

ถังเทียนจื้อหลุบตามองเขาโขกศีรษะอย่างแรง โขคดีที่กู้ฮอนไม่ได้เป็นอะไร อาศัยโอกาสนี้ในการสั่งสอนเขาก็พอแล้ว วันหลังยังคงต้องใช้ประโยชน์จากเขาอีก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็เอ่ยเสียงเข้มว่า “พอแล้ว คุณลุกขึ้นเถอะ”

ผู้อำนวยการหลี่ได้ยินประโยคนี้แล้วก็เหมือนกับได้ยินคำว่านิรโทษกรรมพิเศษอย่างไรอย่างนั้น จึงเอ่ยพูดขอบคุณติดกันไม่หยุด พลางลุกขึ้นมา

“คุณกัง ในเมื่อประธานกู้ของบริษัทเป่หมิงเป็นลูกสาวแท้ๆของคุณท่าน อย่างนั้นทำไมจะต้องให้ผมสร้างเรื่องยุ่งยากให้กับบริษัทเป่หมิงด้วยล่ะครับ” เกรงว่านี่จะเป็นปัญหาที่ผู้อำนวยการโกวไม่เข้าใจมากที่สุดในเวลานี้

“พูดไร้สาระอะไร พวกเราให้คุณทำแบบนี้แน่นอนว่าต้องมีเหตุผล คุณแค่ทำตามที่สั่งก็พอแล้ว” ถังเทียนจื้อเอ่ยหน้าตึง

แต่ผู้อำนวยการโกวยังคงมีท่าทีลำบากใจ “คุณกัง ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากทำ แต่ผมไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ด้านหนึ่งก็เป็นคุณกับคุณท่าน อีกด้านหนึ่งก็เป็นลูกสาวแท้ๆของคุณท่าน........”

***

ถังเทียนจื้อนั้นไม่สนใจว่าผู้อำนวยการโกวจะมีความยากลำบากอะไร สิ่งเหล่านี้เป็นปัญหาที่เขาต้องขบคิดด้วยตัวเอง เพียงแต่ว่า ก่อนที่จะจากไปนั้นก็ยังคงกำชับอีกครั้งว่า “ตอนนี้คุณจับเป่หมิงโม่เอาไว้ได้แล้ว อย่างนั้นก็ต้องจัดการเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด ส่วนความมักมากเหล่านั้นของคุณ ให้ดีที่สุดก็เก็บมันเอาไว้เสีย ไม่อย่างนั้น ผมก็มีวิธีที่จะทำให้คุณตัดใจจากความคิดนั้นได้ สิ่งที่ถูกหักหรือขาดจะไม่ใช่แขนข้างนี้ของคุณ แต่เป็น........”

ถังเทียนจื้อพูด เผยรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาตามไขสันหลัง “คุณน่าจะเข้าใจความหมายของผมนะ”

“เข้าใจครับ เข้าใจ” ผู้อำนวยการโกวสีหน้าเปลี่ยน พยักหน้าติดต่อกัน

*

ตอนนี้บริษัทเป่หมิงก็กลับไปไม่ได้แล้ว อย่างน้อยก็กลับไปไม่ได้ชั่วคราว กู้ฮอนนั่งรถแท็กซี่มาถึงสถานที่ที่เคยมาครั้งหนึ่งอย่างสตรีทพาร์คที่เลี้ยงปล่อยกลุ่มนกพิราบ

ที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่เธอนัดกับฉิงฮัวทางโทรศัพท์ เขาจะให้คนขับรถของกู้ฮอนมาส่งที่นี่

เธอค่อยๆเดินเข้าไปในสวนสาธารณะ มุ่งหน้าไปทางกลุ่มนกพิราบ

เหล่าสัตว์ตัวน้อยนั้นคุ้นเคยกับมนุษย์เป็นอย่างมาก เมื่อเห็นว่ามีคนมาก็หันศีรษะมองมาทางเธอก่อน ดวงตาสีแดงอันเฉียบแหลมสังเกตอย่างละเอียดว่าในมือของเธอมีอาหารมาให้พวกมันหรือไม่

กู้ฮอนรู้สึกปวดหัวเพราะเรื่องการหาทนายความให้กับเป่หมิงโม่มาตลอด โดยเฉพาะหลังจากที่อารมณ์ฮึกเหิมเลือดร้อนที่แน่วแน่ ไม่ล่าถอยในตอนที่ได้เผชิญหน้ากับอำนาจอันแข็งแกร่งลดลงไป เธอก็เริ่มสำรวจและตัดสินใจเกี่ยวกับปัญหานี้ว่าตัวเองจะเดินต่อไปในเส้นทางนี้อย่างไร

โดยเฉพาะในโรงพยาบาล ผู้อำนวยการโกวเปิดเผยกับตัวเองเป็นอย่างมากแล้ว ถ้าหากว่าครั้งนี้รับมือเขาไม่ได้ล่ะก็ อย่างนั้นก็ต้องเชื่อมโยงไปถึงบริษัทเป่หมิงแล้วจริงๆ

ถ้าหากว่าเป็นแบบนั้นล่ะก็ ตัวเองควรจะรับมืออย่างไรกัน.......

เธอยืนอยู่กลางสนาม เหล่านกพิราบโอบล้อมเธอไว้ตรงกลาง มีหลายตัวที่กล้าหาญเล็กน้อยกำลังเตรียมจะกางปีกบินเข้ามาตรงไหล่ของผู้มาเยือนเพื่อตรวจสอบด้วยตัวเองอีกรอบ

ยากที่จะจินตนาการได้จริงๆว่าตัวเองจะเคร่งเครียดกับเรื่องของเป่หมิงโม่มากขนาดนี้ บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าตัวเองเป็นตัวจุดชนวนระเบิดเรื่องนี้ก็ได้

ครึ่งชั่วโมงกว่าผ่านไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อรับโทรศัพท์ก็ได้ยินว่าผู้รับผิดชอบขับรถมาส่งให้ตัวเองโทรมา

เธอรีบเดินออกมาจากกลางกลุ่มนกพิราบอย่างระมัดระวังมาจนถึงข้างสนาม เป็นอย่างที่คิดเอาไว้เลยว่ารถของตัวเองถูกจอดเอาไว้ที่นี่แล้ว

เมื่อเข้าไปนั่งในรถแล้วก็รู้สึกว่ารอบด้านเงียบสงบไปชั่วขณะ ถัดมาเธอก็ได้รับโทรศัพท์สายที่สอง ครั้งนี้เป็นฉิงฮัวโทรศัพท์มา

เธอรีบรับโทรศัพท์ “เรื่องที่หาทนายความจัดการเป็นอย่างไรบ้าง”

สิ้นเสียง อีกฟากหนึ่งของโทรศัพท์ก็เงียบไปชั่วครู่ ถัดมาฉิงฮัวก็เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงท้อใจว่า “คุณผู้หญิง เกรงว่าครั้งนี้พวกเราจะพบกับเรื่องยุ่งยากเล็กน้อยแล้ว”

กู้ฮอนสีหน้าแข็งค้าง อดไม่ได้ที่จะนั่งตัวตรงเล็กน้อย “ฉิงฮัว คุณพูดให้เข้าใจกว่านี้อีกหน่อยได้หรือไม่ การเชิญทนายความเกิดข้อผิดพลาดขึ้นใช่หรือไม่”

“ใช่ครับคุณผู้หญิง ผมติดต่อหาทนายความที่ค่อนข้างจะมีชื่อเสียงไปหลายคน แต่เมื่อพวกเขาได้รู้ว่าเป็นเรื่องของเจ้านายแล้วก็ล้วนเอ่ยปฏิเสธอย่างอ้อมๆ”

“อย่างนั้นทนายความของพวกเราล่ะ“ กู้ฮอนรู้ว่าทนายความของบริษัทเป่หมิงก็พูดได้ว่าค่อนข้างมีฝีมือ

“ทนายความของพวกเราไม่ได้ครับ พวกเขาล้วนเชี่ยวชาญในเรื่องคดีความทางธุรกิจ สำหรับเรื่องของเจ้านายนั้นไม่มีความสามารถมากพอครับ.......”

กู้ฮอนรู้สึกว่าตัวเองพบเรื่องยุ่งยากเรื่องใหญ่เข้าแล้ว ไม่มีใครสามารถทำคดีของเป่หมิงโม่ได้ นี่ก็หมายความว่าโอกาสที่จะแพ้คดีของพวกเขามากเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนว่าหมายความว่าบริษัทเป่หมิงจะตกอยู่ในสภาพอันตรายมากขึ้นเช่นกัน

***

สำหรับเรื่องการหาทนายความในกับเป่หมิงโม่นั้น กู้ฮอนเริ่มรู้สึกว่าทุกย่างก้าวช่างยากเย็นแสนเข็ญ ทางเบื้องหน้าก็เปลี่ยนเป็นสับสนขึ้นเรื่องๆ ในตอนนี้เธอร้อนใจจนต้องการคนมาชี้ทางสว่างให้กับตัวเอง

เมื่อทั้งสองฟากโทรศัพท์ล้วนรู้สึกว่าไม่มีหนทางแก้ไขปัญหานั้น ในสมองของฉิงฮัวก็มีชื่อของคนคนหนึ่งโผล่ขึ้นมา บางทีเขาอาจจะช่วยเจ้านายได้

“คุณผู้หญิงครับ คุณสามารถลองไปหาคุณชายซูและคุณชายป่ายได้ บางทีพวกเขาอาจจะมีทนายความที่เหมาะสมให้เลือกนะครับ”