บทที่ 960 วิเคราะห์คดีความ

บทที่ 960 วิเคราะห์คดีความ

หยินปู้ฝันรู้สึกร้อนใจแล้ว เขาลุกขึ้นยืน “กู้ฮอน เธอเข้าใจความหมายของฉันผิดแล้ว ตอนที่ฉันได้รับคำชี้แนะจากเบื้องบนนั้นก็ตัดสินใจแล้วว่าจะออกหน้าให้กับเป่หมิงโม่ อีกอย่างฉันก็รู้ว่าสุดท้ายแล้วเธอจะกลับมาหาฉัน”

“หยินปู้ฝัน นี่มันทำไมกัน” กู้ฮอนรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก

หยินปู้ฝันเพียงแค่หัวเราะเบาๆ “แม้ว่าฉันจะมีความเห็นต่อเป่หมิงโม่มากมาย แต่ฉันก็คิดว่าในเมื่อเขาสร้างเรื่องแบบนี้ออกมาแล้วจะต้องมีสาเหตุอย่างแน่นอน อีกอย่างสาเหตุนี้ก็ไม่ใช่เขาที่เป็นคนสร้างขึ้นมา”

***

อย่ามองว่าหยินปู้ฝันและเป่หมิงโม่พวกเขาสองคนเหมือนคนที่อยู่ในโลกสองใบ กระทั่งในสายตาคนภายนอก แม้จะพูดได้ไม่เต็มปากว่าทั้งสองคนนั้นเข้ากันไม่ได้ แต่ก็จัดอยู่ในประเภทที่ไม่ล้ำเส้นกัน ไม่ไปมาหาสู่กันชั่วชีวิตอย่าง ‘คนแปลกหน้าที่คุ้นเคยกันมากที่สุด’

แต่ในสถานการณ์สำคัญแบบนี้ หยินปู้ฝันยังสามารถเอ่ยพูดคำพูดที่มีความยุติธรรม สมเหตุสมผลแทนเป่หมิงโม่ได้ ก็สามารถยืนยันได้ว่าคำพูดที่เขาพูดออกมาเหล่านี้ไม่ใช่เห็นแก่หน้ากู้ฮอน

“หยินปู้ฝัน นายพูดไม่ผิดเลย เรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเป่หมิงโม่ แต่เป็นเพราะฉัน” มือสองข้างของกู้ฮอนกุมถ้วยกาแฟ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกทุกข์ใจ

“เพราะเธอหรือ” หยินปู้ฝันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ พวกเขาได้รับข่าวมาแค่ว่าเป่หมิงโม่บุกเข้าไปในหน่วยงานราชการอย่างไม่มีเหตุผล ส่งผลให้ข้าราชการนายหนึ่งบาดเจ็บสาหัสแล้วหลบหนีไปในภายหลัง

กู้ฮอนพยักหน้า “เรื่องนี้เล่าแล้วยาวจริงๆ” เรื่องระหว่างเธอกับเป่หมิงโม่ นับตั้งแต่ออกจากสำนักงานทนายความไปแล้วก็แทบจะไม่ได้ติดต่อกับหยินปู้ฝันเลย

สาเหตุหลักก็เพราะทั้งสองฝ่ายล้วนไม่อยากให้มีผลกระทบต่อการทำงานและการใช้ชีวิตของอีกฝ่าย ทั้งยังพยายามที่จะค้นหาเส้นทางในการดำเนินชีวิตของตัวเอง

จนถึงตอนนี้ เพื่อที่จะให้หยินปู้ฝันเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด เธอจำเป็นต้องเริ่มเล่าตั้งแต่ในตอนที่ตัวเองเข้ารับตำแหน่งประธานบริษัท และเพื่อที่จะให้เป่หมิงโม่เข้าใกล้ลูกๆน้อยลงจึงให้เขาเป็นผู้ช่วยของตัวเองไปจนเกิดเรื่องขึ้นเมื่อวานนี้

หยินปู้ฝันนั่งฟังอย่างตั้งใจ มือหนึ่งถือปากกาบันทึกเสียงที่ใช้สำหรับหาหลักฐานในยามปกติ อีกมือถือปากกาแท่งหนึ่งจดบันทึกลงบนกระดาษคร่าวๆ การกระทำสองอย่างพร้อมกันแบบนี้ เป็นวิธีการทำงานตั้งแต่เขาเป็นทนายความ จุดประสงค์ก็เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองพลาดปัญหาสำคัญใดๆไป

เมื่อฟังกู้ฮอนเล่าจบแล้ว เขาก็ทำความเข้าใจกับรายละเอียดของคดีความนี้เป็นอย่างมาก แน่นอนว่าเป็นเพราะกู้ฮอนเคยเป็นทนายความมาก่อน เธอเข้าใจว่าสิ่งใดที่มีประโยชน์ต่อคดีความ สิ่งใดสามารถละเลยได้

หยินปู้ฝันก้มหน้าลงอ่านบันทึกที่จดเต็มหน้ากระดาษทั้งใบโดยไม่ได้เอ่ยพูดอะไรชั่วครู่หนึ่ง

กู้ฮอนนั่งอยู่ด้านข้างโดยไม่ส่งเสียงอะไร กลัวว่าจะไปขัดความคิดของเขา

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมงเขาก็เก็บปากกา “คดีความนี้ดูแล้วง่ายดายมาก โดยเฉพาะเธอที่อยู่เป็นพยานในเหตุการณ์นั้น โอกาสในการชนะคดีของเป่หมิงโม่นั้นมีถึง 70%

ประโยคนี้ทำให้กู้ฮอนโล่งใจ ความโศกเศร้าบนใบหน้านั้นลดลงไปไม่น้อย “พูดอย่างนี้ พวกเราจะชนะคดีความนี้อย่างแน่นอนแล้วหรือ”

“ไม่ใช่ชนะแน่นอน แต่แพ้แน่นอน”

“หา” ใบหน้ากู้ฮอนเต็มไปด้วยความแปลกใจ โอกาสในการชนะคดีความสูงขนาดนี้จะแพ้อย่างแน่นอนได้อย่างไรกัน ต้องรู้ว่า ขอเพียงแค่คดีความมีความเป็นไปได้สูงกว่า 55% สำหรับหยินปู้ฝันนั้นสามารถเป็นไปได้ 100% แล้ว

แน่นอนว่าหยินปู้ฝันรู้ว่าเธอสงสัยอะไร ดังนั้นจึงพูดกับเธออย่างมีความอดทนว่า “เรื่องนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ซับซ้อน ทั้งเรื่องที่เป่หมิงโม่ทำร้ายผู้อำนวยการโกวก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเช่นกัน อย่างน้อยก็ยังเหลือลมหายใจให้กับเขา แต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดสำหรับเรื่องนี้ก็คือสถานที่ที่เกิดเหตุการณ์นั้นพิเศษมาก บุกรุกสถานที่ราชการผิดกฎหมาย แค่อาศัยข้อนี้ข้อเดียวก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา การเข้าออกสถานที่ราชการนั้นเข้มงวดเป็นอย่างมาก เขาบุกเข้าไปเองโดยพลการแบบนี้ นั้นง่ายต่อการที่จะโยนความผิดฐานเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของหน่วยงานรัฐใส่เขาได้เลย

“เป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของหน่วยงานรัฐหรือ นี่มันเกินไปหน่อยแล้วมั้ง สถานที่นั้นก็เป็นเพียงแค่สถานที่ใช้พักฟื้นของพวกเขาเท่านั้นเอง” กู้ฮอนรู้สึกว่าไม่น่าเชื่ออยู่บ้าง

***

“กู้ฮอน ฉันสามารถเข้าใจความคิดของเธอได้ แต่มีเพียงแค่เธอไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้ก็มีคนจัดการอยู่เบื้องหลังจึงทำให้ความยากของคดีนี้มากขึ้นไปอีก” แม้ว่าหยินปู้ฝันจะไม่ยินยอมเผชิญหน้าความจริงแบบนี้เช่นกัน แต่ก็ทำได้เพียงเท่านี้แล้ว

กู้ฮอนที่เพิ่งจะมีความหวังขึ้นมาอีกครั้งก็เหมือนกับนั่งรถไฟเหาะตีลังกาแล้วตกลงไปในหุบเหว “อย่างนั้นความหมายของนายก็คือพวกเราไม่มีโอกาสที่จะชนะเลยแม้แต่น้อยหรือ”

หยินปู้ฝันขยำกระดาษที่ใช้จดบันทึกสิ่งสำคัญเยอะแยะเมื่อสักครู่นี้เป็นก้อน จากนั้นก็โยนเข้าไปในตะกร้าสานที่ใส่เศษกระดาษที่ไม่ใช่แล้วข้างกาย “ความหวังที่จะทำให้เขาพ้นผิดนั้นไม่มีแล้ว เพียงแต่ฉันสามารถหาวิธีลดโทษและน้ำหนักคดีที่เขาต้องเผชิญให้น้อยมากที่สุดได้”

“อ่อ อย่างนั้นก็ทำได้เพียงแค่นี้แล้ว” ท่าทางผิดหวังของเธอ เหมือนกับที่คนที่กลับมาจากการเปียกปอนท่ามกลางสายฝนตัวคนเดียว

เธอค่อยๆดื่มกาแฟที่เคยรู้สึกถึงความอร่อย แต่ในวันนี้กลับรู้สึกถึงความขมปร่ายากจะกลืนลงไปแก้วนี้จนหมด นี่ก็เป็นครั้งหนึ่งที่เธอรู้สึกเป็นทุกข์เพื่อเป่หมิงโม่

หยินปู้ฝันเห็นท่าทางของหญิงสาวที่อยู่ตรงข้ามเป็นแบบนี้แล้ว ในใจก็เหมือนกับถูกมีดด้ามหนึ่งแทงเข้ามาอย่างลึก เขาก็เหมือนจะเข้าใจเช่นกันว่าทำไมตัวเองมีบุพเพแต่ไร้วาสนากับเธอ

แม้ว่าเธอกับเป่หมิงโม่สองคนจะมีเรื่องให้ทะเลาะกันไม่หยุดหย่อน แต่พวกเขากลับไม่ได้สังเกตเลยว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ก็มีความรู้สึกอย่างหนึ่งลึกๆในใจของพวกเขา อีกทั้งยังค่อยๆแตกยอดอ่อนเติบโตขึ้นมาทีละน้อย

ดังนั้นภายใต้สถานการณ์ปัจจุบันนี้ ในที่สุดความรู้สึกที่เก็บซ่อนเอาไว้นั้นก็งอกออกมาแล้ว