บทที่ 971 อย่าเชื่อใจใครง่าย ๆ

บทที่ 971 อย่าเชื่อใจใครง่าย ๆ

“จากไปแล้ว?” ฉิงฮัวรู้สึกแปลกใจขึ้นมา เรื่องของเจ้านายเขาเข้าใจดี พวกเขาไม่ใช่คนแบบว่าอะไรก็ช่างมันเถอะแล้วยอมแพ้ไปง่าย ๆ พวกเขาจะต้องกัดไม่ปล่อยแน่ ฉะนั้น เขาจึงเข้าใจคำว่า ‘จากไปแล้ว’เป็นถังเทียนจื๋อส่งคนไปย้ายพวกเขาไปที่อื่นแล้ว

เขากำหมัดแน่นขึ้น แล้วเดินไปตรงหน้าถังเทียนจื๋อ “ฉันจะบอกกับนายนะ ปล่อยพวกเขาออกมาซะดี ๆ ถ้าไม่อย่างงั้น ก็อย่าหาว่าฉันไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมงานล่ะ”

พอได้ยินเสียงกระดูกข้อต่อที่มาจากตัวฉิงฮัวดังขึ้น ถังเทียนจื๋อก็รู้แล้วว่าเขากำลังข่มขู่ตัวเองอยู่ เพียงแต่ว่าสำหรับเขาคนที่กล้าต่อกรกับเป่หมิงโม่อย่างเขาแล้ว จะมานับภาษาอะไรกับการข่มขู่อันน้อยนิดแบบนี้

***

ถังเทียนจื๋อมองท่าทางโกรธจัดของฉิงฮัวแล้วก็ขำน้อย ๆ “ทำไม ถ้าฉันจะบอกว่าพวกเธอโดนฉันย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วละก็ นายก็จะเตรียมต่อสู้กับฉันสักยกเหรอ?”

“ก็มีความเป็นไปได้สูง……” ฉิงฮัวก็ไม่เกรงใจ เหมือนกับว่าเขาได้เตรียมพร้อมแล้วที่จะสู้กับถังเทียนจื๋อสักยก

“น่าเสียดายมากจริง ๆ ดูท่าวันนี้เราคงจะไม่ได้สู้กันแล้ว ก่อนหน้าที่นายจะมาถึง พวกเธอได้ขับรถออกไปเองแล้ว นายนี่ก็ไม่มีโชคเลยจริง ๆ แค่ไม่กี่วินาทีสั้น ๆ ก็ไม่ได้พบหน้ากันอีก” ถังเทียนจื๋อไม่ได้กลัวฉิงฮัว แต่เป็นเพราะว่าตอนนี้เขายังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำ ก็เลยไม่อยากเสียเวลามากมายไปบนตัวคนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

ฉิงฮัวมองไปที่เขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ที่นายพูดมันเป็นเรื่องจริงเหรอ? คุณหนูพาคุณชายน้อยหยางหยางออกไปเองแล้วเหรอ?”

“ฉันไม่ได้ว่างมากขนาดมาหลอกนายเล่นหรอกนะ แต่ว่าถ้าหากนายอยากจะสู้กับฉันสักยกแล้วละก็ ทางที่ดีที่สุดไว้นัดกันใหม่ดีกว่า แล้วฉันจะสู้เป็นเพื่อนนายจนสุดแน่” ถังเทียนจื๋อพูดจบก็หมุนตัวเดินไปทางคฤหาสน์แล้ว

*

ระหว่างทางกลับไป หยางหยางนั่งอยู่บนที่นั่งเหมือนกับลูกบอลที่ลมรั่วออกหมดแล้ว ที่ข้างกายเขาคือกระรอกน้อยที่ถังเทียนจื๋อมอบให้กับเขา มันกำลังกระโดดโรดเต้นไปมาไม่ยอมหยุด

เมื่อกี้โดนแม่ดุไปชุดหนึ่ง ทำให้ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาหยอกล้อเล่นกับเพื่อนใหม่ของเขาแล้ว

ภายในรถก็เลยกลายเป็นเงียบสงบ

และในเวลานี้ เสียงโทรศัพท์ของกู้ฮอนก็ดังขึ้น

“ฮัลโล มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

นี่เป็นสายของฉิงฮัวโทรเข้ามา หลัก ๆ คืออยากจะตรวจสอบความปลอดภัยของสองแม่ลูกให้แน่ใจ “คุณหนู พวกคุณกลับมาแล้วใช่ไหมครับ?”

“ใช่ อยู่ระหว่างทางกำลังกลับ” หลังจากกู้ฮอนตอบไปแล้วประโยคหนึ่ง ก็ลองถามต่ออีกประโยคว่า “จากที่ยี่เฟิง นายสืบได้เรื่องอะไรบ้างหรือเปล่า?”

“อืม ที่สามารถแน่ใจได้ก็คือ คุณชายยี่เฟิงไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ตอนนี้ผมอยู่ข้างหลังพวกคุณและกำลังรีบตามคุณไป เมื่อกี้ผมก็เพิ่งกลับมาจากที่ที่พวกคุณไป เพราะกลัวว่าพวกคุณจะเป็นอันตราย เพราะฉะนั้นผมก็เลยตัดสินใจตามออกมาด้วยตัวเอง”

“ขอบคุณมากฉิงฮัว งั้นเดี๋ยวเราเจอกันที่ห้องทำงานเลยละกัน ตอนนี้ฉันจะส่งหยางหยางกลับไปที่โรงเรียนก่อน” กู้ฮอนพูดจบแล้วก็วางสายไป

สายตาของเธอกวาดมองหยางหยางทีหนึ่ง “หนูกำลังคิดอะไรอยู่ หนูรู้ไหมว่าเรื่องแบบวันนี้มันอันตรายมากนะ”

หยางหยางเงยหน้าขึ้นมองไปที่แม่ “จะมีอันตรายที่ไหนกัน คุณอาบิวตี้ก็ไม่ใช่คนร้ายสักหน่อย”

เฮ้อ ดูท่าคำสั่งสอนที่ตัวเองพูดไปเมื่อกี้ ไม่ได้โดนเขาฟังเข้าไปเลยสักนิด

“แม่อยากจะบอกหนูว่า ไม่ว่าจะเป็นคนดีหรือคนร้าย ตอนนี้หนูยังเป็นเด็กยังแยกแยะไม่ออก และที่สำคัญ ถึงจะเป็นคนรู้จัก ถ้าเขาคิดอยากจะพาหนูไป ก่อนจะไปก็ต้องบอกเฉิงเฉิงก่อน หรือว่าต้องโทรบอกแม่ หรือฉิงฮัว แอนนาหรือว่าลั่วเฉียวก็ได้ ถ้าตอนที่พวกเรายังไม่อนุญาตแล้วละก็ จะไปกับคนอื่นไม่ได้นะรู้ไหม”

“งั้นโทรหาพ่อไม่ได้เหรอ? แล้วอีกอย่าง วันนี้ผมกะจะบอกเฉิงเฉิงแล้ว แต่ว่าผมหาตัวเขาไม่เจอ และอีกอย่างอาบิวตี้บอกว่าแม่ไม่สบายอยากจะให้ผมไปอยู่เป็นเพื่อน ก็เพราะว่าผมเป็นห่วงแม่ถึงได้ออกไปกับเขา แต่ใครจะรู้ว่าเขาจะพาผมไปที่เมื่อกี้ แต่ว่าที่ตรงนั้นก็ถือว่าสนุกดีนะ”

ในใจกู้ฮอนเข้าใจว่าลูกเป็นหว่งตัวเอง ถึงแม้ในใจจะรู้สึกซาบซึ้งเล็กน้อย แต่ว่าก็ต้องสั่งสอนต่อไป

ไม่งั้น ครั้งนี้ถือว่าบังเอิญโชคดีไป ที่จุดประสงค์หลักของถังเทียนจื๋อคือแค่อยากจะหลอกล่อให้ตัวเองไปเท่านั้น แล้วถ้าหากเป็นคนอื่นที่มีเจตนาอย่างอื่นมาใช้วิธีแบบนี้เหมือนกันขึ้นมา งั้นก็คงจะไม่โชคดีแบบนี้แล้ว

***

กู้ฮอนขับรถส่งหยางหยางกลับไปที่โรงเรียนแล้ว แต่ในรถของเธอยังเหลือแขกตัวเล็กที่มาใหม่ตัวนั้น… กระรอกน้อย

เพื่อไม่ให้มันไปกระทบการเรียนของลูกชายเข้า เธอก็ทำได้แค่พามันกลับมาที่ห้องทำงานของตัวเองด้วย ผ่านไปประมาณเกือบครึ่งชั่วโมงได้ ฉิงฮัวก็กลับมาถึงอย่างรีบร้อน ในตอนที่เขาเห็นกู้ฮอนนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานอย่างปลอดภัยดีแล้วนั้น เขาถึงได้หายใจโล่งออกมาได้จริง ๆ

เรื่องนี้ก็ถือว่าเป็นข้อผิดพลาดเล็ก ๆ ที่แทรกเข้ามาเท่านั้น และไม่โดนทั้งสองคนยกขึ้นมาพูดอีก หน้าที่การงานก็ยังคงต้องเดินหน้าต่อไป

จนกระทั่งเมื่อใกล้เวลาเลิกงาน ความเงียบสงบแบบนี้ก็โดนทำลายลงในที่สุด

กู้ฮอนกับฉิงฮัวต่างก็กำลังยุ่งอยู่กับหน้าที่การงานในมือของตัวเอง จนกระทั่งจังหวะแบบนี้โดนเสียงโทรศัพท์ภายในตรงหน้าโต๊ะของฉิงฮัวทำลายลงไป

เพื่อหลีกเลี่ยงการส่งผลกระทบต่อกู้ฮอน เขาจึงรีบรับโทรศัพท์ขึ้นทันที “มีเรื่องอะไร? หือ? ได้ ผมจะรีบลงไปดูเดี๋ยวนี้” พูดแล้วเขาก็รีบวางสายลง “คุณหนู ข้างล่างมีเรื่องนิดหน่อย ผมลงไปจัดการสักครู่นะครับ” พูดจบ เขาก็ไม่รอคำตอบจากเธอ แล้วก็รีบร้อนออกไปเลย

นี่เป็นฉิงฮัวที่กู้ฮอนเห็นได้ไม่บ่อยนัก ที่จริงตอนที่เขารับโทรศัพท์เสร็จและจะออกไปนั้น ก็เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของเขามีความผิดปกติบ้างแล้ว

เพียงแต่ว่าเธอก็ไม่สะดวกถาม ถ้าหากว่าเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ยังต้องให้ประธานมาจัดการด้วยตัวเองอีกละก็ งั้นก็คงจะต้องเหนื่อยตายกันพอดี