บทที่ 972 ช่วยเหลือ

บทที่ 972 ช่วยเหลือ

“คุณชายยี่เฟิง ครั้งนี้ผมไม่ได้มาเพื่อเรื่องนั้น คุณชายน้อยหยางหยางได้กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วครับ ผมมาหาคุณเพราะมีเรื่องอีกเรื่องหนึ่งครับ”

***

เรื่องที่หยางหยางหาเจอแล้ว สำหรับเป่หมิงยี่เฟิงก็ถือว่าเป็นข่าวที่ไม่เลวเลยทีเดียว ในเมื่อเป็นคนบ้านเดียวกัน ไม่ว่ายังไงเลือดก็ต้องข้นกว่าน้ำอยู่แล้ว และที่สำคัญไม่ว่าจะเฉิงเฉิงก็ดี หรือว่าหยางหยางก็เถอะ เขาก็ชื่นชอบพวกแกมากทีเดียว หรือบางทีอาจจะเพราะว่าในนั้นยังแฝงไว้ด้วยเหตุผลที่ว่าพวกเขาเป็นลูกของกู้ฮอนด้วยละมั้ง

“ในเมื่อหาหยางหยางเจอแล้ว งั้นยังมาหาฉันอีกทำไมล่ะ?” เป่หมิงยี่เฟิงมองไปที่ฉิงฮัวอย่างไม่เข้าใจ ตามหลักแล้วเรื่องราวก็จัดการเรียบร้อยแล้ว หรือว่ายังจะตามสาวบัญชีเก่าต่ออีกเหรอ?

“เอ่อ……เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ……” ฉิงฮัวรู้สึกว่าในเมื่อก็ต้องพูดคุยอยู่แล้ว ก็บอกเขาไปตอนนี้เลยดีกว่า “เมื่อกี้ผมเพิ่งได้รับข่าวมาว่า ในบริษัทเป่หมิงตอนนี้มีผู้คนมากมายเริ่มประท้วงหยุดงาน เพราะฉะนั้นคุณหนูก็เลยอยากจะเชิญคุณขึ้นไปข้างบนสักครั้งครับ”

“ประท้วงหยุดงานเหรอ? นี่ถือเป็นเรื่องสดใหม่จริง ๆ ถึงแม้ว่าฉันจะเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน แต่ว่าก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีเรื่องแบบนี้ด้วย และก็น่าจะยังเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของบริษัทเป่หมิงด้วยเลยละมั้ง” ในใจของเป่หมิงยี่เฟิงกำลังรู้สึกตกตะลึงกับเรื่องนี้มาก แต่ว่าใบหน้ากลับมีแววยินดีปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่นปรากฏขึ้นเล็กน้อย

นี่ก็เป็นเพราะว่าเขารู้สึกว่าตอนนี้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมา พอดีเลยกับที่จะได้มีส่วนช่วยเหลือในการที่ตัวเองจะรวบรวมจิตใจผู้คนในบริษัทเป่หมิงได้เป็นอย่างมาก

เวลานี้ ประตูห้องทำงานโดนเปิดออกอีกครั้ง เป่หมิงเฟยหย่วนและหลันเนี่ยนรีบร้อนเข้ามาจากข้างนอก พวกเขาไม่สนใจแล้วว่าฉิงฮัวจะอยู่ในนี้ด้วย ก็พูดออกไปตามตรงว่า “ยี่เฟิง นายลงไปดูข้างล่างเร็ว มีคนชุมนุมอยู่ตรงนั้นหลายสิบคนเลย พูดกันว่าจะประท้วงหยุดงานกัน”

“คุณชายใหญ่เป่หมิง ที่ผมมาก็เพื่อเรื่องนี้แหละครับ” ฉิงฮัวพูดต่อขึ้นทันที

เป่หมิงเฟยหย่วนพยักหน้าเบา ๆ จากนั้นก็ถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ขึ้นมาคำถามหนึ่ง “ใช่แล้วฉิงฮัว หาหยางหยางเจอหรือยัง? ตั้งแต่ที่นายไปแล้ว ยี่เฟิงเขาก็โทรหาถังเทียนจื๋อตลอดเลยนะ แต่ว่าพอสายไม่ว่างแล้วก็ปิดเครื่องไปเลย และก็ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กนั่นกำลังเล่นอะไรอยู่”

“ขอบคุณที่คุณเป็นห่วงครับ คุณหนูตามหาหยางหยางกลับมาได้แล้วครับ ตอนนี้เขาสบายดี” ฉิงฮัวรีบร้อนตอบกลับ

“อืม งั้นก็ดีแล้ว ครั้งนี้นายคงจะรู้แล้วละซิว่ายี่เฟิงของเราไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ ด้วย” เป่หมิงเฟยหย่วนยังถามต่อจนจบอีกประโยคอย่างไม่วางใจ

“คุณชายใหญ่เป่หมิง คุณมาได้จังหวะพอดี คุณหนูนอกจากจะเชิญคุณชายยี่เฟิงไปที่ห้องทำงานของเธอแล้ว ยังขอเชิญคุณและคุณนายใหญ่ไปพร้อมกันด้วยครับ และที่สำคัญก็เพื่อเรื่องประท้วงหยุดงาน เรื่องนี้จะรอช้าไม่ได้ คุณหนูยังรอพวกเราอยู่ที่ข้างบนอยู่ครับ”

ทั้งสามคนมองกันไป มองกันมา หลังจากนั้นก็ตามฉิงฮัวไปที่ห้องทำงานท่านประธาน

“คุณหนู พวกเขามาแล้วครับ” ฉิงฮัวพูดแล้ว ก็ปลีกตัวไปข้าง ๆ เป่หมิงยี่เฟิงเข้ามาเป็นคนแรก จากนั้นก็เป็นหลันเนี่ยนคล้องแขนเป่หมิงเฟยหย่วนเดินตามเข้ามา

“พวกคุณเชิญนั่งก่อน ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ที่เวลาแบบนี้แล้วยังเรียกพวกคุณขึ้นมา” กู้ฮอนพยายามเค้นรอยยิ้มบนใบหน้าออกมา แล้วก็ผายมือไปทางโซฟาที่อยู่ไม่ไกลนัก

รอจนพวกเขานั่งลงกันหมดแล้ว ไม่รอกู้ฮอนเปิดปากพูด หลันเนี่ยนก็ชิงเปิดปากพูดขึ้นก่อนว่า “ฮวน จุดประสงค์ที่เธอเรียกเราขึ้นมา เมื่อกี้ระหว่างทางที่ขึ้นมาฉิงฮัวได้บอกกับเราแล้ว แต่ว่าพวกเราก็จนปัญญาแล้วเหมือนกัน หรือไม่ก็ให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปสลายการชุมนุมของพวกเขาก่อน ไว้รอพรุ่งนี้ค่อยมาประชุมหารือกับทุกคนกันสักหน่อยดีกว่า”

เผชิญหน้ากับสองสามีภรรยาเป่หมิงเฟยหย่วนนั้น กู้ฮอนก็ไม่รู้ว่าควรจะเรียกพวกเขาว่ายังไงดี ตำแหน่งและสถานะของเธอนั้นมีความอึดอัดอยู่บ้าง สุดท้ายก็เรียกด้วยคำว่าคุณนายเป่หมิงละกัน “คุณนายเป่หมิง ในเมื่อฉันสามารถเรียกพวกคุณมาได้ ก็เป็นเพราะพวกคุณสามารถช่วยเหลือฉันได้ในครั้งนี้”

***

คำเรียกว่า ‘คุณนายใหญ่เป่หมิง’คำนี้ของกู้ฮอนนั้น ทำให้หลันเนี่ยนรู้สึกอึดอัดไม่น้อย “ฮวน ตอนนี้ปิดประตูแล้วพวกเราก็มีแต่คนกันเองทั้งนั้น ทำไมยังต้องเกรงใจกันขนาดนี้ด้วย เธอก็เรียกชื่อฉันดีกว่า เธอมีเรื่องอะไรก็พูดออกมาเถอะ”

“คิดว่าทุกคนคงจะรู้แล้วใช่ไหมว่าตอนนี้ข้างล่างกำลังเกิดเรื่องอะไรขึ้น” กู้ฮอนมองไปที่พวกเขาแล้วพูดขึ้น น้ำเสียงมีความเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัด

“เราเห็นแล้ว แต่ว่าถ้าหากว่าคุณอยากจะให้เราไปช่วยพูดเกลี้ยกล่อมคนพวกนั้นแล้วละก็ งั้นคงจะต้องทำให้คุณผิดหวังแล้วล่ะ” เป่หมิงยี่เฟิงแย่งพูดขึ้นก่อนที่บิดามารดาจะได้พูดต่อ

นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก เขารู้ว่าพ่อแม่ของตัวเองเป็นคนใจอ่อน ถ้าหากจะให้พวกเขาพูดต่อแล้วละก็คงจะตอบตกลงรับเรื่องนี้ไว้แน่

และเป็นอย่างที่คาดไว้ หลังจากที่เป่หมิงยี่เฟิงพูดจบแล้วนั้น เป่หมิงเฟยหย่วนและหลันเนี่ยนทั้งสองคนก็มองมาที่เขาทีหนึ่ง

และในเวลาเดียวกัน คำตอบอย่างเด็ดขาดของเขานี้ ก็ทำให้กู้ฮอนรู้สึกถึงความแปลกใจ แต่ว่าก็เป็นไปตามที่เธอคาดหมายไว้แล้ว

ตั้งแต่วันที่เป่หมิงยี่เฟิงปรากฏตัวขึ้นในบริษัทเป่หมิงวันแรกนั้น ก็ได้กำหนดไว้แล้วว่าจะต้องต่อสู้กับเป่หมิงโม่ต่อไปเรื่อย ๆ แน่นอนเป้าหมายนั้นยิ่งไม่ต้องบอกก็รู้อยู่แล้ว สำหรับเวลาต่อมาพอตัวเธอได้รับตำแหน่งมาแล้วนั้น ก็เลยกลายเป็น ‘ศัตรู’ของเขาไปด้วยเช่นเดียวกัน สำหรับการขอร้องของศัตรูนั้น จะมีการเห็นอกเห็นใจและสงสารได้ยังไง มีแต่อยากจะเหยียบซ้ำอีกละไม่ว่า

“ยี่เฟิง ก่อนที่ฉันจะเชิญคุณมานั้น ฉันก็คิดไว้แล้วว่าคุณจะต้องพูดแบบนี้ เพียงแต่ว่าเรื่องนี้ ไม่ว่ายังไงก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกคุณอยู่ดี”