บทที่ 978 ที่ตรงนี้ไม่มีเงิน

บทที่ 978 ที่ตรงนี้ไม่มีเงิน

ประโยคนี้ตอบได้เหมือนจะตรงตามใจที่กังวลอยู่ของช่ายซินซิน เธอพยักหน้าอย่างพอใจ “งั้นฉันก็คงไม่รบกวนพวกคุณแล้ว ถ้ามีเวลาว่างแล้วฉันจะไปหาพวกคุณนะ กว่าจะมาถึงเมืองCได้ ถ้าไม่เที่ยวให้สนุกสักหลาย ๆ วันก็ห้ามกลับนะ”

พอเธอพูดจบ ก็เป็นฝ่ายจับมือกับหยินปู้ฝันก่อน จากนั้นก็หันมาโบกมือให้กู้ฮอนที่ยืนอยู่อีกฝั่งของรถ ถือได้ว่าเป็นการล่ำลา

หยินปู้ฝันและกู้ฮอนทั้งสองคนส่งช่ายซินซินด้วยสายตา เธอเดินอย่างกับนางแบบปารีสแฟชั่นวีคบิดไปบิดมาจนเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของหย่วนหยางกรุ๊ป

กู้ฮอนหันหน้ามามองหยินปู้ฝันทีหนึ่ง เห็นเพียงแต่เจ้าหมอนี่ยังไม่ยอมละสายตาจากทางแผ่นหลังของช่ายซินซิน

นี่ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาหน่อย ๆ พอเห็นสาวงามก็เดินไม่ไหว นี่เป็นโรคที่ผู้ชายทุกคนมีเหมือนกัน

“คุณหยิน นี่เราควรจะออกเดินทางได้แล้วใช่ไหมคะ?” เธอตั้งใจเลียนแบบช่ายซินซินพูดเสียงอ่อนเสียงหวานมาประโยคหนึ่งกับหยินปู้ฝัน

เวลานี้ หยินปู้ฝันถึงมีสติกลับมาได้ เขามองกู้ฮอนทีหนึ่ง “พูดจาดี ๆ แล้วอีกอย่างคุณเลียนแบบได้ไม่เหมือนด้วย ฟังจนผมเหงื่อเย็นออกเต็มหลังแล้ว”

กู้ฮอนหน้าตึง มองเขาตาขาวทีหนึ่งแล้วตัวเองก็ขึ้นรถไปก่อน

หยินปู้ฝันก็ขึ้นรถตามมา เขาหันหน้ามองกู้ฮอนทีหนึ่ง บนใบหน้ามีรอยยิ้มทะเล้นปรากฏ “ทำไม คุณหึงแล้วเหรอ?”

ประโยคนี้พูดจนใบหน้าของกู้ฮอนร้อนขึ้น คิดก็ไม่คิดแล้วตอบกลับไปประโยคหนึ่งว่า “ถุย ฉันเนี่ยนะจะหึงนาย เพียงแต่ว่าในฐานะที่เป็นเพื่อน ฉันก็เพิ่งเห็นครั้งแรกว่านายก็มีหน้าตาด้านแบบนี้ด้วย”

***

หยินปู้ฝันขยับกระจกมองหลังมาทางตนเองแล้วปรับให้เข้าที่ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาส่องกับกระจกไปตั้งนาน เหมือนกับว่ากำลังพูดกับกู้ฮอน แล้วก็เหมือนกับว่ากำลังพูดเองเออเองอยู่ “หน้าตาผมก็ไม่เลวนะ หล่อเหล่ามาตลอด”

กู้ฮอนหมดคำพูดกับเขาแล้ว สมแล้วที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเป่หมิงโม่ ด้านดี ๆ นั้นจำมาเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ด้านหลงตัวเองนี่เหมือนว่าเลียนแบบมาครบร้อยทั้งร้อยเลย

หลังจากที่หลงตัวเองอย่างเต็มที่แล้วนั้น เขาก็เริ่มขับเคลื่อนรถอีกครั้ง

หลังจากเขามองเวลาในรถทีหนึ่งแล้ว ก็ใช้น้ำเสียงแบบเจรจาพูดขึ้นกับกู้ฮอนว่า “นี่ก็เวลาเย็นมากแล้ว ดูท่าวันนี้คงจะทำเรื่องอะไรไม่ได้แล้ว เอาอย่างนี้ไหมเราไปหาที่สักที่พักผ่อนกันก่อนดีกว่า”

“ยังต้องหาอีกเหรอ ในเมื่อคุณช่ายเขาได้เชื้อเชิญนายไปพักที่โรงแรมแล้ว และนายก็ได้ตอบตกลงไปแล้วด้วย ก็อย่าสิ้นเปลืองความมีน้ำใจที่เขามีต่อนายเลย” กู้ฮอนถือโทรศัพท์ไว้ก้มหน้าก้มตาเล่นอินเทอร์เน็ตอยู่ แล้วพูดต่อคำพูดเขาไปประโยคหนึ่ง

มือทั้งสองข้างของหยินปู้ฝันจับพวงมาลัยไว้ ในปากก็บ่นพึมพำไปสักพัก “คำพูดของคุณนี้ พูดอย่างกับว่าผมจะไปเปิดห้องกับเธออย่างงั้นแหละ แต่ว่าที่คุณพูดมาก็เหมือนกับว่าจะมีเหตุผลอยู่บ้างนะ ในเมื่อเราพาเธอกลับมาจากบนทางด่วน ไปพักที่โรงแรมของพวกเธอก็เหมือนกับได้รับการตอบแทน แล้วอีกอีก ก็คือตั้งแต่ผมรับเรื่องคดีของพวกคุณมา ก็ไม่มีเสียงอื่นเข้าประตูมาแล้ว ไม่เพียงเท่านี้ นี่ผมยังถือว่าขจัดภัยอันตรายช่วยเหลือให้ปลอดภัยด้วยความเป็นเพื่อนนะ มีคนให้เอาเปรียบแบบนี้ไม่เอาก็เสียเปล่า”

“นี่นายไม่มีเงินขนาดนี้เลยเหรอ? แล้วใครบอกว่าจะให้นายทำงานนี้ฟรี ๆ ล่ะ พอถึงเวลานั้นรับรองไม่ให้นายเสียเปรียบแน่ ขับรถดีขนาดนี้ แต่ในกระเป๋ากลับเป็นเหมือนกับนามบัตรนายเลย ไม่เหมาะสมกับรถคันนี้สักนิด ถึงว่าทำไมเป่หมิงโม่เขาถึงมีความไม่ขี้หน้านายอยู่บ้าง” เวลานี้กู้ฮอนก็เริ่มประชดประชันดี ๆ เขา

ในสมองของเขาอยู่ ๆ ก็เส้นสีดำโผล่ขึ้นมาทันที “นี่ถ้าคุณยังพูดต่ออีกละก็ ผมจะวางทุกอย่างลงไม่สนใจแล้วนะ ผมกับเขาไม่เหมือนกันนะ เขาเป็นคุณชายของทุกคน แต่ผมมันเป็นเพียงแค่คนธรรมดาที่พึ่งความสามารถของตัวเองต่อสู้มา”

กู้ฮอนแลบลิ้นออกมา อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกตัวว่าตัวเองพูดไปถึงปัญหาที่เป็นข้อห้ามที่สุดของเขาแล้ว

หยินปู้ฝันไม่พูดอะไรอีก เขาไปตามทางที่ช่ายซินซิน ชี้ให้เขาเมื่อกี้ ขับต่อไปก็แค่ระยะทางประมาณสิบกว่านาที ก็เห็นโรงแรมหนึ่งตั้งเด่นสง่าอยู่ตรงทางสี่แยก และอยู่ทางด้านซ้ายของหัวรถของพวกเขาพอดี

*

“คุณผู้หญิง ช่วยเปิดห้องให้เราด้วยครับ”

หยินปู้ฝันเอาตัวพิงไว้ที่เคาน์เตอร์ไว้ และมือข้างหนึ่งก็วางอยู่บนเคาน์เตอร์ เหมือนอย่างกับคนไม่มีเรื่องอะไร สายตายังมองสำรวจไปรอบ ๆ อีกครั้งหนึ่งด้วย

แต่ว่ากู้ฮอนที่ตามเขามาข้าง ๆ กลับรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง

‘เปิดห้อง’ คำคำนี้สำหรับสังคมสมัยนี้แล้ว มันถือได้ว่าเป็นคำศัพท์ที่คลุมเครือคำหนึ่ง ที่มักจะใช้ร่วมกับการแลกเปลี่ยนที่ไม่ปกติรวมเข้าด้วยกันอย่างวุ่นวาย

คนที่มีความรู้สึกแบบเดียวกับกู้ฮอนนั้น ยังมีแขกคนอื่น ๆ ที่มาทำเรื่องเข้าพักเหมือนกับพวกเขา พวกเขาล้วนใช้สายตาที่แฝงไว้ด้วยความสงสัยมองมาที่หยินปู้ฝันและกู้ฮอน

“ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายและคุณผู้หญิงต้องการห้องแบบไหนคะ? ที่นี่เรามีห้องคู่รัก และยังมีห้องเพรสซิเดนท์สูท……” พนักงานที่รับผิดชอบต้อนรับถือได้ว่ามีประสบการณ์สูง อย่างหญิงหนึ่งชายหนึ่งที่มาเปิดห้องที่นี่นั้น ล้วนมีสถานะกันทั้งนั้น และที่สำคัญยังเป็นพวกวิ่งไล่ตามรสนิยมแบบนั้น เพราะฉะนั้นเขาก็เลยแนะนำห้องที่พิเศษที่สุดทั้งสองแบบของที่นี่ให้กับหยินปู้ฝัน

“พวกเราเอา……”

“พวกเราเอาห้องมาตรฐานสองห้องก็พอค่ะ” กู้ฮอนแย่งพูดคำพูดขึ้นก่อนตอนที่หยินปู้ฝันเพิ่งจะเปิดปากพูด

นี่มันคนชั่วขี้กลัว หรืออีกอย่างหนึ่งคือ ‘ที่ตรงนี้ไม่มีเงินสามร้อยชั่งฝังอยู่’ชัด ๆ พนักงานต้อนรับไม่พูดอะไรอีก เพียงแต่ว่ามองหยินปู้ฝันและกู้ฮอนพวกเขาสองคนแบบมีอะไรแอบแฝงอยู่อีกครั้งหนึ่ง

***

ยังมีอีกอย่าง หยินปู้ฝันและกู้ฮอนใช้นามบัตรของช่ายซินซิน ได้จองห้องมาตรฐานของโรงแมหย่วนหยางสองห้องได้อย่างราบรื่นเรียบร้อยแล้ว และเหมือนอย่างที่เธอได้พูดไว้ ส่วนลดที่ได้รับนั้นช่างเป็นจุดสนใจของผู้คนจริง ๆ……เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์

จะต้องรู้ว่า โรงแรมใหญ่อย่างโรงแมหย่วนหยางและโรงแรมแมนดารินนั้นเกือบจะเป็นโรงแรมหรูระดับดาวเดียวกันแล้ว แล้วห้องมาตรฐานห้องหนึ่งอย่างน้อยก็ราคาสองสามพันแล้ว

หยินปู้ฝันกับกู้ฮอนต่างคนต่างเอาคีย์การ์ดของห้องตัวเอง พอมาถึงหน้าประตูห้อง ห้องของพวกเขาเป็นห้องติด ๆ กัน หรือว่าอาจจะเพราะว่าพนักงานเคาน์เตอร์วิเคราะห์จากภาพรวมแล้วถึงจัดให้แบบนี้ก็ได้

หยินปู้ฝันเปิดประตูห้องออกก่อน ไฟในห้องเปิดขึ้นทันทีตามประตูห้องที่เปิดออก

กู้ฮอนก็แอบมองสำรวจเข้าไปด้วยทีหนึ่ง