บทที่ 980 ฉันเคยมาที่นี่

“นี่ถือว่าเป็นการคะแนนประเมินระดับสูงที่เธอให้ฉันเหรอ? ไม่ยอมรับไม่ได้ว่า สาวงามที่เคยเดินผ่านหน้าผมไม่ได้เยอะเท่าเป่หมิงโม่ แต่ว่าก็ไม่น้อยแน่นอน แต่ว่าคนจำนวนน้อยที่สามารถทำให้ผมถูกตาต้องใจได้นั้น หนึ่งในนั้นเคยมีคุณคนหนึ่ง สำหรับคุณช่ายคนนั้น ผมก็แค่ร่วมแสดงละครไปกับเธอด้วยเท่านั้น หรือว่าคุณไม่เคยสังเกตนามบัตรของเธอเลยเหรอ?”

พอหยินปู้ฝันพูดแบบนี้แล้ว กลับทำให้กู้ฮอนเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมาบ้าง “ก็แค่นามบัตรที่ที่ค่อนข้างพิเศษและดูราคาแพงไม่ใช่เหรอ? มีอะไรน่าสังเกตกัน”

“ในฐานะที่เป็นทนายความ จะมามองข้ามรายละเอียดต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัวได้ยังไงกัน ช่ายซินซินเป็นถึงผู้ช่วยประธานของหย่วนหยางกรุ๊ปเชียวนะ และหย่วนหยางกรุ๊ปก็ถือได้ว่าเป็นเครือบริษัทใหญ่ติดอันดับหนึ่งอันดับสองของเมืองCเลย พวกเขายังครอบคลุมธุรกิจทางด้านวิศวกรรมอีกด้วย บริษัทใหญ่แบบนี้คิดว่าก็น่าจะมีส่วนได้ร่วมงานกับภาครัฐในท้องที่ด้วย หรือว่าคุณไม่ได้คิดอะไรออกเลยเหรอ?”

พอหยินปู้ฝันพูดเตือนแบบนี้ กู้ฮอนก็เหมือนกับว่าจะนึกถึงอะไรขึ้นมา อยู่ ๆ เธอก็ตกตะลึงขึ้นมา

***

หลังจากผ่านการพูดเตือนของหยินปู้ฝันแล้ว กู้ฮอนก็เข้าใจขึ้นมาทันที “ผู้หญิงที่ชื่อช่ายซินซินนี้มีโอกาสมีความสัมพันธ์อะไรกับผู้อำนวยการโกวใช่หรือเปล่า? บางทีอาจจะรู้เรื่องอะไรที่เกี่ยวกับผู้อำนวยการโกวจากเธอได้ ฉันก็ว่าแล้ว เป็นแค่ผู้ช่วยเล็ก ๆ คนหนึ่ง นายดูซิจากการแต่งตัวของเธอจนถึงรถที่เธอขับ มีอะไรที่เหมาะสมกับฐานะของเธอบ้าง ดูท่าแล้ว ผู้หญิงนี้ขอแค่ให้เปลี่ยนเป็นร้ายก็มีเงินแล้ว”

“ในขณะที่ทุก ๆ เรื่องยังไม่ได้ตรวจสอบละเอียดมาก่อน ทางที่ดีที่สุดก็อย่าเพิ่งสรุปก่อน ไม่งั้นจะกระทบต่อการตัดสินเรื่องทั้งหมดในภายหลังได้”

พอหยินปู้ฝันพูดจบ ก็ยกแก้วกาแฟของตัวเองขึ้นมาดื่มหนึ่งคำ “ช่ายซินซินยังไม่ใช่เป้าหมายที่เราจะตรวจสอบ อย่างน้อยตอนนี้ยังไม่ใช่”

กู้ฮอนพยักหน้าเห็นด้วย

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ พวกเขาก็นั่งรถไปยังจุดประสงค์ต่อไป นั่นก็คือ บ้านพ่อแม่ของเสี่ยวเฉิน

ไปตามที่อยู่ พวกเขาจอดรถตรงหน้าประตูชุมชนแห่งหนึ่ง ดูจากหน้าประตูเข้าไปนั้นเห็นตึกสูงตั้งตระหง่าน เป็นรูปแบบครอบคลุมพื้นที่ซึ่งดูไม่เล็ก

ที่เสาหินข้าง ๆ ประตูชุมชนนั้น มีตัวหนังสือที่ใช้สีทองเขียนชื่อชุมชนไว้ว่า ……ชุมชนหย่วนหยาง

“ปู้ฝันนายดูซิ ดูจากชื่อก็คิดออกแล้วว่าที่นี่ก็จะต้องเกี่ยวข้องกับหย่วนหยางกรุ๊ปแน่นอน” กู้ฮอนพูดไปก็เปลี่ยนมุมสำรวจไปเรื่อย ๆ จากตรงนี้

รถคันนี้มันเตี้ยเกินไป ถ้าอยากจะมองให้ชัดเจนก็จะต้องลดกระจกหน้าต่างลง หรือว่าต้องยื่นหัวไปที่กระจกบังลมหน้ารถแล้วแหงนหน้าขึ้นไปดู

เธอนั้นไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าของหยินปู้ฝันในเวลานี้ ท่าทางของเขาน่าสงสัยเหมือนว่ากำลังย้อนคิดถึงอะไรอยู่

“อยู่ในรถดูอะไรก็ไม่ชัดเจน หรือว่าพวกเราลงจากรถแล้วออกไปเดินวนข้างในดู” กู้ฮอนพูดแล้วก็เปิดประตูรถออก แล้วยื่นมือไปตบหัวไหล่ของหยินปู้ฝันเบา ๆ หลังจากนั้นตัวเองก็ลงจากรถ

หยินปู้ฝันก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วตามลงไปจากรถ คนหนึ่งอยู่หน้าคนหนึ่งอยู่หลังเดินตามกันเข้าไป

“สิ่งแวดล้อมที่นี่ดูแล้วไม่เลวเลยจริง ๆ อยู่ท่ามกลางเมืองที่อึกทึกครึกโครม กลับมีที่สงบจากความวุ่นวาย และที่สำคัญยังมีผืนหญ้าสีเขียวผืนใหญ่ปูอยู่ท่ามกลางตึกราม ดูท่าแล้วหย่วนหยางกรุ๊ปนี้ไม่ใช่แค่มีชื่อเสียงที่เห็นเพียงภายนอก ยังมีวัตถุดิบที่ดีจริงไม่น้อยเลย”

ตอนนี้กู้ฮอนและหยินปู้ฝันกำลังนั่งอยู่ใจกลางของชุมชน ในศาลาบนภูเขาที่ถมขึ้นมาจากฝีมือมนุษย์ ตรงด้านหน้าของพวกเขาก็สามารถมองเห็นประตูทางเข้าที่พวกเขาเข้ามาอยู่ไม่ไกล

ความสูงของที่นี่สูงถึงตึกสามชั้นได้ แต่ว่าก็ไม่กระทบต่อแสงแดดของชั้นล่างของตึกรอบข้าง คิดไม่ถึงว่าบนเขาเล็ก ๆ นี้ยังสร้างบ่อน้ำที่มีน้ำตกขนาดเล็กไว้ด้วย

กู้ฮอนพูดไปก็ชื่นชมทิวทัศน์รอบข้างไปด้วย แต่ว่าคิ้วของหยินปู้ฝันตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ยังคงขมวดกันไว้อยู่

“นี่ นายเป็นอะไรเนี่ย ตั้งแต่มาถึงที่นี่แล้ว ก็ไม่เคยเห็นหัวคิ้วนายผ่อนคลายลงเลย”

“ที่ตรงนี้ ฉันแน่ใจว่าเมื่อเมื่อวานเคยมาแล้ว” หยินปู้ฝันพูดขึ้นช้า ๆ

กู้ฮอนรู้สึกตกใจและแปลกใจขึ้นมาทันที “ที่นายพูดว่าส่งช่ายซินซินกลับบ้าน ที่แท้คือมาที่นี่เหรอ?” แต่ว่าพอคำพูดเพิ่งพูดออกไป ก็ยิ้มจาง ๆ ขึ้นมา “จะไม่ใช่ได้ไง เธอเป็นถึงผู้ช่วยประธาน อาศัยอยู่ที่นี่ก็ถือเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว แต่ว่าปู้ฝัน ปกตินายแสดงออกด้วยท่าทีคอยสังเกตทุกอย่างครบถ้วนอยู่ตลอด แล้วทำไมตอนนี้ถึงดูออกว่าเป็นที่นี่ล่ะ?”

“ก็เมื่อวานผมกับเขาไม่ได้เข้ามากันจากประตูเมื่อกี้ แต่ว่าเป็นเพราะที่นี่ยังมีประตูหลังอันหนึ่ง และที่ที่เราอยู่ตอนนี้ เมื่อวานผมก็ไม่เคยเห็นมาก่อน ที่ที่เขาอาศัยอยู่น่าจะไม่ใช่อยู่ใจกลางเมืองของชุมชน แต่ว่าผมเหมือนกับจะคลับคล้ายคลับคลาว่า ในตอนที่ผมมาที่นี่ ตอนที่มึนงงนั้นเหมือนจะเห็นว่าในที่ลึก ๆ ของตึกข้างในเหมือนจะมีเขาเล็ก ๆ อันหนึ่งอยู่ ถ้าหากผมจำไม่ผิดละก็ ประตูหลังอันนั้นน่าจะอยู่ทางโน้น” พูดแล้ว เขาก็หมุนตัวชี้ไปที่ตำแหน่งทางด้านซ้ายของหลังเขา

***

“เมืองCนี้ดูแล้วก็ไม่ถือว่าเล็ก ตอนแรกนึกว่าเพื่อเรื่องนี้แล้วพวกเราจะต้องวิ่งจนหัวไหม้หน้าผากไหม้ทุกวัน ดูจากตอนนี้แล้วเรื่องวุ่นวายใจสามารถผ่านได้อย่างราบรื่นแล้ว อยู่ในนี้มีคนที่เราต้องการหา พ่อแม่ของเสี่ยวเฉินยังมีช่ายซินซินที่ต้องเผชิญหน้าอีก บางทียังมีคนอื่น ๆ ที่เราคาดไม่ถึงก็อาจจะอยู่ในนี้ด้วยก็ได้……”

กู้ฮอนพูดไป บนใบหน้าก็มีรอยยิ้มบาง ๆ โผล่ออกมา เธอรู้สึกว่าการเดินทางออกมาครั้งนี้ จะต้องมีการเก็บเกี่ยวที่ทำให้เธอพอใจอย่างแน่นอน

ความคิดเห็น