บทที่ 981 มาได้เวลาพอดี

บทที่ 981 มาได้เวลาพอดี

การที่กู้ฮอนออกไปจากตรงนี้ในทันใด ทำให้ฉิงฮัวต้องรับผิดชอบเป็นพิธีกรของเรื่องนี้ เป่หมิงยี่เฟิงเพียงแค่ฟัง ๆ ก็เพียงพอแล้ว เขาคิดว่าเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องที่ไม่ต้องมีความน่าตื่นเต้นหรือสำคัญอะไรแล้ว ตอนนี้เขามีเพียงแต่ความคิดที่ว่าหากได้หนังสือเอกสารการประมูลแล้วก็จะเป็นกุญแจสำคัญที่จะเปิดไปถึงอนาคตได้

*

ที่เมือง C กู้ฮอนและหยินปู้ฝันทำปลอมตัวเป็นคู่รักมาดูบ้าน ก็ได้อยู่ตรงหน้าสำนักงานขายชุมชนหย่วนหยางสักครู่ ในเขตนี้มีประมาณร้อยละห้าสิบเป็นบ้านที่ค่อนข้างหรูหรา ก็ยังมีบ้านที่ธรรมดาหลายแห่งที่ยังไม่สามารถขายออกไปได้

ผู้หญิงขายตึกที่พาพวกเขาไปดูห้อง ก็มีการเจรจาที่ค่อนข้างเก่งมาก เขาได้พูดถึงเขตนี้ดูอลังการอย่างมากมาย แต่ขณะที่พวกเขาดูบ้านอยู่ ก็ได้พบปะเห็นผู้ที่อยู่อาศัยในเขตนี้

พวกเขาได้ทักทายกัน เธออยู่ที่นี่ก็น่าจะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันได้แน่นอน

หยินปู้ฝันกับกู้ฮอนอยู่ด้านหลังเธอ แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ทักทายกับเธอแล้ว ก็อาจจะได้รับสิ่งที่เราอยากได้ก็เป็นได้”

***

หยิบปู้ฝานกับกู้ฮอนก็ได้วางแผนเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ก่อนอื่นพวกเขาจะต้องกลับไปยังโรงแรมเช็คเอาท์ หลังจากนั้นก็หาโรงแรมใกล้ ๆชุมชนหย่วนหยาง ถึงแม้ว่าโรงแรมไม่อาจจะเทียบได้กับโรงแมหย่วนหยาง แต่สำหรับสองคนที่ไม่ต้องการอะไรมากมายก็ถือว่าเพียงพอแล้ว

หลังจากนั้น พวกเขาก็จะเปิดวิดีโอมาดูหน้าตาของพ่อแม่ของเสี่ยวเฉิน แล้วเริ่มตามกับผู้หญิงขายตึกไปมาระหว่างตึก

พวกเขาไม่รู้ที่อยู่ของพ่อแม่ของเสี่ยวเฉิน ดังนั้นก็เลยต้องคลำ ๆ ดูไปก่อน ซึ่งเป็นเรื่องที่จำเป็น

เพียงแต่ว่า ตอนนี้หากทำอะไรมากไปแล้วก็จะเหมือนกับการบังเอิญเสียมากกว่า เพราะว่าห้องที่ยังไม่ได้ขายออกยังมีจำนวนน้อยอยู่ หากพวกเขาตามผู้หญิงขายตึกคนนี้ไปก็จะได้ไปแต่ห้องที่มีห้องว่าง

ไม่ต้องสงสัยอาจจะพลาดไปหลายที่ โอกาสที่จะได้พบกับสองผู้เฒ่าก็เหลือน้อยนิดเหลือเกิน

ในหนึ่งวันก็ผ่านไปแบบนี้ นอกจากพวกเขาจะได้เห็นห้องต่าง ๆ แล้ว นอกนั้นก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรกลับมาเลย

พวกเขาเดินมาถึงสำนักงานขาย พนักงานหญิงขายตึกเห็นท่าทีของพวกเขาที่ได้ดูห้องในวันนี้ และยังประเคนน้ำให้สองคน “คุณชายหยิน ดูแล้ววันนี้พวกเราไม่ได้พบห้องที่คุณอยากได้เลยนะ ยังดีที่พวกเรายังมีห้องอยู่อีกบ้าง หากพวกคุณสนใจแล้วล่ะก็ พรุ่งนี้ไปดูกันต่อได้ ฉันเชื่อว่า พวกเราจะต้องมีห้องที่คุณชอบที่สุดอย่างแน่นอน”

หยินปู้ฝันและกู้ฮอนรู้สึกมีความปวดหัวเป็นอย่างมาก แต่ภายนอกกลับต้องทำให้ใบหน้ามีความรู้สึกที่สนใจ

ในตอนนี้ มีสามีภรรยาคู่หนึ่งเดินเข้ามา ผู้ชายที่ผมหงอกไปทั่ว ใส่เสื้อสีน้ำเงิน ดูรวม ๆ แล้วรู้สึกสุขภาพแข็งแรงมาก

แต่คนที่อยู่ข้าง ๆ เขาที่มีหญิงชราสีผมขาวไปทั่วเหมือนกัน แต่ดูไปแล้วมีสีหน้าที่ไม่ค่อยจะดีนัก และการเดินก็ไม่ค่อยจะปกติ

พวกเขาเดินผ่านห้องโถง แล้วก็เดินตรงมายังศูนย์บริการ

ไม่นานเท่าไหร่ คนที่รับผิดชอบก็เดินมาตรงหน้าของหยินปู้ฝันกับกู้ฮอนเพื่อมาหาพนักงานขายที่เป็นผู้หญิง

“พี่หวัง มีผู้อาศัยหนึ่งคู่จะมาหาคุณน่ะ” ขณะที่พูดก็ได้ใช้มือชี้ไปยังคู่สามีภรรยาเฒ่า

ในตอนนี้หยินปู้ฝันและกู้ฮอนก็ได้มองไปยังทิศทางนั้นเช่นกัน

หาไปทั่วทุกทีจนรองเท้าจะฉีกก็ยังหาไม่เจอ และยังคิดไม่ได้ว่าจะหาพ่อแม่ของเสี่ยวเฉินได้อย่างไร แต่ตอนนี้ก็ยืนอยู่ที่ไม่ไกลจากตรงนี้

สองคนก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก

ในขณะเดียวกัน พนักงานขายตึกก็ได้ยกมือทักทายสองผู้เฒ่า หลังจากนั้นก็ได้พูดกับหยินปู้ฝันว่า “ขอโทษทีนะคะ ฉันมีแขกมาพบ ฉันไปสักครู่ เดี๋ยวกลับมา”

“ไม่เป็นไร อากาศร้อนขนาดนี้อย่าให้สองเฒ่าทั้งสองเขามารอเลย” หยินปู้ฝันตอบอย่างมีมารยาท

พนักงานขายตึกก็ได้ไปหาสองผู้เฒ่าเพื่อพูดคุย หยินปู้ฝันและกู้ฮอนมีสายตาที่มองพวกเขาตลอดไม่ไปไหน

“คุณดูสิ สองผู้เฒ่ามีท่าทีที่ค่อนข้างรีบร้อนใจนะ น่าจะเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้ว ตามหลักเหตุผลก็น่าจะต้องไปหาตำรวจสิ ทำไมจะต้องมีที่นี่ล่ะ ?” หยิบปู้ฝานขมวดคิ้วและเม้มริมฝีปาก พูดเสียงเบา ๆ กับกู้ฮอน

***