บทที่ 982 ล้มอยู่บนทุ่งดอกไม้

บทที่ 982 ล้มอยู่บนทุ่งดอกไม้

หยินปู้ฝันได้มองไปยังกู้ฮอนด้วยสายตาที่เข้าใจ หลังจากนั้นก็ลุกขึ้น “โอเค ฉันจะกลับไปพักผ่อนก่อน แล้วจะรอข่าวจากคุณ”

เสี่ยวหวังก็รีบลุกขึ้นมา “ไม่มีปัญหา ถึงเวลานั้นฉันจะรอโทรศัพท์จากพวกคุณนะ”

*

หยินปู้ฝันและกู้ฮอนได้ออกจากสำนักงานขายตึก แล้วกลับมายังโรงแรมขนาดเล็ก คาดไม่ถึงว่าเขายังไม่ทันที่จะเข้ามาถึงห้องพักก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์

“ไม่คิดว่าเสี่ยวหวังจะทำการไวขนาดนี้ สักครู่เดียวก็ติดต่อผู้เฒ่าทั้งสองได้แล้ว” หยินปู้ฝันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองไปยังโทรศัพท์ แล้วขมวดคิ้วตัวเอง

****

กู้ฮอนยืนอยู่ด้านข้างหยินปู้ฝัน เธอเห็นสีหน้าที่เขาทำแบบนั้น ก็พอเดาออกได้บางอย่าง เลยใช้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มถามไปว่า “ทำไมคุณไม่รับล่ะ ?”

ได้ยินเพียงแต่เสียงที่โหวกเหวกหัวเราะออกมา “ทนายความหยิน คุณไม่ให้หน้ากับฉันเลย อยู่ที่ตรงนั้นของพวกเราแล้ว ทำไมไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ออกไปแล้วล่ะ ? หรือว่าอยู่ตรงที่พวกเราดูแลมันไม่สบายหรือไง ?”

“เอิ่ม....... คุณช่าย คุณมีความเข้าใจผิดแล้ว เป็นเพราะสถานที่ที่พวกเราจะทำงานมันอยู่ไกลน่ะ ดังนั้นก็เลยเปลี่ยนที่อยู่เท่านั้นเอง”

“เดิมทีเป็นแบบนี้ งั้นบอกพวกเราหน่อยว่าคุณอยู่ที่ไหน ถึงเวลาฉันจะไปหาพวกคุณพูดคุยสักหน่อย ” ช่ายซินซินไม่ได้มีความหมายจะปล่อยหยินปู้ฝันไป แต่กลับจะติดตามอย่างไม่ลดละ

ทำให้หยินปู้ฝันเหมือนรู้สึกขี่บนหลังเสือไม่อาจจะลงมาได้เลย เหมือนกับมีความเสียใจอย่างมากมาย

ตอนนี้จะทำอย่างไรดีล่ะ ?

“คุณช่าย หลายวันมานี้พวกเราค่อนข้างจะยุ่ง อีกสองวันถึงจะมีเวลา แน่นอนว่าจะต้องไปหาคุณ คุณคิดว่ายังไง ?”

“หึ......ผู้ชายอย่างพวกคุณ ก็ต่างไม่รับผิดชอบ ปากพูดว่าจะมาหาฉัน แต่สุดท้ายก็วิ่งจนไม่เห็นเงาเลยนะ ฉันช่ายซินซินไม่ใช่ว่าจะเป็นคนที่ฟังไม่รู้เรื่อง ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ยุ่งไปก่อนเถอะ ฉันจะรอคุณทำงานเสร็จ แล้วจะดูว่าคุณเป็นผู้ชายที่มีคุณธรรมจริงไหม” ช่ายซินซินพูดเสร็จก็ได้ตัดสายโทรศัพท์ไป

“คุณทำให้เธอรู้สึกมีใจให้แล้วนะ ตอนนี้รู้สึกว่าไม่อาจจะปฏิเสธได้ใช่ไหม ?” กู้ฮอนยิ้มและพูดกับหยินปู้ฝันด้วยคำพูดที่เสียดสี เธอไม่เคยเห็นเขาเจอปัญหาแล้วไม่มีทางแก้แบบนี้เลย

“วางใจเถอะ เรื่องนี้ฉันจะต้องจัดการให้แน่นอน ถึงจะทำให้คุณไม่ต้องมาหัวเราะฉันอีก” หยินปู้ฝันแสดงท่าทีที่มั่นใจเป็นอย่างมาก เขาเปิดประตูออกมา แล้วก็มองไปยังกู้ฮอน “คุณจะเข้าไปนั่งก่อนไหม ?”

กู้ฮอนแบ๊ปาก “ฉันไม่เข้าใจแล้วล่ะ หากอยู่ดีดีคุณช่ายตามหาคุณถึงที่นี่ แล้วเห็นฉันอยู่ในห้องของคุณ ฉันก็คงพูดอะไรไม่ได้อีกเลย” ขณะที่พูดอยู่ เธอก็ได้เปิดประตูห้องตัวเองเข้าไปแล้วก็ปิดประตูเรียบร้อย

หยินปู้ฝันเห็นเธอเข้าห้องแล้ว ตัวเองก็ไม่ต้องอยู่นอกห้องให้เสียเวลา วันนี้วิ่งตามพนักงานขายผู้หญิงแซ่หวังคนนั้นไปดูห้องหลายที่ ถึงแม้จะมีลิฟต์ให้บริการ และยังมีบ้านหลายหลัง ถึงแม้ตึกจะไม่สูง แต่เดินไปเดินมาก็ทำให้เหนื่อยมากมายเช่นกัน

เขาเดินเข้ามาข้างใน อาบน้ำง่าย ๆ แล้วก็นอน

กู้ฮอนกลับมายังห้องของตัวเอง ยุ่งมากทั้งวัน เธอก็เลยโทรศัพท์หาลูก ๆ รู้ว่าพวกเขาสบายดีไม่มีปัญหาก็สบายใจ หลังจากนั้นเธอก็โทรศัพท์หาฉิงฮัว ถามเกี่ยวกับตระกูลเป่หมิง

หลังจากที่กู้ฮอนห่างจากตระกูลเป่หมิง เหมือนกับอะไร ๆ ก็เงียบไปหมด ความเงียบสงบตรงนี้ไม่เพียงทำให้กู้ฮอนไม่สบายใจ แม้กระทั่งฉิงฮัวก็ไม่ปกติ

เมื่อหลายวันมาก่อน ติงฉางชิ่ง ถูกกู้ฮอนเชิญออกจากตระกูลเป่หมิง หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องพนักงานไม่ทำงาน แต่หลังจากถูกเป่หมิงยี่เฟิงจัดการ แต่หากพูดตามหลัก ติงฉางชิ่งคงไม่ยอมง่าย ๆ แต่กู้ฮอนออกข้างนอกก็ไม่ใช่เป็นความลับ หากอยากจะต่อกรกับกู้ฮอนแล้ว ครั้งนี้เป็นโอกาสดีที่สุด

***

ฟ้ามืดเริ่มมา

กู้ฮอนโทรศัพท์เสร็จเรียบร้อย ได้แต่นั่งอยู่บนเตียงยังไม่ได้พักผ่อน ถึงแม้ว่าร่างกายของเธอจะมีความเหนื่อยระดับสิบ แต่เพื่อเป็นการพบหน้ากับสองผู้เฒ่าก็รู้สึกมีสติขึ้นมาอย่างมากมาย

หรืออาจจะเป็นการพบในครั้งนี้ของพวกเขา จะสามารถรู้อย่างชัดเจนได้เสี่ยวเฉินซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ซึ่งเป็นการคืบหน้าของเรื่องนี้อย่างมากมาย

นี่ก็ทำให้กู้ฮอนรู้ว่าเป่หมิงยี่เฟิงทำเต็มสุดกำลังกับการทุ่มเทให้กับการเมือง ซึ่งเป็นอีกเรื่องที่ทำให้สบายใจ

“ก๊อก ๆ ๆ ๆ” เสียงที่ชัดเจนกังวานของการเคาะประตู

กู้ฮอนรีบลุกขึ้นมา

“เมื่อสักครู่นี้ เสี่ยวหวัง โทร พูดว่าได้ติดต่อกับพ่อแม่ของเสี่ยวเฉินแล้ว ให้พวกเราไปที่บ้านเขาเถอะ ตอนนี้คุณรีบเตรียมตัวก่อนนะ ฉันจะไปรอที่ด้านล่าง” หยินปู้ฝันพูดเสร็จก็พันหลังเดินลงไป

กู้ฮอนก็จัดการเก็บของง่าย ๆ แล้วก็รีบวิ่งลงไป