บทที่ 985 เมตตาที่มากเกินไป

บทที่ 985 เมตตาที่มากเกินไป

หยินปู้ฝันเงยหน้ามองไปยังบนท้องฟ้าที่มืดมิด ที่ไม่มีแสงดาว เขาได้ถอนหายใจอยู่บ่อยครั้งแล้วก็เอามือไปตบที่ไหล่ของกู้ฮอน “ดูแล้วมาครั้งนี้ก็ไม่ได้อะไรกลับไปเลย ในเมื่อเป็นแบบนี้ พรุ่งนี้พวกเราก็กลับกันเถอะ”

กู้ฮอนก็ประเมินช่ายซินซินต่ำไป คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นคนแบบนั้น

“ขอโทษจริง ๆ เป็นความผิดพลาดของฉันเอง ทำให้ทุกอย่างมันล่มสลายไป”

หยินปู้ฝันมองไปยังกู้ฮอนที่สำนึกผิด แล้วยิ้ม “เรื่องนี้จะโทษคุณได้ยังไงล่ะ เรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีใครคาดคิดไม่ใช่หรือ ต่อให้เป่หมิงโม่รู้เรื่องนี้ เขาก็ไม่โทษคุณหรอก คุณไม่ต้องคิดมัวแต่โทษตัวเองหรอกนะ กลับไปแล้วยังมีเรื่องราวมากมายให้คุณต้องสะสางอยู่”

***

ภายใต้ท้องฟ้าเดียวกัน เป่หมิงโม่นั่งอยู่ที่ห้องขังคนเดียว คืนนี้ไม่มีแสงจันทร์ ชัดเจนว่าในห้องนั้นเต็มไปด้วยความมืดมิด

ณ เวลานี้ มีแสงส่องเข้ามาจากข้างนอก สาดส่องมาถึงเท้าของเป่หมิงโม่

“เป่หมิงโม่ ในห้องมืดขนาดนี้ ทำไมคุณไม่เปิดไฟ ?”

เสียงที่เปล่งเข้ามาฟังได้อย่างชัดเจน เสียงที่พูดเข้ามาก็คือตำรวจผู้คุมขัง

เป่หมิงโม่เงยหน้าไปข้างนอก “ยากนักที่จะมีแสงมืดขนาดนี้ ฉันไม่อยากจะทำลายบรรยากาศเช่นนี้”

“คุณกำลังคิดถึงกู้ฮอนที่ชอบมาหาคุณบ่อย ๆ ใช่ไหม พอพูดถึงเธอ สองวันนี้เหมือนไม่ได้มาหาคุณเลยนะ พวกคุณเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ?”

พอพูดถึงกู้ฮอน เป่หมิงโม่ที่มีสายตามองไปยังท้องฟ้าก็สะดุ้ง เขาได้ค่อย ๆ หันตัวกลับมามองประตู

เขาได้นั่งอยู่หน้าประตูเหล็กกับผู้คุม ได้พูดกับเขาอย่างตั้งใจว่า “ฉันกับเธอดีมาก ๆ เธอมีเรื่องของเธอต้องสะสาง ไม่จำเป็นที่จะต้องมาหาฉันทุกวัน ”

ผู้คุมยืนอยู่หน้าประตูมองซ้ายมองขวาไม่มีคนแล้วก็ค่อย ๆ คุกเข่าลง แล้วก็ได้เอาบุหรี่ที่ตัวเองติดต่อมาสองมวนให้เป่หมิงโม่หนึ่งมวน “ฉันดูท่าทีแล้ว ตั้งแต่คุณเข้ามายังไม่เคยได้รับรสชาติแบบนี้เลยใช่ไหมล่ะ”

ขณะที่พูดเขาก็ได้จุดบุหรี่ของเขาหรือเป่หมิงโม่

เป่หมิงโม่สูดไปหนึ่งครั้ง ทำให้ร่างกายสบายขึ้นมา ไม่คิดว่าตัวเองอยู่ในที่แบบนี้ยังจะต้องมาอาศัยสิ่งของพวกนี้อีก ดูแล้วหากสูบมวนนี้หมด ก็ต้องจะต้องตัดจริง ๆ แล้วล่ะ

“จะพูดให้คุณฟังหนึ่งเรื่อง วันนี้ฉันได้ยินหัวหน้าพูดว่า อีกสองวันจะทำการตัดสิน คุณจะต้องเตรียมตัวในการขึ้นศาลแล้วนะ” ผู้คุมเสียงเบามาก ท่าทีของเขาเหมือนกับกำลังแอบบอกกับเป่หมิงโม่

“เมื่อก่อนยังไม่ได้กำหนดเวลา ทำไมอยู่ดีดีก็เปิดศาลไวจัง ? ” สิ่งนี้ทำให้เป่หมิงโม่รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก กลัวว่าเรื่องนี้แม้กระทั่งหยินปู้ฝันและกู้ฮอนก็ยังไม่รู้

คิดไปคิดมาก เขาก็เข้าใจขึ้นมาทันที ก็เพราะเป็นแผนการของพวกเขา เคยได้ยินหยินปู้ฝันบอกว่า นอกจากเขาแล้ว ไม่มีใครกล้ารับ ก็ชัดเจนว่ามีคนบงการเรื่องนี้อยู่แน่นอน ตอนนี้อยู่ดีดีจะมาเปิดศาล คาดว่าหยินปู้ฝันกำลังทำให้แผนการพวกเขาวุ่นวาย ก็เลยฉวยโอกาสที่ยังหาหลักฐานไม่ได้มาเปิดศาล และทำให้เรื่องราวมันเรียบร้อย

***

หยินปู้ฝันและกู้ฮอนไม่ได้พักผ่อนเลยในคืนนี้ กำลังคิดอยู่ว่าเรารับมือหรือลงมือด้วยวิธีอะไรต่อไป

วันที่สอง พวกเขาตื่นเช้ามาก เก็บของอะไรให้แล้วเสร็จก็ออกจากเมือง A

เมืองนี้ไม่เหลือคุณค่าอะไรให้พวกเขาเลย การต่อสู้กับช่ายซินซินในเมื่อคืนก็ไม่เหลือความลับอะไรอีกแล้ว

หากเธอมีใจจริง แน่นอนจะต้องพูดกับผู้อำนวยการโกว และหากอาศัยวิธีการของพวกเขา เวลาในค่ำคืนนี้ แน่นอนว่าใครที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับเขาจะสามารถให้คนเหล่านั้นหุบปากได้อย่างสนิท

พอคิดถึงคนที่เกี่ยวข้อง กู้ฮอนก็ไม่อาจจะไม่นึกถึงคนที่สำคัญได้ก็คือ เสี่ยวเฉิน เมื่อวานยังเห็นพ่อแม่ของเขาที่ร้องไห้......

“ปู้ฝาน คุณคิดไหมว่าครอบครัวเสี่ยวเฉินแปลก ๆ ไหม ความสัมพันธ์ของเสี่ยวเฉินและผู้อำนวยการโกว ไม่น่าจะถึงขั้นที่ทำให้ครอบครัวเขาเป็นแบบนั้น หากขาดเงิน ทำไมจะซื้อสถานที่ที่ราคาแพงขนาดนี้ และยังเป็นที่ทำเลดีมาก ๆด้วย ? และเมื่อคืนสองผู้เฒ่าก็ไม่ได้แสร้งทำเป็นคนจนเสียด้วย”

หยินปู้ฝันสองมือจับพวงมาลัย ติดตามกู้ฮอน “ความหมายของคุณคือ ในนั้นแฝงด้วยปัญหา ?”

“มีหรือไม่ฉันยังไม่อาจจะมั่นใจได้ชัดเจน แต่ก่อนที่พวกเราจะไป ไปดูสองผู้เฒ่าอีกรอบหนึ่งเถอะ” กู้ฮอนพูดและเตรียมตัวลงรถ

“คุณรอสักครู่ พวกเราวันนี้เดี๋ยวค่อยไปดีไหม เมื่อวาน สถานภาพของเราก็คือคนที่จะไปซื้อห้องนะ แต่พอผ่านไปหนึ่งคืน แล้วก็กลายเป็นทนายที่จะมาตรวจสอบลูกของเขา คุณน่าจะเข้าใจคำพูดของผมนะ”

หยินปู้ฝันความจริงแล้วก็ไม่ใช่คิดแบบที่ตัวเองคิดเอาไว้ แต่เลือกที่จะให้รอบคอบมากกว่า และเขาคิดว่าตอนนี้ในเมื่อผลมันเป็นเช่นนี้ ทำไมจะต้องเสียเวลาไปอีกล่ะ