บทที่ 990 อ่อนโยน

บทที่ 990 อ่อนโยน

อยู่ในนี้ เขามีเวลาเหลือให้คิดมากมายเหลือเกิน เมื่อทบทวนตนเอง ความโกรธแค้นระหว่างบุพการีตนยังสามารถให้อภัยได้ แล้วทำไมระหว่างพวกเขาถึงจะไม่ได้…..

เป่หมิงโม่เดินไปหยุดอยู่ข้างกายกู้ฮอน พร้อมอ้าแขนทั้งสองข้างโอบเธอเอาไว้ในอ้อมกอด มือหนาของเขาลูบไล้สีผมดำสลวยของเธอเบาๆ : “นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ แม้เธอจะโง่ไปหน่อย แต่คนที่ต้องเผชิญไม่ใช่คนธรรมดา เธอและหยินปู้ฝันพยายามสุดความสามารถแล้ว ผมรู้สึกขอบคุณพวกคุณมากรู้ไหม? แม้คำพูดพวกนี้ผมจะไม่เคยพูดกับเขาเลยก็ตาม ไม่อย่างนั้นเขาต้องโอ้อวดแน่ๆ”

เมื่อกู้ฮอนได้ยินประโยคที่เขากล่าว เธอทั้งโกรธ และดีใจ เธอเอื้อมแขนไปยังขาของเขาพลางบิดเต็มแรง

ทำให้หน้าซีกหนึ่งของเป่หมิงโม่กระตุกสั่น อดยอมรับไม่ได้แรงบิดของเธอไม่น้อยเลย แต่เขายังคงรับได้

บิดเลย…..หากทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เขายอมให้เธอโยนความเจ็บปวดลงบนตัวของเขา อย่างน้อยเขายังมีตัวตนในใจเธออยู่บ้าง

“เป่หมิงโม่ จะปลอบคนอื่นทั้งทีทำไมไม่พูดอะไรที่มันดีกว่านี้ล่ะ ในขณะปลอบยังไม่ลืมที่จะเหน็บคนอื่น คนอื่นเขาวิ่งวุ่นเพื่อคุณ แถมยัง แถมยัง…..” กู้ฮอนหยุดชะงักลง

งัดความในใจของกู้ฮอนออกมาได้สักที เป่หมิงโม่จะปล่อยเธอไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร เขาก้มหน้าลง มือทั้งสองข้างจับคางของเธอเชยขึ้นเบาๆ ให้เธอจับจ้องตนเอง

แต่เธอกลับไม่ให้ความร่วมมือแม้แต่น้อย เขายิ่งพยายาม เธอยิ่งก้มหน้าสู้

แต่แววตาคู่งามที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเป่หมิงโม่ หากแต่ใช้กับเธอนับว่าราบรื่นนัก แรงของเขานั้นไม่น้อยเลย หากเขาต้องการใช้กำลังนั้นง่ายดายยิ่งกว่ากะไรดี

ในขณะนี้เขาเหมือนกกไข่ในหิน ไม่อยากให้เธอต้องถูกตนทำร้ายจนเจ็บปวดเสียใจ

เป็นเช่นนี้ เสมือนรำไทเก็ก แต่ก็ราวตกปลาเช่นกัน เมื่อฝ่ายตรงข้ามใช้แรง ตนเองค่อยๆผ่อนแรงลง

เมื่อเธอผ่อนแรงตัวเขาเองกลับออกแรงสู้

เป็นเช่นนั้นอยู่หลายรอบ กระทั่งกู้ฮอนรู้สึกปวดเมื่อยลำคอ

เธอแหงนหน้าขึ้น จับจ้องเป่หมิงโม่อย่างสงสัย : “คุณคิดว่าเล่นอะไรแบบนี้สนุกไหม? เรื่องราวมาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่เดือดไม่ร้อนเลยหรือ?”

เป่หมิงโม่ยักไหล่ พร้อมสีหน้าไม่ใส่ใจ : “ผลลัพธ์ไม่สำคัญแล้ว ตอนนี้ฉันหวังแค่ว่าเธอจะไม่ได้รับผลกระทบ”

กู้ฮอนเพ่งมองเข้าไปในดวงตาคู่งาม ด้วยความรู้สึกอบอุ่นในใจ ชายหนุ่มเช่นนี้ เขาไม่สนใจว่าตนจะเป็นอย่างไร แต่กลับนึกถึงแต่เธอ

เขาไม่ใช่เป่หมิงโม่ในอดีตอีกแล้ว เช่นนี้ เธอไม่รู้เลยว่าควรดีใจหรือเสียใจ

“คุณอยากทานอะไร พรุ่งนี้ฉันจะทำมาให้” กู้ฮอนไม่รู้ว่าควรควบคุมสถานการณ์ให้ไปในทิศทางไหนในตอนนี้ จึงเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน

“อะไรก็ได้ ขอแค่เธอทำ ใช่สิ เด็กๆเป็นยังไงบ้าง ช่วงนี้ไม่ได้ก่อเรื่องให้เธอใช่ไหม บางทีเฉิงกับจิ่วจิ่วไม่ แต่หยางนี่พูดยาก” เป่หมิงโม่เอ่ย พร้อมคลายมือตนเองออก หันหลังกลับไปนั่งที่ของตน

อย่าว่าไป เขาคำนวณแม่นยำนัก แต่กู้ฮอนไม่อยากให้เขารู้เรื่องที่ถังเทียนจื๋อหลอกล่อหยางๆออกไป

ไม่เช่นนั้น ไม่รู้ว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

“พวกเขาโอเคดี เปิดเทอมกันแล้วล่ะ ชีวิตกลับมาเป็นปกติสุขแล้ว เพียงแต่จิ่วจิ่วยังเด็ก ต้องอยู่ในความดูแลของแอนนิ” กู้ฮอนพยายามควบคุมน้ำเสียงตนเองให้เป็นปกติ เหมือนปกติที่ผ่านมา

“อืม ดีแล้วล่ะ แอนนิกับลั่วเฉียวเป็นเพื่อนที่ไม่เลวเลย”

“ของคุณก็เลวนี่ ชูเอ้อกับเหล่าไป๋ หลังจากที่รู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นกับคุณ พวกเขาคอยวิ่งขึ้นวิ่งลงหาทนายให้กับคุณ แม้บางทีเขาอาจดูใช้ไม่ได้ไม่เอาการเอางานก็เถอะ”

เป่หมิงโม่เผยรอยยิ้มรางๆ จากนั้นพยักหย้ารับเล็กน้อย : “คุณพูดถูก พวกเขาทั้งคู่เป็นเพื่อนที่ดีของผม หากเธอได้เจอพวกเขา ฝากบอกพวกเขาที ว่าฉันรู้สึกขอบคุณ”

กู้ฮอนไม่รู้ว่าเพราะอะไร ได้ยินเขาเอ่ยประโยคเหล่านี้ ถึงได้รู้สึกแสบจมูก : “นายก็ออกไปบอกด้วยตัวเองสิ ทำไมถึงได้ขี้เกียจแบบนี้แค่คำพูดยังต้องฝากคนอื่น วันหลังตัวเองแต่งงานก็ต้องให้คนอื่นพาไปหรือไง…..”

กล่าวถึงตรงนี้ เธอรู้สึกเหมือนตนเองเสียการควบคุมหยุดชะงักลงกะทันหัน

เสมือนเป่หมิงโม่จับจุดเธอได้ ดวงตาของเขาปรากฏแสงระยับ เขาเอ่ยอย่างลึกซึ้ง : “วางใจเถอะ ไม่ว่าแต่งงาน หรือมีลูก ผมไม่ให้คนอื่นทำแทนอยู่แล้ว ผมชอบความรู้สึกแบบนี้”

กู้ฮอนใบหน้าแดงก่ำ แม้เธอจะเคยได้ยินคำพูดเช่นนี้จากเขาหลายต่อหลายครั้ง แต่กลับไร้ภูมิคุ้มกันแต่อย่างใด

“คุณจะจริงจังไม่ได้เลยใช่ไหม ในเวลาแบบนี้คุณไม่คิดหรือไงว่าคุณต้องเผชิญกับอะไร ตอนนี้พยานที่มีประโยชน์ต่อคุณก็มีแค่ฉัน ไม่มีใครอื่นอีก ตอนขึ้นศาลสำหรับคุณฉัน…..”

“เมื่อเกิดขึ้นแล้วก็แค่ต้องรับมือกับมัน ในเมื่อมีคนต้องการจัดการกับผม ไม่ว่าป้องกันอย่างไรก็หนีไม่พ้น เป่หมิงยี่เฟิงเข้าบริหารบริษัทเป่หมิงได้อย่างราบรื่นนี่เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด แถมยังเป็นแผนการที่เตรียมการไว้นานหลายปี ให้เธอเผชิญหน้าคนเดียวลำบากเธอจริงๆนั่นแหละ” เป่หมิงโม่เอ่ยอย่างราบเรียบ แต่ละคำซ่อนอยู่ซึ่งความอึดอัดในอดีต