บทที่ 996 แต่ละคนก็มีความเจ็บปวดใจของตัวเอง

บทที่ 996 แต่ละคนก็มีความเจ็บปวดใจของตัวเอง

เช่นเดียวกันกับโล่ฮานที่ไม่อยากให้เธอมองตัวเองเป็นอริแบบนี้ หลังจากที่การอธิบายไม่ได้ผล สุดท้ายแล้วจึงหยิบเอกสารที่เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อของตัวเองอย่างลึกลับออกมาใบหนึ่ง “คุณกู้ นี่คือบัตรของผมครับ” เขาพูดพลางยื่นสมุดสีแดงเล่มเล็กๆให้กับกู้ฮอน

กู้ฮอนรับสมุดเล่มนั้นมาด้วยความสงสัย เมื่อเปิดออกดูด้านในก็คือบัตรใบหนึ่ง บนบัตรมีรูปของโล่ฮาน ด้านล่างของรูปคือรหัสและชื่อแซ่ของเขา

ด้านล่างชื่อคือตำแหน่งของเขา หัวหน้าทีมการต่อต้านการทุจริต

เธออดสูดลมหายใจลึกไม่ได้เมื่ออ่านถึงตรงนี้ มิน่าล่ะ ไม่ว่าอะไรเขาก็รู้ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง แต่ว่าสำหรับเรื่องของผู้อำนวยการโกวน่าจะไม่มีใครเคยรายงานเขานะ ทำไมถึงได้ถูกพวกโล่ฮานจับตามองเข้าให้กัน

นี่เป็นเครื่องหมายคำถามตัวโตๆที่อยู่ภายในสมองของเธอ

เพียงแต่นี่ถือว่าเป็นการมอบยาสงบใจให้กู้ฮอนกินเม็ดหนึ่ง อย่างน้อยโล่ฮานก็แสดงให้เห็นชัดแล้วว่าไม่ได้ยืนอยู่คนละฝ่ายกับตัวเอง และก็หมายความว่าคืนวันที่เป่หมิงโม่จะได้รับอิสระอีกครั้งนั้นจะเกิดขึ้นในไม่ช้าแล้ว

“คุณโล่ คืนให้คุณค่ะ” เธอยื่นสมุดเล่มเล็กคืนกลับไป

โล่ฮานรับบัตรของตัวเองแล้วเก็บเข้าไปในกระเป๋าเสื้อใหม่อีกครั้ง “คุณกู้ ไม่ว่าก่อนหน้านี้ระหว่างพวกเราจะเข้าใจผิดอะไรต่อกัน ผมคิดว่าหลังจากที่คุณดูสิ่งนี้ไปแล้วก็ไม่น่าจะมีความหมายอะไรแล้วนะครับ เพียงแต่ผมอยากจะขอร้องคุณเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือคุณต้องรักษาความลับเกี่ยวกับสถานะของผมกับคนภายนอก”

กู้ฮอนพยักหน้า “คุณวางใจเถอะ ใช่แล้ว ลั่วเฉียวรู้ไหมคะ”

“เธอก็ไม่รู้ครับ ตอนนี้เธออาจจะคิดว่าพี่ชายของตัวเองเป็นบุคคลลึกลับคนหนึ่ง หรือจะพูดได้ว่าเป็นพวกบุคคลว่างงานประเภทนั้น ถึงอย่างไรก็ไม่สำคัญอยู่แล้ว พวกเราสองพี่น้องไม่เคยพูดคุยเกี่ยวกับปัญหาเหล่านี้ ดังนั้นคุณก็ช่วยปิดเป็นความลับกับเธอด้วยนะครับ ขอร้องล่ะ”

“คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าคุณจะทำอาชีพนี้ ถ้าอย่างนั้นตอนแรกที่เป็นครูสอนพิเศษให้กับหยางหยางก็เพื่อที่จะปิดบังสถานะนี้หรือคะ เฮ้อ ฉันอยากจะสัมภาษณ์คุณสักหน่อยว่า ทำงานแบบนี้ตื่นเต้นเหมือนกับทำงานสายลับแบบนั้นไหมคะ”

***

โล่ฮานยิ้มบางๆมองไปที่กู้ฮอน “ที่จริงแล้วก็ไม่ได้ลึกลับขนาดนั้นนะครับ ผมแก้ไขให้คุณสักหน่อย ตอนนี้ล้วนเรียกว่า สายลับ ไม่ใช่ เจ้าหน้าที่สอดแนมแล้วครับ คำศัพท์ที่คุณใช้นี้ทำให้ผมที่ได้ฟังนั้นรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง จะพูดอย่างไรดีนะ เปรียบเทียบระหว่างพวกเรากับสายลับ ยังคงด้อยกว่าขั้นหนึ่ง พวกเขารับผิดชอบในส่วนของต่างประเทศ ส่วนพวกเรารับผิดชอบภายในประเทศครับ”

“ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ให้คุณเห็นเรื่องขบขันแล้ว คุณเริ่มมีสถานะนี้ตั้งแต่เมื่อไรหรือคะ” ความอยากรู้อยากเห็นของกู้ฮอนไม่ได้ลดน้อยลงแม้แต่นิดเดียว ยากที่จะได้พบกับบุคคลที่เต็มไปด้วยความลึกลับแบบนี้ อย่างนั้นก็ต้องเติมเต็มความอยากรู้อยากเห็นสักหน่อย

ไม่ใช่เพื่ออย่างอื่น แต่สะสมความรู้เหล่านี้ก็เพื่อเติมสีสันให้กับหนังสือเล่มใหม่ของตัวเอง

โล่ฮานดื่มน้ำผลไม้ผสมโยเกิร์ตสูตรพิเศษหรือจะเรียกว่าโยเกิร์ตรสน้ำผลไม้ “เรื่องที่ผมทำหน้าที่นี้เป็นเรื่องนานแล้ว ถึงตอนนี้ไม่ใช่แค่น้องสาวของผม แต่กระทั่งคุณพ่อคุณแม่ของผมก็ยังไม่รู้ ผู้ชราทั้งสองจนถึงตอนนี้ยังคงเป็นกังวลเกี่ยวกับปัญหาเรื่องอาชีพการงานที่ลอยไปลอยมาของผมอยู่ แต่ว่าไม่มีหนทางแล้วนิครับ”

“ถ้าอย่างนั้นคุณเปิดเผยสถานะของคุณกับฉันทำไมคะ ไม่กลัวว่าฉันจะเปิดเผยออกไปหรือ” ตอนนี้กู้ฮอนยิ่งมีเรื่องประหลาดใจมากกว่าเดิม เพราะว่าตัวเองก็ถือเป็นคนนอกคนหนึ่ง

คนคนหนึ่งที่ไม่ยอมบอกแม้กระทั่งคนในครอบครัวกลับมาบอกตัวเองที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย นั้นทำให้ผู้อื่นรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างจริงๆ

“เพราะผมมองออกว่า คุณเป็นคนดีมีเมตตา เดิมผมก็กังวลว่าจะบอกคุณดีหรือไม่ แต่สัญชาตญาณบอกว่าได้” โล่ฮานไม่ได้มองกู้ฮอน สายตาของเขาจ้องมองไปที่นอกบานหน้าต่างตั้งแต่ต้นจนจบ แววตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

แม้ว่าจะขาดความเย็นเยียบแบบเป่หมิงโม่ไปเล็กน้อย แต่กลับมีความจริงใจหลายส่วน

“คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่า คนที่ทำอาชีพนี้แบบพวกคุณจะเชื่อสัญชาตญาณด้วย ฉันมักจะคิดว่าพวกคุณแต่ละคนล้วนเป็นคนเที่ยงธรรมที่ไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งสิ้น ไม่ว่าอะไรก็ต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบข้อบังคับ หลักฐานถึงจะเป็นเพียงสิ่งที่พวกคุณเชื่อ” แน่นอนว่าสิ่งที่เธอพูดถึงนั้นล้วนเห็นมาจากในโทรทัศน์

ในบางเรื่องของพวกเขาก็คล้ายคลึงกับสถานะทนายความของตัวเองอยู่บ้าง หลักฐานเป็นสิ่งที่น่าเชื่อถือมากที่สุด

“คุณกู้ ดูท่าว่าการปรากฏตัวของผมจะทำให้คุณมีมุมมองใหม่ต่ออาชีพการงานของพวกเรา เพียงแต่ผมก็ดีใจที่เป็นเช่นนั้น ทำอาชีพแบบพวกเรานั้นก็เหมือนกับคนที่มีสองหน้า โดยเฉพาะที่ต้องปิดบังสถานะของตัวเอง สำหรับเพื่อนๆ ครอบครัวไปจนถึงคนรัก ลูก.......บางครั้งก็เป็นเรื่องที่เจ็บปวดเรื่องหนึ่ง”

โล่ฮานเอ่ยพูดความในใจของตัวเองออกมาอย่างเชื่องช้า นานแล้วที่เขาไม่ได้พูดออกมาโดยไม่ต้องกังวลถึงอะไรแม้แต่น้อยเหมือนในตอนนี้

ในจุดนี้กู้ฮอนก็เหมือนกับว่าจะรู้สึกเหมือนกัน “ใช่แล้วค่ะ ความรู้สึกที่มีความลับซ่อนเอาไว้ในใจนั้นเป็นเรื่องที่ทำให้คนทรมานจริงๆ”

โล่ฮานที่พูดความในใจออกมาเสร็จแล้วก็เหมือนว่าจะสามารถถอนหายใจได้อย่างโล่งอก ชั่วขณะก็รู้สึกว่าผ่อนคลายลงไม่น้อย เขาหันหน้ากลับไปมองกู้ฮอนอีกครั้ง “ดูเหมือนว่าพวกเราจะพูดนอกประเด็นนะครับ ทำไมถึงได้กลายเป็นคุณถามผมได้กัน”

กู้ฮอนที่วางความข้องใจที่มีต่อโล่ฮานทั้งหมดแล้วยิ้มบางๆ “คุณโล่ อย่างนั้นต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ ไม่ว่าจะเป็นฉันที่เป็นนักเขียน หรือว่าฉันที่เป็นทนายความล้วนมีความอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก”