บทที่ 995 การสอบถามที่ไม่คาดฝัน

บทที่ 995 การสอบถามที่ไม่คาดฝัน

“คุณโล่ไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ มิน่าหยางหยางถึงได้เชื่อฟังคุณขนาดนั้น” กู้ฮอนค่อยๆเดินเข้าไปจนเหลือระยะห่างจากเขาเพียง 50 เมตรจึงหยุดเดิน ตรงจุดนี้ก็สามารถมองเห็นทัศนียภาพนอกหน้าต่างได้เหมือนกัน

เธอเงยหน้ามองดวงดาวที่กระพริบวูบวาบอยู่ จากนั้นก็มองผิวน้ำที่สะท้อนภาพผืนฟ้า “เป็นทัศนียภาพที่สวยงามจริงๆ” เธออดไม่ได้ที่จะชื่นชม ถ้าหากไม่ใช่ว่าวันนี้เธอนอนไม่หลับ ก็เป็นไปได้อย่างมากว่าจะพลาดทิวทัศน์อันสวยงามเช่นนี้ รอจนครั้งหน้าได้เห็นก็อาจจะเป็นช่วงเวลาหลังจากเรื่องนี้แล้ว

“อืม สวยงามมากจริงๆ คุณกู้ ทำไมคุณถึงยังไม่พักผ่อนอีกล่ะครับ”

ประโยคนี้ดูเหมือนว่าควรจะเป็นกู้ฮอนที่ถามโล่ฮาน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกเขาเอ่ยถามออกมาก่อน

“อ่อ ฉันก็แค่คิดเรื่องอะไรเล็กน้อยค่ะ ดังนั้นคิดไปคิดมาก็เลยนอนไม่หลับ คุณโล่ล่ะคะ ฉันเห็นว่าคุณดูเหมือนจะมีเรื่องในใจ เพราะเรื่องของลั่วเฉียวหรือคะ” กู้ฮอนตอบง่ายๆ ส่วนเรื่องของเป่หมิงโม่นั้น คนรู้ยิ่งน้อยก็ยิ่งดี

“ไม่ใช่ทั้งหมดครับ เพียงแต่เรื่องของลั่วเฉียวก็ทำให้ผมสิ้นเปลืองความคิดอยู่บ้างจริงๆ พรุ่งนี้พวกเขาจะกลับบ้านกันแล้ว แต่ว่าผมก็ยังเป็นกังวลว่า ผู้ชราที่บ้านสองคนจะไม่สามารถรับการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันอย่างนี้ได้ ลูกสาวแต่งงานให้กับผู้อื่นโดยไม่มีสาเหตุ มีลูกเขยเพิ่มขึ้นมานั้นไม่พูดถึง ยังมีหลานชายเพิ่มขึ้นมาอีกคน.......” โล่ฮานเอ่ยถึงตรงนี้แล้วคิ้วก็กระตุก “เปลี่ยนเป็นผู้ชราคนไหนๆก็อาจจะรับไม่ได้อยู่บ้างนะครับ”

“เรื่องนี้ล้วนเป็นแค่การคาดการณ์ล่วงหน้า ผู้ชราทั้งสองอาจจะมีโทสะอยู่บ้าง แต่เมื่อพวกเขาได้พบกับหลานชายตัวน้อยแล้ว ต่อให้จะมีโทสะมากเท่าไรก็จะถูกเจ้าตัวน้อยทำให้สงบได้ ต้องรู้ว่าสายสัมพันธ์ระหว่างผู้อาวุโสและหลานนั้นใกล้ชิดกันมาก” กู้ฮอนรู้สึกว่ามีความจำเป็นต้องหยุดความกังวลนี้ให้กับเขา แน่นอนว่า นี่ก็เป็นสิ่งที่เธอควรทำในฐานะที่เป็นเพื่อนสนิทของลั่วเฉียว

โล่ฮานมองเธอพลางพยักหน้า “ขอบคุณครับคุณกู้ ผมก็หวังว่าสถานการณ์ในวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างนี้ ไม่อย่างนั้นล่ะก็คาดว่าผมคงปวดหัวตายเลย ด้านหนึ่งก็คือพ่อแม่ อีกด้านก็คือน้องสาว ผมล้วนไม่หวังจะมีอะไรที่ทำให้คนทั้งสองฝ่ายไม่มีความสุข”

“พรุ่งนี้จะต้องราบรื่นอย่างแน่นอนค่ะ คุณโล่ คุณอยากดื่มอะไรไหมคะ กาแฟหรือว่าน้ำผลไม้” ตอนนี้กู้ฮอนรู้สึกว่าตัวเองคอแห้ง

โล่ฮานยิ้มบางๆ ท่าทางแบบนั้นเหมือนกับเป่หมิงโม่จริงๆ “น้ำผลไม้ก็พอแล้วครับ ไม่อย่างนั้นหลังจากดื่มกาแฟ พวกเราอาจจะต้องคุยกันทั้งคืน”

***

กู้ฮอนเดินไปในห้องอาหารหยิบน้ำผลไม้ออกมาจากตู้เย็นกล่องหนึ่ง และหยิบแก้วที่ล้างสะอาดแล้วออกมาจากข้างในตู้สองใบ

เนื่องด้วยเด็กๆทั้งสามคน เธอจึงมักจะเตรียมน้ำผลไม้ 100% ไร้น้ำตาลเอาไว้ในตู้เย็น

นี่ก็เพราะว่าในเวลาที่ไม่มีผลไม้ หรือช่วงเวลาเช้าตรู่สามารถเสริมสารอาหารให้กับพวกเขาได้

ถัดมาเธอก็หยิบโยเกิร์ตรสธรรมชาติออกมากล่องหนึ่ง ผสมโดยใช้อัตราส่วนหนึ่งต่อสองในการผสมกับน้ำผลไม้ในแก้ว

“คุณโล่ เชิญดื่มค่ะ” กู้ฮอนถือแก้วทั้งสองใบมาถึงหน้าโล่ฮาน ยื่นให้เขาหนึ่งแก้ว

“ขอบคุณครับ” เขารับแก้วมา จากนั้นก็เขยิบจมูกเข้าไปใกล้ปากแก้วพลางดมเล็กน้อย “น้ำมะม่วง ทั้งมีกลิ่นของโยเกิร์ตด้วย” เขาพูดพลางดื่มคำหนึ่ง

“พวกเราล้วนชอบดื่มแบบนี้ ในเมื่อมีทั้งน้ำผลไม้และโยเกิร์ต นี่รสชาติดียิ่งกว่าโยเกิร์ตรสผลไม้ที่วางขายในตลาดอีกนะคะ”

“อืม เป็นความคิดที่ไม่เลวเลย” โล่ฮานพยักหน้าเห็นด้วย

หลังจากทั้งสองคนหยอกล้อกันประโยคสองประโยคแล้วก็เข้าสู่ความเงียบ

แม้ว่าโล่ฮานจะเป็นครูของหยางหยาง แต่ระหว่างเขากับกู้ฮอนนั้นไม่สนิทกันมากถึงขั้นนั้น กู้ฮอนก็เช่นเดียวกัน

ทั้งสองคนจึงกอดแก้วที่อยู่ในมือและเงยหน้ามองท้องฟ้าทางหน้าต่างอีกครั้ง

ระหว่างนั้นกู้ฮอนก็แอบมองโล่ฮานอยู่ครู่หนึ่ง เห็นเพียงแค่สีหน้าจริงจังของเขา ก่อนหน้าที่เขาอยู่ที่นี่คนเดียวก็อาจจะเป็นแบบนี้ และแน่นอนว่าอาจจะไม่ใช่ก็ได้

แต่เมื่อครู่เขาตอบรับคำแนะนำของตัวเองอย่างผ่อนคลาย ดูท่าว่าเขาน่าจะคิดเรื่องอื่นๆอีก

จะเป็นเรื่องอะไรกันนะ

กู้ฮอนคิดจนใจลอยเล็กน้อย จนกระทั่งโล่ฮานรู้สึกว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องตัวเองอยู่ เขาหันหน้ากลับมาดูก็เห็นกู้ฮอนมองตัวเองด้วยท่าทางครุ่นคิด

เขาถูกผู้หญิงมองอย่างนี้น้อยมากจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่ชิน เขาถอยหลังไปเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาของเธอ “คุณกู้ครับ”

“ฉัน.....ไม่มีอะไรค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ” กู้ฮอนรีบดึงสายตาตัวเองกลับมา จากนั้นก็หันหน้าไปอีกข้างอย่างทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง

“คุณกู้ ดูเหมือนว่าคุณจะมีเรื่องอะไรในใจ”

“ฉันหรือคะ” กู้ฮอนรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่ในใจของเธอกลับพูดว่า ฉันจะมีเรื่องอะไรในใจกันล่ะ คำถามนี้น่าจะเป็นฉันที่ถามคุณถึงจะถูก

แม้ว่าเธอจะคิดอย่างนี้แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

ตอนนี้บรรยากาศระหว่างพวกเขาสองคนกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากที่กู้ฮอนรีบดื่มเครื่องดื่มที่อยู่ในแก้วของตัวเองหมดแล้ว ก็หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องครัว

แต่ในเวลานั้นกลับถูกโล่ฮานเรียกเอาไว้ “คุณกู้ครับ ผมมีเรื่องอยากจะสอบถามคุณสักหน่อย”

หลังจากที่โล่ฮานครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก็รู้สึกว่าควรจะเอ่ยถามกู้ฮอน ไม่ว่าอย่างไรก็อาจจะหาทางออกได้จากเธอที่นี่

กู้ฮอนรีบหันกลับมามองโล่ฮาน “คุณโล่ มีอะไรก็ถามมาเถอะค่ะ”