บทที่1008 ผู้ชนะกับผู้แพ้

บทที่1008 ผู้ชนะกับผู้แพ้

“นั่นสิ เป็นอะไรกันฮะบอกผมได้นะ แม่กับอาไม่ค่อยเป็นแบบนี้บ่อย อย่าทำให้เราเป็นห่วงไปด้วยได้ไหม…..”

เฉิงเฉิงและหยางหยางกล่าว ในเวลาที่ผู้ใหญ่หารือกัน เด็กควรหลบหลีกไม่ใช่หรือ

บนชั้นสาม เฉิงเฉิงและหยางหยางอยู่บนเตียงนอนตนเอง ด้วยทีท่าเสมือนมะเขือที่ถูกทุบตี ไร้ซึ่งชีวิตชีวา

สักครู่ จ้าวจิงอี้พาจิ่วจิ่วขึ้นมาด้วยเช่นกัน : “นี่ วันนี้แม่ของเธอกับฉิงฮัวผิดปกตินะ ปกติเวลาทานข้าวเขาจะคุยกับเราตลอดเลย”

“ฉันจะรู้ได้ยังไง เมื่อกี้ฉันถามไปแค่ประโยค ก็ถูกเฉิงเฉิงลากมาที่นี่แล้ว” หยางหยางแสดงทีท่าไม่พอใจ

“นายจะเข้าใจอะไร ต่อให้เขาบอกพวกเรา แล้วยังไง? เราช่วยอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ถ้านายอยากทำเพื่อแม่ นายก็เป็นเด็กดีเลิกก่อปัญหาซะ” เฉิงเฉิงไม่อยากแบ่งเบาภาระผู้เป็นแม่ซะที่ไหนกัน แต่อย่างที่ตนว่า ความสามารถมีขีดจำกัด รักแต่ไม่สามารถช่วยอะไรได้

“ฉันเห็นด้วยกับเฉิงเฉิง เรายังเด็ก พ่อกับแม่ฉันก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน พวกเขามีอะไรไม่เคยบอกฉันเลย” จ้าวจิงอี้ช่วยเสริมประโยคเฉิงเฉิง : “ฉันว่า เราช่วยเค้าได้มากที่สุด คือการตั้งใจเรียน ดูสิ นี่อะไร…..”

เธอเอ่ย พร้อมหยิบกระเป๋านักเรียนออกมาจากทางด้านหลัง

เส้นริ้วสีดำปรากฏขึ้นบนหน้าผากเฉิงเฉิง : “เธอคงไม่คิดที่จะทำการบ้านตรงนี้ใช่ไหม? เราไม่มีพื้นที่ว่างตรงนี้ ห้องเธอมีโต๊ะอยู่นี่?” ไม่ทันจบประโยค เขาเหลือบตาไปที่เฉิงเฉิง ก่อนหัวเราะ : “ดูท่าเธอคงไม่ได้เมาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หลอกนะ”

เฉิงเฉิงไม่ทันได้รู้สึกตัว จ้าวจิงอี้หน้าแดงขึ้นมาซะก่อน : “ เป่หมิงซีหยาง หุบปากไปเลย!” จบคำเธอหันหลังกลับโดยไม่สนใจจิ่วจิ่ว พลางวิ่งแล่นออกไปคนเดียว

“พีจิงอี้ถูกอะไรเข้าสิงหรือ?” จิ่วจิ่วกระพริบตาอันกลมโตของตน พร้อมยกนิ้วมือคาไว้ในปาก พร้อมจับจ้องไปที่พี่ชายทั้งสองโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว

เธอไม่รู้ความในเรื่องของผู้ใหญ่ บัดนี้แม้เรื่องของเด็กที่โตกว่าเธอยังจับต้นชนปลายไม่ถูก…..

เฉิงเฉิงตาขวางใส่หยางหยาง : “แกนี่นะ เลิกก่อเรื่องสักทีจะได้ไหม”

“เอ่อ! บริษัทเป่หมิงเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ที่รัก ฮอน พวกเธอสองคนคงไม่ตกระกำลำบากหลอกนะ…” ลั่วเฉียวอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมกอด ด้วยสีหน้าที่ตระหนกสุดขีด

ฉิงฮัวเดินตรงไปยังลั่วเฉียว ดึงสองแม่ลูกเข้ามาไว้ในอ้อมกอด : “ลั่วเฉียว เธอไม่ต้องกังวลไป ผมจะไม่ยอมให้เธอสองแม่ตกระกำลำบากไปด้วยหลอก”

ลั่วเฉียวได้ยินประโยค น้ำตาพลันไหลรินอาบแก้ม : “ที่รัก ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นยังไง เราจะผ่านมันไปได้ด้วยดี”

สองคนนี้ แสดงละครน้ำเน่าอะไรกัน

ไม่ว่าอย่างไร แอนนิและกู้ฮอนที่อยู่ข้างๆซาบซึ้งยิ่งนัก

เมื่อเผชิญหน้าต่ออุปสรรค บางคนเลือกที่จะถดถอย บางคนเลือกที่จะเป็นผู้ชม และยังมีคนกลุ่มหนึ่งเลือกที่จะพุ่งชน

“ลั่วเฉียว ไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องราวไม่ได้แย่ขนาดนั้น วันนี้ไม่ได้มีผลการตัดสินที่แน่ชัด ตอนนี้จะไม่เกิดอะไรขึ้นกับผมทั้งนั้น”

แม้กู้ฮอนเป็นกังวลอย่างมาก แต่ก็ยังแสร้งแสดงสีหน้าผ่อนคลายไร้กังวลใดๆ บอกว่าปลอบใจเธอ อันที่จริงบอกว่าเป็นการปลอบใจตนเองจะดีกว่า

เรื่องราวทั้งหมดนี้ชัดเจนมาก แม้ในที่ประชุมจะประกาศห้ามแพร่ข่าวสารก่อนที่จะมีการตัดสินที่แน่ชัด หากแต่จากสถานการณ์ตอนนี้ ความเป็นไปได้ของเป่หมิงโม่ที่จะถูกปล่อยตัวเป็นผู้บริสุทธิ์นั้นน้อยเหลือเกิน

สิ่งนี้เธอรู้แก่ใจดี

ในยามฟ้าหม่น เด็กๆได้เข้านอนหมดแล้ว กู้ฮอนสวมเสื้อคลุมเดินไปหย่อนก้นนั่งยังโซฟาอย่างโดดเดี่ยว

พร้อมจับจ้องออกไปยังนอกหน้าต่าง

ค่ำคืนที่ไร้ดาวประดับฟ้า เพราะถูกเมฆหมอกบดบัง

ในเวลานี้ ชุดเครื่องชาที่วางอยู่ตรงหน้าเธอ ปรากฏน้ำดอกเก็กฮวยอุ่นๆ

“ดื่มสิ เธอจะได้ผ่อนคลายลงบ้าง” ในมือแอนนิถือไว้อีกแก้ว พร้อมนั่งลงข้างๆกู้ฮอน

“ทีแรก เป่หมิงโม่มอบบริษัทเป่หมิงให้ฉันดูแล ฉันปฏิเสธเขา แต่ตอนนี้ บริษัทเป่หมิงกำลังจากฉันไป ฉันรู้สึกเสียใจ ไม่ใช่เพราะตำแหน่งเพื่อทำให้ตัวเองมีอำนาจ และไม่ใช่เพราะเงิน ฉันแค่รู้สึกว่าฉันแบกรับคำสัญญาเอาไว้ ต่อคุณท่านเป่หมิง ต่อเป่หมิงโม่” กู้ฮอนหดตัวบนโซฟา ความรู้สึกนี้มีใครเข้าใจ