บทที่1009 โลกอันขาวสะอาดของเด็กๆ

บทที่1009 โลกอันขาวสะอาดของเด็กๆ

“การเปลี่ยนประธานยังไม่มีการรับรอง ผมไม่ชอบให้คนอื่นเรียกแบบนี้ ส่วนงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ ผมไม่สนใจหลอก ขอบคุณสำหรับความหวังดี” เป่หมิงยี่เฟิงก้มหน้าลง ไม่สนใจคนที่ตนเกลียดที่อยู่ตรงหน้า

“โถ่โถ่…..” ถังเทียนจื๋อจับจ้องไปที่เขาก่อนส่ายหน้าไปมา : “ยังไม่ทันได้ตำแหน่ง แต่คุณก็ใช้อำนาจของผู้นำตลอดนี่นา

อีกอย่างจุดประสงค์ของการมาที่นี่ ใครบ้างที่ไม่หวังตำแหน่งนี้ บัดนี้ทุกอย่างอยู่ตรงหน้านี้แล้ว ยังจะแสร้งอะไรอีก ผมคิดว่าคุณคงดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว อย่าทำเสียบรรยากาศไปหน่อยเลย นั่นไม่ได้ส่งผลดีต่อเส้นทางของคุณหลังจากนี้หลอกนะ คุณคงเข้าใจในสิ่งที่ผมพูด”

เป่หมิงยี่เฟิงได้ยินดังนั้น เขาขมวดคิ้วแน่น เขารับรู้ได้ถึงการข่มขู่ในน้ำเสียงของเขา เป็นการเตือนตน ทุกสิ่งในตอนนี้พวกเขาเป็นคนมอบให้ หากไม่ได้ดั่งใจเขา ถ้าอย่างนั้น…..

อดทน ต้องอดทนเข้าไว้ ขอเพียงคณะกรรมการเลือกตนเป็นประธานบริษัทเป่หมิง เขาจะจบการกระทำเช่นนี้

“ในเมื่อคุณเตรียมการเรียบร้อยแล้ว ผมยังจะมีข้ออ้างใดในการปฏิเสธได้อยู่อีก ถึงเวลาผมจะไปเอง

ถังเทียนจื๋อในตอนนี้ ฉาบไปด้วยความพึงพอใจบนใบหน้า : “อย่างนั้นเป็นดี เราจะรอการมาเยือนของประธานบริษัทเป่หมิงคนใหม่ ผมมีเรื่องที่ต้องไปจัดการก่อน ไม่รบกวนคุณไปมากกว่านี้แล้ว ได้รับโครงการใหม่แล้วแสดงให้สุดฝีมือ ไม่อย่างนั้นอาจดีใจเก้อได้นะ”

จบคำ เขาลุกขึ้นยืน ก่อนเดินออกไปอย่างสบายใจเฉิบ

เมื่อเสียงปิดประตูดังขึ้น เป่หมิงยี่เฟิงแหงนหน้าขึ้นจับจ้องไปทางประตู ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น

แต่เขายังคงไม่เข้าใจ ก่อนที่เขาจะออกไป ประโยคนั่นหมายความว่าอย่างไร เสมือนว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอย่างไรอย่างนั้น

ตลกสิ้นดี…..

แม้โลกของผู้ใหญ่เต็มไปด้วยกลอุบาย เรื่องราวแก่งแย่งชิงดี แต่สำหรับเด็กๆ บนโลกใบนี้เต็มไปด้วยความสุขสันต์

อย่างน้อยที่สุดสำหรับเด็กๆส่วนใหญ่แล้วเป็นเช่นนั้น

หากแต่สำหรับสองพี่น้องตระกูลเป่หมิงนั้น ต้องเกิดปัญหาล้อมรอบเขาอยู่เรื่อย

สำหรับหยางหยางแล้ว สิ่งเดียวที่ทำให้เขาปวดหัวคือการเรียน หลังจากที่เขาคว้าอันดับสามของชั้นเรียน เขาก็หนีไม่พ้นความห่วงใยของอาจารย์อีกเลย

ในชั้นเรียน เขาจะถูกอาจารย์เรียกให้ลุกขึ้นตอบคำถามอยู่เสมอ

อันที่จริงเขาไม่ใช่คนที่มีการเรียนที่ตกต่ำ เขาอยู่ในระดับกลาง แต่ไม่ทราบด้วยเหตุใด ถึงถูกอาจารย์พาดพิงว่าเป็นนักเรียนหลังห้องเรียนที่ผ่านความพยายามจนกลายมาเป็นนักเรียนดีเด่น

สิ่งนี้ทำให้หยางหยางไม่กล้าดื้อซนอีก เขาเกรงว่าหากตอบคำถามผิด จะถูกเพื่อนร่วมห้องหัวเราะเยาะเอาได้ ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนเอาหน้าแต่อย่างใด หากแต่ทนไม่ได้ที่ถูกจ้าวจิงอี้หัวเราะเยาะ

ยังดีที่โชคของเขานั้นนับว่าใช้ได้ คำถามของอาจารย์ไม่ได้ยากเย็นนัก หากแต่มันง่ายจนสามารถหลับตาตอบได้เลย ไม่ว่าคำถามอะไรก็สามารถตอบได้ทั้งนั้น

ไม่รู้ว่าอาจารย์คิดอย่างไร

บางทีอาจมีคำอธิบาย : เพราะอาจารย์ไม่กล้าทำให้หยางหยางไม่พอใจ เพราะอาจารย์ทั้งโรงเรียนต่างรู้ดี หนูน้อยตระกูลเป่หมิงนั้นเป็นลูกชายของผู้มีชื่อเสียงอย่างเป่หมิงโม่

หากลูกชายของเขาเสียหน้า ตนอาจต้องบอกลาอาชีพอาจารย์เป็นแน่

สำหรับเฉิงเฉิง เขาผ่อนคลายที่สุดในยามที่ได้อยู่ที่โรงเรียน มีความสุขที่สุด เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก สามารถเรียนรู้สิ่งแปลกใหม่ได้เสมอ แน่นอน ได้แยกจากน้องชายตัวป่วนสิบกว่าชั่วโมงด้วย

เพราะมีความชอบมากมายอย่างหยางหยาง ช่วงนี้เขาหลงรักการโต้วาที หลังรับประทานอาหารเสร็จสิ้น เขามักพาจิ่วจิ่วและเบลล่า คนสองคนกับหมาอีกตัวขึ้นชั้นบนห้อมล้อมฟังตัวเองพูดราวถังซัมจั๋ง

เพราะงั้น ช่วงเวลาที่เฉิงเฉิงได้อยู่ในโรงเรียน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด

เฉกเช่นยามนี้ ที่เขานอนราบไปกับหนามลาดหญ้า ที่นี่เป็นที่ที่เขาชอบมากที่สุด

เพราะในยามที่เขานอนบนลาดหญ้านั้น เขาสามารถมองเห็นกีฬาฟุตบอล แถมยังได้เห็นท้องฟ้าที่กว้างใหญ่

อันที่จริง หลังจากหมอกควันปกคลุมนั้น ยากที่จะได้เห็นท้องฟ้าที่สดใส ซึ่งมีแต่ฝุ่นควันปลิวว่อนทุกวัน

ยังดี ที่เมืองAไม่ใช่เมืองธรรมดา เมืองนี้ได้รับสิทธิพิเศษมากกว่าที่อื่นๆ และเพราะสิทธิพิเศษนี้ โรงงานที่ปล่อยมลพิษถึงได้ถูกย้ายไปอยู่ที่เมืองอื่น

ไม่เพียงเท่านั้น แถมยังมีมาตรการจำกัดสำหรับรถยนต์ เหตุนี้ถึงนำพาท้องฟ้าสดใสกลับสู่เมืองได้

คาบเรียนสุดท้ายของช่วงบ่าย เป็นไปตามปกติ คาบนี้เป็นกิจกรรมที่นักเรียนทั้งโรงเรียนจะได้ทำร่วมกัน ทุกคนสามารถทำกิจกรรมที่เลือกได้ตามใจชอบ

แต่เฉิงเฉิงกลับเลือกที่จะนอนอาบแดดบนหนามหญ้า บางครั้งมีหนังสือติดไม้ติดมือมาด้วย แน่นอน ในเวลานี้ เขาจะไม่ถูก

หยางหยางรบกวนแต่อย่างใด เพราะเขาจะเตะบอลกับเพื่อนรุ่นเดียวกันที่สนาม

ความแตกต่างของหลายวันมานี้ ข้างกายเขานั้นมีใครบางคนเพิ่มขึ้นมา นั่นก็คือจ้าวจิงอี้

หลังจากที่จ้าวจิงอี้ได้ย้ายไปอยู่กับเฉิงเฉิงและหยางหยางชั่วคราวที่คฤหัสถ์ ‘ปิ่นฮอนเป่หยวน’ เธอมักหาข้ออ้างและเหตุผลเพื่อให้ได้อยู่กับเฉิงเฉิง

เฉกเช่นวันนี้ เธอถือหนังสือไว้ในมือนั่งลงบนลาดหญ้า