บทที่1093 เหนื่อยใจจริงๆ

บทที่1093 เหนื่อยใจจริงๆ

“ฉันทำเรื่องที่ผิดต่อเธอและคุณแม่เธอมากมาย คาดไม่ถึงเลยว่าเธอจะมาเยี่ยมฉันด้วย”

สำหรับเจียงฮุ่ยซิน การที่กู้ฮอนมาเยี่ยมตัวเองนั้น ทำให้รู้สึกคาดไม่ถึงมากจริงๆ ในเวลาเดียวกันก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะนึกถึงความทรงจำอันน่าเจ็บปวดนั้น

สีหน้าของกู้ฮอนสงบนิ่งอย่างเห็นได้ชัด “คุณนายใหญ่เป่หมิง เรื่องเหล่านั้นผ่านไปนานมากแล้ว ไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึงมันอีก ไม่ว่าเรื่องอะไร พวกเราล้วนต้องมองไปข้างหน้า”

ประโยคนี้ ทำให้เจียงฮุ่ยซินตื้นตันใจมากจริงๆ

การใช้ความดีมาโต้ตอบความชั่วร้ายนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะสามารถทำได้ คิดไม่ถึงเลยว่ากู้ฮอนที่ยังเยาว์วัยขนาดนี้ จะมีใจที่กว้างมากขนาดนี้

เจียงฮุ่ยซินซับน้ำตา “แม้ว่าโม่ เด็กคนนี้จะไม่ใช่ลูกที่ฉันคลอดออกมาเอง แต่ก็นับได้ว่าเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กจนโต เขาสามารถพบกับหญิงสาวที่ดีเหมือนเธอขนาดนี้ได้ ฉันก็รู้สึกดีใจแทนเขา ถ้าหากว่าเป็นไปได้ล่ะก็ หวังจริงๆว่าจะสามารถเห็นพวกเธอได้อยู่ด้วยกัน ฉันคิดว่า ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่มีความคิดแบบนี้ หวีหรูเจี๋ยและกระทั่งลู่ลู่ พวกเธอก็น่าจะมีความคิดแบบนี้เช่นกัน”

“ป้าซิน ถึงตอนนั้น พวกเราจะเชิญคุณมาดื่มเหล้ามงคลครับ”

ไม่รอให้กู้ฮอนพูด เป่หมิงโม่ก็แย่งพูดก่อนแล้ว

กู้ฮอนหันหน้าไปมองเขา “ใครจะแต่งงานกับคุณกัน”

“ไม่แต่งงาน แล้วจะสวมแหวนไว้บนมือทำไมกัน”

“นั่นไม่ใช่เพราะว่าคุณ.......”

เมื่อกู้ฮอนต้องเผชิญหน้ากับเป่หมิงโม่ ก็ไม่รู้จริงๆว่าจะพูดอย่างไรถึงจะดี

ถึงอย่างไรก็อยู่ในที่คุมขัง ไม่ใช่สถานที่ที่ใช้โต้เถียงกัน

เจียงฮุ่ยซินมองพวกเขาสองคน ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้ม “พอแล้วๆ ไม่ต้องเถียงกันแล้ว ฉันรู้ว่า มากกว่าครึ่ง แหวนวงนี้ โม่ เจ้าเด็กคนนี้บังคับให้เธอสวม เพียงแต่ว่า ฉันก็ขอพูดแทนโม่สักสองสามประโยคนะ ถ้าไม่ใช่ว่าเขาชอบและรักเธอจากใจจริงแล้วล่ะก็ คงจะไม่ทำแบบนี้หรอก ฮอน ฉันหวังว่าเธอจะสามารถคิดพิจารณาเรื่องนี้อย่างจริงจัง”

กู้ฮอนมีความรู้สึกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือการที่ตัวเองตัดสินใจมาที่นี่ เป็นการเลือกที่ไม่ฉลาดนัก

การพบหน้าเจียงฮุ่ยซิน ถ้าหากว่าสามารถใช้คำคำหนึ่งมาอธิบายล่ะก็ นั่นก็คือราบรื่น ทั้งยังอบอุ่นอย่างเห็นได้ชัด

ไม่มีสถานการณ์อันน่าตึงเครียด หรือว่าใบหน้าเย็นชา เหมือนกับแต่ก่อน อย่างที่จินตนาการเอาไว้

นี่ทำให้กู้ฮอนรู้สึกไม่คาดฝันจริงๆ

เพียงแต่ ตอนที่ได้พบกับเฟยเอ๋อ กลับเหมือนกับที่คาดเดาเอาไว้เลย

ตอนที่พบกับเธอ ก็สามารถใช้คำคำหนึ่งมาอธิบายได้ นั่นก็คือขาวซีด

เพียงแต่ว่า ความเย็นชานั้นมีต่อกู้ฮอนเท่านั้น

ตอนที่เผชิญหน้ากับเป่หมิงโม่ เธอยังคงแสดงท่าทางน่าสงสารออกมาเช่นเคย

ตอนที่เธอเห็นเขา ก็คล้ายกับว่าสามารถเห็นบางสิ่งพาดผ่านในนัยน์ตา “โม่ ในที่สุดก็รอจนถึงตอนที่คุณมาเยี่ยมฉันแล้ว รีบรับฉันออกไปเถอะ ฉันอยู่ในสถานที่แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว คุณรู้หรือไม่ ฉันไม่มีห้องเดี่ยว ทุกวันล้วนต้องอยู่กับพวกสาวห้าวเหล่านั้นในห้องเดียวกัน ตอนกลางคืนทุกวันฉันล้วนนอนไม่หลับ กลางวันก็ถูกพวกเธอรังแก.....”

พูดไปพูดมา น้ำตาก็รินไหลลงมาเป็นสายเหมือนไข่มุก ผ่านแก้มแล้วร่วงลงไป

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่เคยจะแต่งงานกับเขา

ถ้าหากว่าเป็นแต่ก่อน เขาจะต้องไม่นั่งอยู่ที่นี่ด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกเหมือนในตอนนี้อย่างแน่นอน

เทียบกับเขาแล้ว กู้ฮอนก็ถูกทำให้สะเทือนใจเล็กน้อย

พวกเธอเคยกระทบกระทั่งกันมาไม่น้อย แต่ไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆต่อความเห็นอกเห็นใจของเธอในวันนี้

“เฟยเอ๋อ อีกสักครู่ ฉันจะช่วยเธอพูดกับผู้ดูแลที่คุมขัง ดูว่าจะสามารถย้ายเธอไปห้องเดี่ยวได้หรือไม่”

ใครจะรู้ว่า หลังจากที่เธอพูดประโยคนี้ออกไปแล้ว ก็เห็นเฟยเอ๋อที่สาละวนกับการร้องไห้มองเธออย่างเย็นเยียบอย่างเห็นได้ชัด

นั่นคือประกายแห่งความเกลียดชัง “กู้ฮอน เธอแสร้งทำเป็นแมวร่ำไห้เสียใจให้หนูน้อยๆหน่อย ฉันไม่ต้องการความเห็นอกเห็นใจจากเธอ ฉันรู้ เธอแทบจะอดรนทนไม่ไหวที่จะเห็นฉันย่ำแย่มากกว่านี้ ถึงจะดีใจสินะ”

“เฟยเอ๋อ เธอเข้าใจผิดแล้วจริงๆ......”

“เข้าใจผิดอะไร เธอมาที่นี่ก็เพื่อที่จะมองฉันที่อยู่ในสภาพนี้ไม่ใช่หรือ ตอนนี้เธอก็เห็นแล้ว น่าจะพอใจแล้วสินะ!” อารมณ์ของเฟยเอ๋อรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

สามารถมองเห็นได้เลยว่าริมฝีปากของเธอเริ่มสั่นระริกเล็กน้อย มือทั้งสองข้างของเธอกำแน่น

เป่หมิงโม่ขมวดคิ้ว เขาไม่อยากเห็นเหตุการณ์แบบนี้ “เฟยเอ๋อ ผิดไปแล้วก็คือผิดไปแล้ว สิ่งเหล่านี้คือบทลงโทษของคุณ สำนึกต่อสิ่งทั้งหมดที่ทำมาอย่างจริงใจ ถึงจะเป็นสิ่งที่คุณสมควรทำในตอนนี้ ไม่ใช่มาบ่นที่นี่

ประโยคนี้ ทำให้เฟยเอ๋อรู้สึกอยู่เหนือความคาดหมายอยู่บ้าง สายตาของเธอมีประกายแห่งความผิดหวังออกมา “โม่ คุณพูดอะไรนะ ทั้งหมดที่ฉันทำก็เพื่อคุณ และในตอนนี้คุณกลับให้ฉันสำนึกเสียใจที่นี่.......”

เธอพูด ริมฝีปากแย้มรอยยิ้มขมขื่นออกมา “ล้วนพูดว่าคนมาใหม่นั้นชนะคนเก่า ฉันไม่เคยเชื่อเลย เพราะฉันรู้ว่าคุณดีต่อฉันมาโดยตลอด แม้ว่าตอนนั้นจะมีซูยิ่งหวั่นอยู่ แต่หลังจากที่ผู้หญิงคนนี้ปรากฏตัวขึ้น ฉันก็สามารถรู้สึกได้ว่าท่าทีที่คุณมีต่อเธอและฉันค่อยๆเปลี่ยนไป ฉันเคยอดทน ถอยให้ หวังว่าคุณจะสามารถกลับมาอยู่ข้างกายฉันได้อีกครั้ง แต่นับตั้งแต่ที่ฉันมาอยู่ที่นี่ คุณก็ไม่เคยมาเยี่ยมฉันเลย ฉันแต่ก่อนนั้นเคยโง่มาก โง่ที่พุ่งเข้าไปช่วยคุณจากเหตุการณ์ไฟไหม้โดยไม่สนใจตัวเอง........”

ไฟไหม้ในครั้งนั้นถูกเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง โดยเฉพาะเมื่อถูกเอ่ยออกมาจากปากของเฟยเอ๋อ นี่ทำให้เป่หมิงโม่รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง

เขาอดไม่ได้ที่จะเบนสายตาออกไปจากใบหน้าของเธอ

“ทำไมคะ เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้แล้ว คุณก็ไม่กล้ามองฉัน คุณรู้สึกว่าตัวเองปฏิบัติกับฉันอย่างไม่ยุติธรรมใช่หรือไม่”

เป่หมิงโม่หรี่ตาลงเล็กน้อย

“เฟยเอ๋อ ก่อนหน้านี้ผมสัญญาว่าจะรับผิดชอบคุณ ดูแลคืนวันของคุณหลังจากนี้ วันนี้ผมก็ยังคงให้สัญญาเช่นเดิมกับคุณ แต่ไม่ใช่ว่าคุณจะสามารถต่อรองทุกอย่างได้ตามอำเภอใจ คุณก็ต้องรับผิดชอบต่อความผิดพลาดที่ตัวเองทำผิดเช่นกัน”

เฟยเอ๋อส่ายหน้ายิ้มขื่นๆ “รับผิดชอบหรือ แหวนก็ถูกสวมไว้บนนิ้วของผู้หญิงคนนี้แล้ว จะรับผิดชอบฉันได้อย่างไรกัน ให้ฉัน ดูพวกคุณพลอดรักกันอยู่ข้างๆ ส่วนฉันก็โดดเดี่ยวเดียวดายอย่างนั้นหรือ จะพูดให้ถูกต้อง นี่ก็คือบทลงโทษของฉันสินะ หากผลสุดท้ายในอนาคตพวกเราเป็นแบบนี้ อย่างนั้นฉันยินยอมที่จะไม่ต้องการ”

ระหว่างนั้น กู้ฮอนก็อยากจะพูดอะไร แต่มือข้างหนึ่งของเธอถูกจับเอาไว้แน่น เขาไม่ยอมให้ตัวเองเอ่ยแทรกแม้แต่ครึ่งประโยค

ยิ่งไปกว่านั้น นี่ก็เป็นเรื่องระหว่างพวกเรา ไม่มีเหตุผลให้ตัวเองเอ่ยแทรก

“ฉันสามารถเดินมาถึงจุดนี้ได้ในตอนนี้ อาจจะเป็นการลงโทษที่สวรรค์มีให้ฉันแล้ว เป็นการลงโทษอย่างหนึ่งสำหรับสิ่งที่ฉันทำลงไปทั้งหมดก่อนหน้านี้ แท้จริงแล้ว ใบหน้าของฉันนี่ใช่เลย”

อารมณ์ของเฟยเอ๋อเปลี่ยนจากรุนแรงเป็นสงบนิ่งอย่างกะทันหัน ความสงบนิ่งแบบนี้แฝงไปด้วยความสิ้นหวังและเย้ยหยันตัวเอง “ตอนนี้ฉันมีเรื่องจะพูดกับคุณเรื่องหนึ่ง เพียงแต่ว่าฉันไม่ต้องการพูดกับเธอ”

เธอพูด หันไปมองกู้ฮอนแวบหนึ่ง

ที่จริงแล้ว การมาที่นี่ในวันนี้ เดิมเป็นเธอที่เสนอออกมาว่าจะมาเยี่ยมเฟยเอ๋อ แต่กลับถูกเธอปฏิเสธและให้ตัวเองอยู่ที่ด้านนอก