ตอนที่ 107 มีดที่อ่อนโยน2

ตอนที่ 107 มีดที่อ่อนโยน2

"คุณกู้ ฉันรู้ว่าช่วงนี้โม่เขาค่อนข้างตามติดคุณ แต่โม่และฉันที่มีความสัมพันธ์กันมาร่วมสิบปี ไม่ใช่ว่าพูดจบก็จะจบได้ง่ายๆ......" ซูยิ่งวรรณในวิดีโอ ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน สวมชุดนอนกระโปรงสุดเซ็กซี่ กู้ฮอนรู้สึกขัดหูขัดตาขึ้นมาทันที

"คุณกู้ สุดท้ายโม่ก็ไม่สามารถทนฉันได้......คุณเห็นไหม ตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียงของฉันหลับสนิทมากแค่ไหน?" ซูยิ่งวรรณพูดเบาๆ แล้วหันหน้าจอโทรศัพท์ไปที่เตียงขนาดใหญ่พิเศษข้างเธอ--

ใบหน้าที่หล่อเหลาเหมือนดังจักรพรรดิของเป่หมิงโม่ ปรากฏอยู่ภายในหน้าจอนั้น

ใบหน้าที่เย็นชานั้น สะท้อนเข้ามาในดวงตาของกู้ฮอน

ดวงตาของเธอหรี่ลงอย่างกะทันหัน

เป่หมิงโม่นอนหลับสนิท

ในวิดีโอเห็นกล้ามหน้าอกของเขาอย่างชัดเจน และเปลือยเปล่า......

มีผ้าห่มสีขาวคลุมอยู่แค่ช่วงเอวของเขาเท่านั้น ซึ่งมันทำให้คนเห็นรู้สึกรำคาญตา......

หัวใจของเธอเหมือนถูกกระแทกอย่างหนักโดยอะไรบางอย่าง และเต็มไปด้วยเลือด

"คุณกู้ คุณเห็นว่าโม่นอนหลับสบายอยู่กับฉัน คุณคงพอใจใช่ไหม? หลายวันมานี้ฉันอยากจะขอบคุณคุณที่ดูแลเขาให้ฉัน แต่หลังจากนี้ ฉันคงไม่รบกวนคุณแล้ว......ที่รบกวนคุณกู้ ต้องขอโทษจริงๆ ราตรีสวัสดิ์นะคะ บ๊ายบาย"

ในรอยยิ้มอ่อนโยนของซูยิ่งวรรณ แม้ไม่ได้ยินเสียงแหลมคมออกสักนิด แต่คำพูดนั้นกลับทิ่มแทงอยู่ในใจของกู้ฮอน

เหมือนกับเพชฌฆาต ที่มีรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ก็ทำร้ายเธอด้วยมีดที่โหดร้าย

หลังจากพูดจบ ซูยิ่งวรรณก็วางสาย

กู้ฮอนจ้องที่หน้าจอสีดำของโทรศัพท์มือถือ นิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง

บอกไม่ถูกถึงความขมขื่นในใจ

ใบหน้าของตัวเองปรากฏบนหน้าจอสีดำของโทรศัพท์ ซีดขาวราวกับภูตผี

โชคดีที่เธอไม่ได้เปิดวิดีโอคุยกับซูยิ่งวรรณ ไม่เช่นนั้นเธอก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะทำได้เหมือนซูยิ่งวรรณไหม ที่แสดงออกได้อย่างมีชีวิตชีวา

*

เช้าวันใหม่ ต้อนรับวันจันทร์

สัปดาห์ใหม่เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

เฉิงเฉิงตื่นเช้าเพื่อแปรงฟัน และพร้อมออกไปรอรถโรงเรียนหลังทานอาหารเช้า

เมื่อมองกลับไปที่กู้ฮอน ผู้ที่ยังคงรับประทานอาหารที่โต๊ะอาหารอย่างไม่มีสติ เขาก็พูดขึ้นกว่าสามครั้งว่า "แม่ครับ ผมไปโรงเรียนก่อนนะครับ"

"โอ้?" กู้ฮอนได้สติและเห็นลูกชายที่เมื่อครู่ยังทานอาหารเช้ากับเธอ ทำไมถึงเปลี่ยนชุดนักเรียนและสะพายกระเป๋านักเรียนยืนรอที่ประตูแล้วหล่ะ? "ลูกรัก จะไปโรงเรียนเหรอ?"

"ครับ รถโรงเรียนใกล้จะมาแล้ว คุณแม่เป็นอะไรรึเปล่าครับ?" เฉิงเฉิงย่นคิ้ว เมื่อคืนนี้เหมือนเขาได้ยินแม่ลุกออกไปรับโทรศัพท์ที่ห้องนั่งเล่น

แต่เป็นเพราะเขาง่วงมาก เลยไม่ได้สนใจ

หลังจากตื่นนอนตอนเช้า แม่ก็ทำงานบ้านและทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว

แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามีอะไร

นัยน์ตากู้ฮอนแสดงถึงความรู้สึกผิด และไม่อยากให้ลูกชายเห็นถึงความผิดปกติ ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน "แม่ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่ไปส่งลูกขึ้นรถโรงเรียนดีกว่า"

"ไม่ต้องหรอกครับ" เฉิงเฉิงส่ายหัว "ผมไปคนเดียวได้ คุณแม่ไม่ต้องห่วง ผมพกโทรศัพท์มือถือไว้กับตัว ถ้าถึงโรงเรียนแล้ว ผมจะโทรหานะครับ"