ตอนที่ 281จะพาลูกๆให้ทำนิสัยแย่ๆแบบตัวเองเหรอไง

ตอนที่ 281 จะพาลูกๆให้ทำนิสัยแย่ๆแบบตัวเองเหรอไง

หลังจากเป่หมิงโม่ลาเฟยเอ๋อแล้ว เขาก็ขับรถออกมาจากบ้านพักคนชรา

ระหว่างทาง ฉิงฮัวที่อยู่ที่เมือง S ก็โทรมา

“ฮัลโหลครับคุณชาย”

“โครงการเป็นไงบ้าง”

“เรียบร้อยดีครับ คาดว่าโครงการ’หยิง’คงจะเสร็จในไม่ช้านี้”

เป่หมิงโม่ขมวดคิ้ว : “อืม เร็วอยู่”

“แล้วคุณชายวางแผนจะขายโครงการนี้จริงๆหรอครับ เพราะโครงการนี้มันเป็นโครงการที่บริษัทเป่หมิงสร้างขึ้นมาเองนะครับ ถ้าขายไปง่ายๆแบบนี้ตอนนี้เกรงว่ามันจะไม่ได้ราคาเอานะครับ”

”นี่นายกำลังขัดฉันหรอ” เขาเลิกคิ้วถาม

“ผมไม่กล้าครับ”

“งั้นก็รีบจัดการให้มันเสร็จๆ แล้วก็ไม่ต้องมาออกความเห็นหรือถามอะไรอีก”

พอพูดจบเขาก็วางสาย พร้อมกับถอนหายใจออกเล็กน้อย

ในสายตาคนอื่น อาจจะคิดว่าโครงการ’หยิง’คือโครงการที่ทำขึ้นมาเพื่อซูยิ่งหวั่น แต่ความเป็นจริงนั้นไม่ใช่เลย เขาเป็นเพียงแค่นักธุรกิจที่อยากจะสร้างผลลัพธ์ที่เกินคาดขึ้นมาก็เท่านั้นเอง

แต่ตั้งแต่ปีนั้นที่กู้ฮอนออกไปจากชีวิตเขา เขาก็ไม่ได้สนใจไอโครงการ’หยิง’อะไรนี่อีก แม้ว่ามันอาจจะทำเงินมากมายให้เขาได้ แต่มันก็เป็นเหมือนหนามที่ทิ่มแทงเขาอยู่ตลอดเวลา เป็นหนามที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางเอาออกไปจากใจได้

เป็นเพราะเธอ โครงการ’หยิง’ถึงถูกริเริ่มขึ้น…

*

ห้องอาบน้ำสุดหรูในบ้านเป่หมิงนั้น เต็มไปด้วยไอน้ำ

เพราะว่าช่วงนี้เป็นช่วงฤดูหนาว เครื่องทำความร้อนในบ้านจึงถูกเปิดหมด ไม่เว้นแต่ในห้องอาบน้ำ

กู้ฮอนเปลี่ยนเสื้อคลุมพลางเตรียมน้ำในอ่างพร้อมกับดูว่าน้ำนั้นเย็นหรือร้อนเกินไปไหม พอเห็นว่าน้ำในอ่างนั้นไม่เย็นหรือร้อนจนเกินไป เธอเลยนำเฉิงเฉิงกับหยางหยางลงไปแช่ในอ่าง

นี่เป็นอีกคืนที่เด็กๆจะได้เห็นแม่ของพวกเขาอีกครั้ง พวกเขาทั้งตื่นเต้นทั้งพูดไม่ถูก

เฉิงเฉิงเปิดห้องแชทนึงขึ้นมา ข้อความเหล่านั้นมีข้อความที่พวกเขาเล่าเรื่องสองปีที่ผ่านมาให้แม่ของพวกเขาฟัง

ส่วนหยางหยางนั้น พอเห็นน้ำก็รีบกระโจนเข้าไปเล่นอย่างมีความสุข…

กู้ฮอนเห็นอย่างนั้นก็ส่ายหัวพร้อมกับถอนหายใจและแกล้งทำเป็นโกรธ : “ใครอนุญาตให้หยางหยางซนคะ!”

แม้ว่าเธอจะไม่ได้เห็นลูกๆของเธอมาสองปีแล้ว แต่ลูกๆของเธอก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย จะเปลี่ยนก็แค่ส่วนสูงเท่านั้น

และอีกอย่าง พวกเขาก็ดูดีกันมากขึ้นเรื่อยๆอีกด้วย ไม่รู้ว่าโตไป พวกเขาจะมีสาวๆมารุมล้อมกันมากขนาดไหน…

เป่หมิงโม่ขับรถกลับมาถึงบ้านเป่หมิง

“กลับมาแล้วหรอคะคุณชายสอง”

“อืม” เขาตอบเสียงเรียบพลางหยิบของขวัญที่เฟยเอ๋อฝากมาให้เด็กๆลงจากรถ

พอส่งกุญแจรถให้คนรับใช้ เขาก็ถอดเสื้อหนังของตัวเองออกพร้อมกับถามขึ้น : “พวกตัวแสบหลับกันไปแล้วใช่ไหม”

“อ่า… ยังเลยค่ะ… คืนนี้เป็นคืนคริสต์มาสอีฟ คุณหนูทั้งสองน่าจะนอนดึกกันหน่อยค่ะ”

เขาพยักหน้าโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ พร้อมกับเดินเข้าไปในบ้าน

คนรับใช้เห็นอย่างนั้นก็รีบตามเข้าไปกระซิบเขาทันที : “คุณชายสองคะ คุณกู้… ก็อยู่ด้วยค่ะ”

เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ

คนรับใช้พูดต่ออีกประโยค : “คุณกู้กำลังอาบน้ำให้คุณหนูทั้งสองอยู่ที่ชั้นบนค่ะ…”

เขาขมวดคิ้วพลางส่งของที่อยู่ในมือให้คนรับใช้คนนั้นแล้วเดินขึ้นไปบนชั้นสองโดยไม่พูดอะไร…

*

ห้องอาบน้ำในเวลานี้ เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข

“โอ๊ะโอ คุณแม่เปียกหมดแล้ว มาอาบน้ำด้วยกันกับหยางหยางเลย!”

กู้ฮอนจับตัวหยางหยางพลางพูดไปหัวเราะไปอย่างอารมณ์ดี : “ตัวแสบ ไม่ฟังที่คุณแม่พูดเลยนะ เห็นไหมว่าคุณแม่เปียกไปทั้งตัวแล้วเนี่ย!”

เฉิงเฉิงที่ยืนเช็ดตัวอยู่ในอ่างมองแม่และน้องชายของเขาพลางยิ้มบางๆ

เฉิงเฉิงมองร่างบางที่เปียกโชกไปด้วยน้ำพลางคิดบางอย่างขึ้นมาได้ : “พุงคุณแม่หายไปไหนล่ะฮะ”

พอหยางหยางได้ยินอย่างนั้น เขาก็ดูหน้าท้องของแม่ของเขาพร้อมกับพูดขึ้น : “เย้ย พุงคุณแม่หายไปแล้ว อ้าว… แล้วอย่างงี้น้องของผมล่ะฮะ ผมอยากได้น้องชาย เอ๊ะ หรือน้องสาวดีนะ”

กู้ฮอนมองลูกๆด้วยสายตาอ่อนโยนพร้อมกับยิ้ม

และในขณะที่เธอกำลังจะพูด… ปัง!

จู่ๆประตูห้องอาบน้ำก็ถูกเปิดออก…

“หืม”

ร่างทั้งสามจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่เข้ามาด้วยความนิ่งงัน

กู้ฮอนใจเต้นไม่หยุด เธอหวังว่าเขาจะไม่ได้ยินสิ่งที่เด็กๆถามเมื่อกี้นี้นะ

“จะน้องชายหรือน้องสาว แม่ของพวกเธอก็ไม่สามารถมีให้ได้ด้วยตัวคนเดียว!”

เป่หมิงโม่พูดเยาะเย้ย

ปัง! ประตูถูกปิดลงอีกครั้ง

กู้ฮอนโกรธกับประโยคที่เขาพูดเยาะเย้ยเธอเมื่อกี้นี้มาก! แต่เธอก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่เขาไม่ได้สงสัยอะไรกับคำถามของเด็กๆก่อนหน้านี้

“ทำไมล่ะฮะแม่” หยางหยางยังคงอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้

เฉิงเฉิงขมวดคิ้วพลางคิด นี่แม่ของเขาคลอดน้องแล้วหรือว่า…

“ให้ฉันสาธิตกับแม่ของพวกเธอให้ดูดีไหมล่ะ”

เป่หมิงโม่พูดพร้อมกับเดินตรงไปที่กู้ฮอน

กู้ฮอนมองเขาอีกครั้งก็พบว่าเขาอยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำหนาๆกับกางเกงแค่ตัวเดียวเท่านั้น!

“เอาเลยฮะ! คุณแม่สาธิตให้ดูเร็วๆเลยฮะ!” หยางหยางพูดไปตบมือไปอย่างตื่นเต้น