ตอนที่280 วันคริสต์มาสของลูกๆ

ตอนที่280 วันคริสต์มาสของลูกๆ

เฟยเอ๋อพยักหน้าตอบรับ“อือ งั้นเราเข้าไปกันเถอะ! จริงแล้วพยาบาลได้บอกไว้ว่าให้ฉันขยับตัวได้แล้ว จะได้หายไวๆ”

เป่หมิงโม่หันตัวไปดันรถเข็นของหล่อนเข้าไปในบ้านและพูด“เพราะฉันคนเดียว ถ้าไม่ใช่รถฉันไปชนโดนเธอ...”

“โม่ !”เฟยเอ๋อรีบพูดขึ้น“บอกแล้วไม่เกี่ยวกับเธอ!ครั้งที่แล้วแค่มีแผลลอกนิดหน่อยไม่ได้เป็นไรมากที่เหลือนี้เป็นแผลเก่าของ10ปีก่อน หายได้ขนาดนี้ ฉันก็พอใจมากแล้ว...”

ถึงแม้เฟยเอ๋อจะพูดแบบไม่คิดมาก แต่สำหรับหญิงสาวที่โดนไฟไหม้ใส่ตัว90%นั้น มันเจ็บปวดแค่ไหน?

เป่หมิงโม่คิดย้อนไปเมื่อ2ปีก่อน คืนที่กู้ฮอนไปจากเมืองA

ฉิงฮัวลากเขาขึ้นรถเพื่อจะไปหาผู้หญิงที่ไร้หัวใจคนนั้น

ไม่คิดว่า จะเกิดอุบัติเหตุไปชนใส่เฟยเอ๋อสะก่อน

ถึงแม้จะแค่เฉียดใส่หน่อยๆ

แต่คืนนั้นทำให้เขารู้ว่าคืนที่เขามีเรื่องกับป่ายมู่ซี เห็นผู้หญิงที่ใส่ผ้าปิดปาก ก็คือเฟยเอ๋อนั้นเอง

แต่ที่แท้ทั้งหมดนี้ไม่ใช่แค่ความฝัน เฟยเอ๋อยังอยู่บนโลกใบนี้....

เมื่อเขาเห็นบาดแผลบนตัวของหล่อนเขาก็บอกกับตัวเองเขาจะไม่ปล่อยเฟยเอ๋ออีก.....

แต่แค่สมองมักจะมีภาพกู้ฮอนลอยออกมาตลอดเวลา...

เขารู้สึกเจ็บใจ

เมื่อนึกถึงคืนที่อยู่กับหล่อนนั้นทั้งโมโห ทั้งไม่พอใจ ทั้งอยาก สุดท้ายก็ได้แค่นั้น

กู้ฮอน นางมารยา

รอบนี้ที่หล่อนกลับมาก็บ่งบอกชัดเจนว่าหล่อนนั้นจะเปิดศึกกับเขา

เขารู้ว่าหล่อนไม่ยอมปล่อยลูกไปง่ายๆแบบนั้นหรอก

แล้วเขา จะเอาไงกับหล่อน?

“โม่ ฉันมีอะไรจะบอก วันนี้มีคนเอาของขวัญคริสต์มาสมาให้เยอะแยะเลย เดี๋ยวฉันเลือก แล้วเธอช่วยเอาไปให้เฉิงเฉิงกับหยางหยางนะ....” เฟยเอ๋อยิ่งพูดเสียงยิ่งเบาลง...

.....

ชูยิ่งหวั่นยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นเขาทั้งสองค่อยๆเดินไปหล่อนกำหมัดไว้แน่น....

ตอนแรกคิดว่ากู้ฮอนไปแล้ว หล่อนก็จะได้กลับไปหาโม่อีก

แต่ใครจะไปคิดว่า 10กว่าปีแล้ว เฟยเอ๋อยังไม่ตาย!

2ปีก่อนที่หล่อนเห็นความหวังว่าหล่อนรู้ว่าหล่อนนั้นฝันมากว่า10ปี สุดท้ายก็ล่มสลาย

หล่อนปาดน้ำตาที่ค่อยๆไหล หล่อนะพูด:“โม่ เธอเคยบอกฉันว่า รอยยิ้มของฉันเหมือนเฟยเอ๋อไม่ใช่หรอ...ทำไมตอนนี้เฟยเอ๋อหน้าเละแบบนั้น เธอยังยอมมองของเขาก็ไม่มองฉันเลย...”

วันนี้วันคริสต์มาสเฉิงเฉิงและหยางหยางจึงช่วยเพื่อนบางคนในห้องมาเล่นด้วย

บ้านเป่หมิงโม่นั้นจัดคริสต์มาสแขวนไฟสวยงามเต็มต้น

สวนหลังบ้านยังมีหิมะที่กองเต็มไปหมด

เด็กๆสวมหมวกคริสต์มาสแล้ววิ่งไปเล่นหิมะกันอย่างสนุกสนาน

“เป่หมิงซีหยาง บ้านเธอใหญ่จัง เหมือนวังเลย น่าอิจฉาจัง”เพื่อนAพูด

“ใช่ๆ ปู่ย่าของพวกเธอก็รักเธอกับเป่หมิงซิเฉิงมากๆเลยด้วย” เพื่อนBพูด

“พวกเธอเหมือนเจ้าชายเลย...” เพื่อนCพูด

“แต่พ่อฉันบอกว่า พวกเธอไม่ได้รับความรักจากพ่อแม่ แม่พวกเธอละ?”เพื่อนDพูด

“แม่ของพวกเธอไม่เอาพวกเธอแล้วใช่มั้ย?”เพื่อนEพูด

“ไม่ใช่สะหน่อย “หยางหยางพูดอย่างดุดัน “คุณแม่กลับมาแล้ว วันนี้ยังอยู่บนทีวีอยู่เลย คุณแม่เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เอาพวกฉัน!”

หยางหยางตะโกนจนเพื่อนๆทุกคนหยุดเล่น

“โกหก ฉันรู้จักเธอมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นแม่พวกเธอเลย?”เพื่อนAพูด

“แม่ของพวกเขาไม่เอาพวกเขาแล้วแหละ....” เพื่อนBแอบพูด

“บ้าบอ! แม่จะไม่เอาพวกเราได้ไง! ถ้ายังพูดมั่วอีกฉันจะต่อยพวกเธอแน่!”หยางหยางทำท่าจะต่อย

“หึ เป่หมิงซีหยางเธอมันก็แค่เด็กขาดความอบอุ่น!”มีปัญญามาต่อยพวกฉันสิ...”เพื่อนๆหาเรื่อง

เฉิงเฉิงขมวดคิ้ว นั่งมองหิมะเงียบๆ....”

จริงแล้วเป็นวันคริสต์มาสที่สนุกสนาน ใครก็ไม่คิดว่าเพียงกลุ่มนี้จะทำให้กลายเป็นคืนที่เกลียดกัน

สวนหลังบ้าน ได้มีเสียงถกเถียงกัน....

*

เวลาเดียวกัน บ้านเป่หมิงมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมา

ในเวลาที่หล่อนลงรถคนใช้ต่างพากันเกรงกลัว ผู้หญิงคนนี้เคยมีความสัมพันธ์คุณชายยี่เฟิงกับคุณชายรองมาก่อน

“คุณท่าน คุณหญิง กู้ คุณกู้ฮอนมา.....”

กู้ฮอนหิ้วของขวัญสองถุงมา ตัวนั้นแต่งเป็นชุดของchannel หน้าเล็กสวยงาม เหมือนดั่งเหมือนก่อนแต่เพิ่มเติมคือมีความมั่นใจมากขึ้น

เจียงฮุ่ยซินที่กำลังห่อของขวัญให้เด็กๆตรงที่ห้องรับแขกเห็นกู้ฮอน

“นี่เธอ หมายความว่าอะไร?”

“คุณนายเป่หมิง สุขสันต์วันคริสต์มาสนะคะ”หล่อนรู้อยู่แก่ใจว่าเจียงฮุ่ยซินไม่ทำสีหน้าดีๆแต่กู้ฮอนนั้นยิ้ม ยกของขวัญขึ้นมา ชัดเจนมาก ฉันอยากเจอลูกๆของฉัน”